ဘောလုံးပွဲကြည့်ရင်း အိပ်ငိုက်နေတဲ့ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်် ကိုကြည့်ရုံနဲ့အလွန်ပင်ပန်းနေသည်ကိုသိနိုင်သည်။ဂိုးသွားတာတောင် လက်ခုပ်ထမတီးနိုင်။ဆိုဖာပေါ် ဇတ်ကြီးကျိုးနေလေရဲ့။

အထီးကျန်ညတွေကို ဂိမ်းဆော့လိုက်ဘောပွဲကြည့်လိုက်နဲ့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါးတောင်ရှိတော့မည်။သူအိမ်ကနေခွဲထွက်ပြီးတစ်ကောင် တည်းရုန်းကန်လှုပ်ရှား ကြည့်မှ ဘဝအကြောင်းနည်းနည်း‌နားလည်လာခဲ့လေသည်။

သူ့အဖေရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ထိုအတိုင်းပင်။

"မင်းနေကြည့်ပေါ့ကွာ...မင်းအသက်အရွယ်ဆိုတာ ကိုယ့်‌ ဝေယာဝစ္စကိစ္စတွေကိုယ်ကိုယ်တိုင် လုပ်သင့်တဲ့အချိန်ရောက်နေပြီ...မင်းအရွယ်တုန်းကငါဆို..."

ထိုကဲ့သို့ အပ်ကြောင်းထပ် ဆုံးမစကားတွေကိုနားနဲ့မဆန့်အောင် သူနားထောင်လာခဲ့ရသည်။သူ့အဖေရဲ့အုပ်ချုပ်တဲ့ပုံစံကတစ်မျိုး။အရာရာကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကြုံပြီးသင်ခန်းစာယူစေသည်။သူကကြိုပြီးပြောမပြ။ဥပမာ "မီးကပူသည်" လို့မပြောပဲ "မီးကိုတို့ကြည့်လေ" လိုပြောပြီး ကိုယ်တိုင်‌သဘော‌ ပေါက်နားလည်အောင်လုပ်တတ်သည့် သူမျိုးတစ်ယောက်ပင်။

ယခုလည်း သူ့ကိုဆိုင်ကယ်လေးတစ်စီး ဝယ်ပေးဖို့ ပြောထားပေမယ့် သူ့အဖေက

"ဆိုင်ကယ်လိုချင်ရင် မင်းမုန့်ဖိုးတစ်ဝက်ထဲကစုပေါ့...ဒါမှမဟုတ်လည်း ငါမင်းကိုတစ်ဝက်ပဲပေးမယ် ကျန်တစ်ဝက်ကိုငါစုထားပေမယ်"

လို့‌ပြန်ပြောတော့ သူဒုတိယအချက်ကိုရွေးလိုက်သည်။ယခု သူမုန့်ဖိုးတစ်ဝက်သာရတော့သည်။

အဆင်တော့သိပ်မပြေ။သို့ပေမယ့်လည်း ဆိုင်ကယ်ကလည်း လိုချင်သည်မှို့ ချွေတာသုံး ဖို့သာရှိတော့သည်။

ဆိုင်ကယ်လိုချင်တဲ့ အကြောင်းအရင်းကလည်းတစ်ခြားမဟုတ်။ကျော်ကျော်ကားနဲ့ လာလာခေါ်နေတာကို သူအားနာတာရယ်၊ သူ့အိမ်ခဏခဏလာနေရင် အမဆုရီကို တွေ့သွားမှာစိုးတာရယ် ကြောင့်ပင်ဖြစ်လေသည်။မဆိုင်ခင်ကတည်းက သူသဝန်တို‌တတ်နေခဲ့ပြီ။

__________________________

"ကျွန်တော်အမကို အမြဲသဘောကျနေခဲ့တာဗျ...

အမရောကျွန်တော့်အပေါ် ဘာခံစားချက်မှမရှိဘူးလား"

သူမရဲ့ခါးလေးကို သူတယုတယဖက်ထားပြီး ထိုသို့ဆိုလာသည်။ထိုအခါ သူမက

"မရှိပါဘူး"

"ဟာ..."

"ခစ်ခစ်..."

