Uni

"ယွန်းမီ နင်ဒီကိစ္စကိုဘယ်လိုထင်လဲ"

ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး အတန်းချိန် တစ်ချိန်မှမတက်ပဲ

ယွန်းမီကို ရွန်းလဲ့ယမုံနဲ့ အကို့အကြောင်းပြောပြပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်နေလေသည်။

"ငါ့အထင် သူတို့အဆက်အသွယ်ရှိနေတယ်

ဆေးရုံကို လာတယ်ဆိုကထဲက သူကကိုဘုန်းမြတ်ကိုတွေ့ဖို့လာတာပဲဖြစ်ရမယ်။မဟုတ်ရင် ဒီအတိုင်းသူ့ကိစ္စနဲ့သူ ဆေးရုံကို လာတာဆိုရင် ကိုဘုန်းမြတ်ကို ဖုန်းဆက်စရာအကြောင်းရှိလို့လား"

"ဟုတ်တယ်နော်.....အကိုနဲ့ သူနဲ့ကဘယ်လောက်ပဲလမ်းခွဲပြီးပြီပြောပြော သူတို့ပတ်သတ်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးက တော်ရုံဆက်ဆံရေးမျိုးမှမဟုတ်တာ ၁၀ကျော်တဲ့သူတို့သံယောဇဥ်ကို ငါ့လိုတွေ့တာ၁နှစ်တောင်မပြည့်သေးတဲ့ လူကဘယ်လိုယှဥ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကိုဘုန်းမြတ်က အဲ့လောက်ထိတော့နွားမကျလောက်ပါဘူး နင့်ကိုလဲဒီလောက်ထိချစ်နေတာ ငါလဲမြင်တွေ့နေရတာပဲ တခြားအကြောင်းကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့ လဲဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"အကိုက ငါ့ကိုချစ်တာမဟုတ်ပဲ သနားနေတာဆိုရင်ရော.......ငါ့ဘ၀ကို သနားပြီးလက်ထပ်ခဲ့တာကို ချစ်တာဆိုပြီးအထင်မှားနေခဲ့တာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ......"

"မြမှူး အခုလိုနင်ထိုင်ပြီးစိတ်ရှုပ်နေမဲ့အစား နင်ကိုဘုန်းမြတ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးကြည့်လိုက်"

"ငါမမေးရဲဘူး.....အဖြေက ငါထင်ထားသလိုမျိုးတကယ်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"အဲ့ဒါဆိုလဲ ငါတို့ကိုဘုန်းမြတ်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင်ရော......နင်ဒီအကြံကိုတော့ မငြင်းနဲ့မြမှူး......အကယ်၍ သူတို့နှစ်ယောက်က နင်စိတ်ထဲကထင်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ဒဲ့ရှင်းပစ်ကွာ ငါတစ်ယောက်လုံးရှိတယ်......မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ နင်အရင်အတိုင်းစိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့နေလို့ရပြီ"

"အင်း......ငါအကို့ကိုယုံတယ်.....ငါ့မသိစိတ်ထဲမှာ သံသယဖြစ်နေတာတွေက တကယ်မဟုတ်လောက်ဘူး....."

"အဲ့ဒါဆို သွားကြမယ် ....ဒီနေ့ကိုဘုန်းမြတ် ဘယ်မှာရှိနေမှာတဲ့လဲ"

"ညနေ၄နာရီအထိ ဆေးရုံမှာရှိမှာ ပြီးရင် ဆေးခန်းကိုသွားမှာ"

"အဲ့ဒါဆို အခုဆေးရုံမှာရှိလောက်တယ်....လာသွားကြမယ်"

ယွန်းမီခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို လိုက်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာ အပူမီးကတဟုန်းဟုန်းတောက်လောက်နေသည်။ကျေးဇူးပြု၍ မှူးထင်ထားသလိုမဖြစ်ပါစေနဲ့လိုသာ အခါခါဆုတောင်းနေမိသည်။