သူမက မခို့တရို့လေးရယ်တော့ သူစိတ်မရှည်တော့ပဲ..

"အမ..ကျွန်တော့်ကိုအဲ့လိုမျိုးနှိပ်စက်နေတာများပြီနော်"

"ဘယ်မှာနှိပ်စက်နေလို့လဲ"

"အခုပဲလေ"

ထို့နောက်သူမကိုတင်းကျပ်စွာဖက်လိုက်ပြီး

"..."

သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိနမ်းပစ် လိုက်သည်။

"အု...အု"

"ပြွတ်...ပြွတ်စ်"

ထို့နောက်အတင်းအားရပါးရကိုနမ်းပစ်တော့သည်။သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့အတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပဲ သူနမ်းချင်သလိုနမ်းသမျှခံနေရတာပေါ့။

"ပြွတ်...ပြွတ်"

သို့ပေမယ် ရုတ်တရက် သူမက အတင်းပြန်ခွာလိုက်ပြီးးး

"ဂိုးးးးးး"

"ဟင်...အမ"

သူမ ကဂိုးဆိုပြီးထအော်လေသည်။ထို့နောက်

"ဂိုးး...သွားခဲ့ပြီဗျာ...အချိန်ပိုမိနစ်ပိုင်းလေးတွင်းမှာပဲ လှလှပပ ခေါင်းတိုက်ပြီးတော့..."

"အမ...ဘာတွေပြော‌နေတာလဲ"

"သွင်းယူသွားခဲ့တာပဲဖြစ်ပါတယ်"

"....အဲ...ဘောလုံးပွဲ‌လာကြေငြာနေတာပဲ"

ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူနားမလည်ပေ။ရုတ်တရက်ကြီးဘောလုံးပွဲကြေငြာသူ လိုပြောနေတော့ သူပိုခေါင်းရှုပ်သွားသည်။

ထိုစဉ်

"ဒေါက်..ဒေါက်"

အိမ်ရှေ့ကတံခါးခေါက်သံပါထပ်ကြားလိုက်ရသည်။ထိုအခါမှ သူသဘောပေါက်သွားသည်။

'ငါအိမ်မက်မက်နေတာပဲ...အေးပါကွာ'

ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေတဲ့အခိုက်အတန့် လေးပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။သူစိတ်တောင်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။အိမ်မက်လေးဆက်မက်ချင်ပါတယ်ဆိုမှ အိမ်ရှေ့ကဘယ်သူလည်း မသိတံခါးလာခေါက်ပြန်ပြီ လို့သူတွေးလိုက်ပြီးးနိုးလာခဲ့တော့သည်။

__________________________

အိမ်မက်နဲ့ဆန့်ကျင်ဘက် လက်ရှိဘဝတွင်.....

သူအိပ်ပျော်နေတုန်း အိမ်ရှေ့ကို ဆုရီက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ညအချိန်မတော်ကြီး တံခါးလာခေါက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

"ဒေါက်..ဒေါက်..."

"ဒေါက်..ဒေါက်"

စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူမစောင့်နေလိုက်သည်။သို့ပေမယ့်ပြန်မထူးတော့ သူမလည်းလက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

"အိပ်နေပြီထင်ပါတယ်လေ"

လို့ပြောပြီးလှည့်ထွက်အလာ..

"ဝုန်းး"

ခနဲဆိုတံခါးကပွင့်ထွက်သွားသည်။

"အမလေးး"

ညဘက်ဆိုတော့အသံက နည်းနည်းပိုကျယ်သည်။သူမတောင်အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

"ဘာလိုလို့လဲဗျ"

"ဟယ်"

မျက်လုံးမှေးမှေးကြီးတွေရယ် ဆံပင်ဘုတ်သိုက်ရယ်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ကောင်းမြတ်ကိုသူမ တွေ့လိုက်ရတော့ အားနာမိသွားသည်။

"အိပ်နေတာလား"

"အာ..မအိပ်ပါဘူး..ဘောလုံးပွဲကြည့်နေတာ"

လို့ဆိုလိုက်ပေမယ့်လည်း မျက်လုံး‌ရဲရဲ ကြီးတွေကတော့ညာလို့မရပေ။ထို့ကြောင့်သူမတော်တော်လေးအားနာမိသွားသည်။သို့ပေမယ့်လည်း အိပ်ရေးကပျက်သွားပြီမို့ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး

"ဟိုဟာလေ..ဖုန်းထဲက App လေးမဒေါင်းတတ်လို့ဒေါင်းပေးပါလား"

"ရတယ်..အမအထဲဝင်လေ"

"အင်းး"

တိုက်ခန်းထဲကိုရောက်တော့ ကောင်းမြတ်တစ်ယောက်နောက်ဖေးဘက်ကိုသွားလိုက်ပြီး ဘေစင်မှာ တဗြွမ်းဗြွမ်း မည်အောင်မျက်နှာသစ်ချလိုက်သည်။

ထိုအသံကို အိမ်ရှေ့ကဆုရီ ကြားသည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးတော့ သူပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

'ဟိုက်'

ပြန်ထွက်လာတော့ တစ်စုံတစ်ခုသူကိုအံ့အားသင့်သွားစေသည်။ထိုအရာမှာ သူမဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစား...

အင်္ကျီအဖြူပါးပါးလေး‌ နဲ့ ဘောင်းဘီကားကားအတိုလေး။ ဘောင်းဘီကတော့ သိပ်မဆန်းပေမယ့် အင်္ကျီအဖြူအပါးလေးကတော့ အတွင်းထဲက ဘရာ အမဲရောင်လေးကို ထင်းခနဲမြင်နေရလောက်အောင်ကို ပါးသည်။

'ဟိုက်...ဒီလိုအဝတ်အစားမျိုးနဲ့ အချိန်မတော်ကြီးရောက်ချလာပြန်တာပဲ..ဒါပုံမှန်ပဲလား'

ထို့အပြင် ဗိုက်သားလေးတွေ၊ လက်မောင်းသားလေးတွေ ကို‌ ဖောက်မြင်နေရသည်။သာမန်ပုထုစဉ်ယောင်္ကျားတစ်ယောက် မြင်လျှင်ဆွဲပြီးလုပ်ပစ်လိုက်ချင်စရာ။သို့သော် ကောင်းမြတ်ကတော့ ဒါကိုသွေးရိုးသားရိုးပဲလို့သာ ယုံကြည်နေတုန်း။

'မဟုတ်ဘူးး..

..မဖြစ်နိုင်ဘူး.......သူ့ဟာသူဘာဝတ်ဝတ် ငါ့ကိုအထာ‌ပေးနေတာလို့မှ မှတ်လို့မရတာ....ထွက်စမ်း..ထွက်စမ်း'

ခေါင်းထဲကနေ တဏှာစိတ်တွေကို အမိန့်ပေးပြီး ထုတ်ပစ်ဖို့သူကြိုစားသည်။ထို့နောက်သူမနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သို့ပေမယ့်...

"ဒီAppလေ...ဒေါင်းတာဒေါင်းလို့မရဘူးဖြစ်နေလို့"

ဆိုပြီးသူ့ဘေးနားကို သူမဝင်ထိုင်လေသည်။

'အာ...အနားကပ်လာပြန်ပြီ...တမင်ဒီဘက်မှာထိုင်တာကို...'

ထိုစဉ် ကျော်ကျော်ပြောတဲ့စကားတစ်ချို့သူ့နားထဲပြန်ဝင်လာသည်။

"မင်းကိုဆွဲလိုးပလိုက်စေချင်တာကွာ"

'ဟာ..ဒီခွေးသားရဲ့ တလွဲအကြံညံတွေခေါင်းထဲဝင်လာပြန်ပြီ...မှတ်ဉာဏ်ဖျောက်လို့ရရင်ကောင်းမယ်'

ထို့နောက်....