××××××××××××××××××

ဒီနေ့ဆိုရင် ယွန်းမီနဲ့ မှူးနဲ့ အကို့နောက်ကိုနောက်ယောင်ခံလိုက်တာ ၁ပတ်ပြည့်ပြီဖြစ်သည်။၁ပတ်လုံးလုံး အကိုကလူနာတွေနဲ့သာအချိန်ကုန်နေပြီး ဘာမှထူးထူးခြားခြားမတွေ့ရတာမို့လို့ မှူးစိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။ဒါကြောင့် ဆက်ပြီးစောင့်မကြည့်တော့ပဲ အကို့ကိုအကြွင်းမဲ့ယုံကြည်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ဒီနေ့တော့ အကို့ကို သံသယ၀င်ခဲ့သမျှကို စိတ်ထဲကနေတောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ မှူး အကို့အတွက် sandwich လုပ်ပေးပြီး ဆေးရုံကိုယူသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလိုက်သည်။ပြီးရင်တော့ ညပိုင်းကို ညစာအတူစားရင်း အတူတူလျှောက်နေကျ ညစျေးတန်းကိုသွားကြမယ်လို့ တွေးရင်း ပြုံးမိလိုက်သေးသည်။

"အမလေး!!"

ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် စိတ်ကူးယဥ်ပြီး ပေါင်မုန့်ကိုအလှီးကောင်းတာ လက်ညိုးထိပ်ဖျားပါ လှီးမိသွားတော့သည်။သွေးတွေက အဆက်မပြတ်စီးကျလာတာကြောင့် ဘေစင်မှာဆေးချလိုက်သည်။ဒါပေမဲ့သွေးကတိတ်မသွား။အိမ်မှာအကိုထား ထားပေးထားသော အရေးပေါ်ဆေးသေတ္တာထဲက အနာကျက်ဆေးမှုန့်ဗူးကိုဖွင့်ပြီး ဓားရှရာပေါ်ဖြူးလိုက်ကာ ပလာစတာ အသေးလေးတစ်ခုကပ်လိုက်သည်။ပြီးတာနဲ့ Sandwich အသစ်တစ်ခုပြန်လုပ်လိုက်သည်။ဗူးလေးတစ်ခုထဲမှာ တြိဂံပုံ sandwichတွေ တန်းစီထည့်လိုက်သည်။

အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာနဲ့ အင်္ကျီသွားလဲပြီး အကိုရှိတဲ့ဆေးရုံဆီ ဦးတည်လိုက်သည်။

××××××××××

"အဟွတ်......အဟွတ်.....အဟွတ်........ကိုဘုန်း ယမုံဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချောင်းတွေအရမ်းဆိုးပြီး...ပိုပိုပြီးလဲမောလာသလိုပဲ"

"ဒါက ဒီရောဂါရဲ့ဖြစ်စဥ်တွေပါပဲ....ဆေးရောပုံမှန်သောက်ရဲ့လား"

"အင်း....သောက်တယ်.......ဒါပေမဲ့လေယမုံကိုယ့်ကိုယ်ကိုသိတယ် ယမုံ မကြာခင်သေရတော့မယ်ဆိုတာကို"

"အဲ့လိုစိတ်ဓာတ်ကျအောင်မနေပါနဲ့"

"ဒါကအမှန်တရားပဲကို.....ကိုဘုန်းလဲ မလိမ်ပဲအမှန်အတိုင်းပြော....ဟုတ်တယ်မလား ယမုံမှာအချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ"

".........."

"​ရပါတယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာပြော "

အမှန်တိုင်းပြောရရင် ယမုံကအခု တုပ်ကွေးပိုးပါ၀င်နေပြီး ကိုယ်ခံအားအရမ်းကျနေကာ ရောဂါရှိမှန်းသိရတာလဲ အရမ်းနောက်ကျခဲ့တာကြောင့် အခုလိုအတိုင်းဆိုရင် ဒီတစ်လ အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခဲယဥ်းနေပြီဖြစ်သည်။ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိပဲ တစ်ယောက်ထဲ ဒီရောဂါကိုကြိတ်ခံနေရတာ ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော်တော်သနားမိသည်။

"မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြောမနေနဲ့ အိမ်ပြန်ပြီးနားနားနေနေ နေ"

"အင်းပါ.... အဲ့ဒါဆို ယမုံပြန်တော့မယ်"

ယမုံ ခုံကနေထလိုက်တဲ့အချိန် ခေါင်းတစ်ခုလုံးမူးနောက်သွားပြီး မျက်တွေပြာတက်လာကာ ယိုင်ကျသွားရတော့သည်။

"ယမုံ"

ဘေးနားမှာဘုန်းမြတ်က လှမ်းထိန်းပေးလိုက်တာကြောင့် ဘုန်းမြတ်ရဲ့ပခုံးပေါ်မှီကျသွားတော့သည်။

"ယမုံ ရရဲ့လား"

"အင်း...ခေါင်းထဲအရမ်းမူးနေလို့....ယမုံတစ်ယောက်ထဲ အိမ်ပြန်လို့ အဆင်မပြေလောက်ဘူးထင်တယ်.....ကိုဘုန်းယမုံကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးလို့ရမလားဟင်"

"ဟင် ကိုယ်ခဏနေရင် ဂျူတီပြန်၀င်ရတော့မှာ

လိုက်ပို့ပေးလို့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး

ကိုယ်Taxiငှားပေးလိုက်မယ်"

"ယမုံအိမ်က နီးနီးလေးကို ခဏလေးပဲလေ

လိုက်ပို့ပေးပါနော်....ယမုံ လှေကားထစ်ကိုတစ်ယောက်ထဲတက်ဖို့ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်လောက်ဘူး"

အားနာတတ်တဲ့ သူ့ကို အတင်းတောင်းဆိုလာတော့လဲ ဘုန်းမြတ် ငြင်းမဆန်နိုင်တော့ပါ။

"အင်း...အဲ့ဒါဆိုလဲ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ ကိုယ်ကားသွားယူလိုက်ဦးမယ်"

ဒီမြင်ကွင်းက ဘယ်လိုမြင်ကွင်းကြီးလဲ။မှူးအတွက်တော့ ရင်၀ကိုဆောင့်ကန်လိုက်သလို အသည်းတွေကွဲကြေမတတ်ခံစားနေရသည်။မှူးအတွက်အမြဲ မှီစရာပုခုံခင်းပေးတတ်တဲ့အကိုက တခြားသူတွေကိုလဲ ဒီလိုပဲ အလွယ်တကူ မှီခိုင်းတာလား။ဂျူတီချိန်အတွင်းမှာတောင် ဒီမိန်းမနဲ့ ဘယ်ကိုသွားဖို့ပြင်နေတာလဲဆို မှူးမခန့်မှန်းတတ်တော့ပါ။မှူးအမြဲ ထိုင်နေကြ ကားခေါင်းခန်းမှာ ဒီမိန်းမက အခန့်သား၀င်ထိုင်လိုက်တော့ အကို့မိန်းမ ဆိုတဲ့နေရာကို လုယူခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။သူ့ကပဲ မှူးနေရာကို လုယူတာလား