"ဟုတ်..ကျွန်တော့်ဖုန်းနဲ့ဒေါင်းကြည့်လိုက်မယ် ဖုန်းကြောင်နေလို့ဖြစ်မယ်"

"အင်း..ဒီဟာလေး"

သူမရဲ့ကိုယ်နံ့လေးက ထပ်မံပြီးနားခေါင်းထဲဝင်လာပြန်သည်။ရေမွှေး အနံ့လေးနဲ့တူပေမယ့် ရေမွှေးလိုတော့ အနံမပြင်းပေ။ရေမွှေးဆွတ်ထားပြီး ကြာသွားတဲ့အခါ ကိုယ်ကထွက်တဲ့အနံ့ နဲ့ရောသွားတဲ့ အနံ့လိုမျိုးဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ခုနက အိမ်မက်ထဲမှာ အားပါးတရ နမ်းလာခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို သူတစ်ချက်‌ကြည့်လိုက်မိသည်။ လက်ရှိဘဝ ကနှုတ်ခမ်းလေးက ပိုလို့တောင် နမ်းချင်စရာ‌ ကောင်းတယ်လို့ တွေးပြီးငေးကြည့်နေတာ ကြာသွား‌တော့သူမသတိထားမိသွား‌လေသည်။

ထိုအခါ သူခိုးလူမိသလိုဖြစ်သွားပြီး

"အဲ..ကျွန်တော်ကော်ဖီသွားဖျော်လိုက်ဦးမယ်"

လို့ပြောပြီး ထအထွက်မှာ...

"တောက်...တောက်...တိန်"

စားပွဲပေါ်က ဘောပင်လေးက သူ့ရဲ့ လက်နဲ့တိုက်မိပြီးအောက်ကိုပြုတ်ကျသွားသည်။ ခုံအောက်ထဲကိုလှိမ့်ဝင်သွားလေသည်။ထိုအခါ ဆုရီက

"ရတယ်..အမကောက်လိုက်မယ်"

လို့ပြောပြီး သူမဖင်ကို ကုန်းကာ‌ခုံအောက်ထဲကဘောပင်ကိုကောက်လေဟည်။

'ဖွီး....'

ဖင်လုံးကြီးနှစ်လုံးက သူဘက်ကိုလှည့်ထားတော့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်လိုက်ရတဲ့ သူ့မှာတော့ ခုနကထုတ်လိုက်လို့ ထွက်သွားတဲ့ လိုးစိတ်တွေ စိတ်ရိုင်းတွေ ဒလဟောပြန်ဝင်လာသည်။

'ဟ....အဲ့လောက်ကြီးကတော့များသွားပြီ...အာ...အောက်ကကောင်ပါတောင်လာပြီ..ရှစ်'

ဖင်ကြီးကုန်းနေရုံပင် မဟုတ်သေး။အထဲကအတွင်းခံ အဖြူလေးပါမြင်လိုက်ရတော့ အောက်က‌ ညီလေးက မရိုးမရွဖြစ်လာသည်။

'အာ...အဖြူရောင်လေးကွာ...အခုအချိန်ကုန်းပြီး ပြေးနမ်းလိုက်ရရင်တော့ဖြင့်'

သူလွတ်ထွက်သွားပြီ။လုံးဝကိုလွတ်ထွက်သွား ခဲ့ပြီ။သူရဲ့ခြေလှမ်း တွေရှေ့ကိုတ ဖြည်းဖြည်း‌တိုးသွားသည်။လက်က မသိမသာ ဖင်ကြီးဆီကိုလှမ်းနေလေပြီ။ သူမကတော့ ခုံကြားထဲက မမှီတဲ့ဘောပင်ကို ကုန်းကောက်နေဆဲ။

'မရတော့ဘူး...ဒါငါ့ကိုသက်သက်စိန်ခေါ်နေတာပဲ...တောက်စ်ကွာ....ဒီလောက်ကြီးတဲ့ဖင်ကြီးကို...အားရပါးရ...'

လက်ကရှေ့ကိုတဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသလို ရင်ခုန်သံတွေက လည်းတဖြည်းဖြည်းကျယ်လာသည်။

ထိုစဉ်အချိန်အတွင်းမှာပဲ ....

"....ရွှီးးးးး...ဖောင်းးး...ဒုန်းးးးး..."

_____________________________

စနေ၊ တနင်္ဂနွေ နေ့တိုင်း story ကို update နိုင်အောင်ကြိုးစားပါ့မယ်ဗျ😁။အပြာစာမို့လို့ ဒီတိုင်းတိတ်တိတ်လေးပဲဖတ်နော်။✌️