ဒါမှမဟုတ် သူ့ဆီကနေ မှူးလုယူခဲ့သောနေရာကို

ပြန်လုယူဖို့ ပြန်လာခဲ့တာလား........။

Taxတစ်စီး အမြန်ငှားလိုက်ပြီး အကို့ကားနောက်ကနေ တောက်လျှောက်လိုက်တော့သည်။၁၀မိနစ်လောက် လမ်းကြိုလမ်းကြားတွေထဲကွေ့ပတ်မောင်းပြီးချိန်မှာတော့ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်ခန်းတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ကားကိုရပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ကားတံခါးဖွင့်ပြီးဆင်းလာတဲ့ ရွှန်းလဲ့ယမုံက အကို့လက်မောင်းကို တွဲပြီးတိုက်ခန်းပေါ်တက်သွားတော့သည်။ရင်ထဲမှာ မယုံနိုင်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ မွန်းကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေ တသွင်သွင်စီးကျလာရသည်။လက်သီးကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားတာကြောင့် ဓားရှထားသောနေရာက သွေးတွေပါစီးကျလာနေပေမဲ့ မှူး သတိမထားမိ။အခုအချိန်မှာ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာလောက် ဘယ်အရာမှနာကျင်မှုမရှိတော့ပါ။ခြေထောက်ပါ မခိုင်ချင်တော့ပေမဲ့ အားတင်းပြီးထိုလှေကားထစ်များဆီတက်လာခဲ့သည်။ယွန်းမီနဲ့ ဒီမိန်းမနောက်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့စဥ်က ချောင်းပေါက်မတက် ရောက်ခဲ့ရသော ဒီနေရာက မှူးအတွက်တော့ သိပ်မဆန်းကြယ်။

အခန်းရှေ့ကိုရောက်တာနဲ့ တံခါးခေါက်ဖို့ အတွက် တုန်ရီနေသောလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ဒါပေမဲ့ မှူး တံခါးကိုမခေါက်နိုင်ခဲ့ပါ။တံခါးနောက်ကွယ်ကနေ ပေါ်ထွက်လာမဲ့ အကို့နဲ့ အဲ့မိန်းမရဲ့ မျက်နှာကို မှူးဘယ်လိုစိတ်နဲ့ကြည့်ရမှာလဲ။နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး လှေကားထစ်များဆီကပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။ရင်ထဲမှာ မယုံနိုင်မှုများနဲ့ ဆို့နစ်နေပြီး

အသက်ရှုရတာ မွန်းကြပ်လာရသည်။ရင်ဘက်ကိုသာ အခါခါထုရင်း လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှာထိုင်ပြီး ငိုချလိုက်သည်။

မှူးအပေါ်မှာ အကိုဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ.............။တခြားသူမဟုတ်ဘူး တစ်ဦးထဲသော မှူး ယုံကြည်ထားတဲ့ အကိုက ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ..........။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

နဲနဲလောက် ရှို့ခွင့်ပြုပါ ပရိတ်သတ်တို့🥺

Zawgyi

"ယြန္းမီ နင္ဒီကိစၥကိုဘယ္လိုထင္လဲ"

ဒီေန့တစ္ေနလံုး အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္မွမတက္ပဲ

ယြန္းမီကို ရြန္းလဲ့ယမံုနဲ႔ အကို႔အေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာ တိုင္ပင္ေနေလသည္။

"ငါ့အထင္ သူတို႔အဆက္အသြယ္ရိွေနတယ္

ေဆးရံုကို လာတယ္ဆိုကထဲက သူကကိုဘုန္းျမတ္ကိုေတြ့ဖို႔လာတာပဲျဖစ္ရမယ္။မဟုတ္ရင္ ဒီအတိုင္းသူ႔ကိစၥနဲ႔သူ ေဆးရံုကို လာတာဆိုရင္ ကိုဘုန္းျမတ္ကို ဖုန္းဆက္စရာအေၾကာင္းရိွလို႔လား"

"ဟုတ္တယ္ေနာ္.....အကိုနဲ႔ သူနဲ႔ကဘယ္ေလာက္ပဲလမ္းခြဲၿပီးၿပီေျပာေျပာ သူတို႔ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ ဆက္ဆံေရးက ေတာ္ရံုဆက္ဆံေရးမ်ိဳးမွမဟုတ္တာ ၁၀ေက်ာ္တဲ့သူတို႔သံေယာဇဥ္ကို ငါ့လိုေတြ့တာ၁ႏွစ္ေတာင္မျပည့္ေသးတဲ့ လူကဘယ္လိုယွဥ္ႏိုင္မွာလဲ"

"ဒါေပမဲ့ ကိုဘုန္းျမတ္က အဲ့ေလာက္ထိေတာ့ႏြားမက်ေလာက္ပါဘူး နင့္ကိုလဲဒီေလာက္ထိခ်စ္ေနတာ ငါလဲျမင္ေတြ့ေနရတာပဲ တျခားအေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုခုရိွလို႔ လဲျဖစ္ႏိုင္တာပဲ"

"အကိုက ငါ့ကိုခ်စ္တာမဟုတ္ပဲ သနားေနတာဆိုရင္ေရာ.......ငါ့ဘ၀ကို သနားၿပီးလက္ထပ္ခဲ့တာကို ခ်စ္တာဆိုၿပီးအထင္မွားေနခဲ့တာဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ......"

"ျမမွဴး အခုလိုနင္ထိုင္ၿပီးစိတ္ရႈပ္ေနမဲ့အစား နင္ကိုဘုန္းျမတ္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးၾကည့္လိုက္"

"ငါမေမးရဲဘူး.....အေျဖက ငါထင္ထားသလိုမ်ိဳးတကယ္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ငါခံႏိုင္ရည္ရိွမွာမဟုတ္ဘူး"

"အဲ့ဒါဆိုလဲ ငါတို႔ကိုဘုန္းျမတ္ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္မယ္ဆိုရင္ေရာ......နင္ဒီအႀကံကိုေတာ့ မျငင္းနဲ႔ျမမွဴး......အကယ္၍ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က နင္စိတ္ထဲကထင္ေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒဲ့ရွင္းပစ္ကြာ ငါတစ္ေယာက္လံုးရိွတယ္......မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ နင္အရင္အတိုင္းစိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ေနလို႔ရၿပီ"

"အင္း......ငါအကို႔ကိုယံုတယ္.....ငါ့မသိစိတ္ထဲမွာ သံသယျဖစ္ေနတာေတြက တကယ္မဟုတ္ေလာက္ဘူး....."

"အဲ့ဒါဆို သြားၾကမယ္ ....ဒီေန့ကိုဘုန္းျမတ္ ဘယ္မွာရိွေနမွာတဲ့လဲ"

"ညေန၄နာရီအထိ ေဆးရံုမွာရိွမွာ ၿပီးရင္ ေဆးခန္းကိုသြားမွာ"

"အဲ့ဒါဆို အခုေဆးရံုမွာရိွေလာက္တယ္....လာသြားၾကမယ္"

ယြန္းမီေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကို လိုက္ေနေပမဲ့ ရင္ထဲမွာ အပူမီးကတဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာက္ေနသည္။ေက်းဇူးျပဳ၍ မွဴးထင္ထားသလိုမျဖစ္ပါေစနဲ႔လိုသာ အခါခါဆုေတာင္းေနမိသည္။

××××××××××××××××××

ဒီေန့ဆိုရင္ ယြန္းမီနဲ႔ မွဴးနဲ႔ အကို႔ေနာက္ကိုေနာက္ေယာင္ခံလိုက္တာ ၁ပတ္ျပည့္ၿပီျဖစ္သည္။၁ပတ္လံုးလံုး အကိုကလူနာေတြနဲ႔သာအခ်ိန္ကုန္ေနၿပီး ဘာမွထူးထူးျခားျခားမေတြ့ရတာမို႔လို႔ မွဴးစိတ္သက္သာရာရသြားေတာ့သည္။ဒါေၾကာင့္ ဆက္ၿပီးေစာင့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ အကို႔ကိုအႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ဒီေန့ေတာ့ အကို႔ကို သံသယ၀င္ခဲ့သမ်ွကို စိတ္ထဲကေနေတာင္းပန္တဲ့အေနနဲ႔ မွဴး အကို႔အတြက္ sandwich လုပ္ေပးၿပီး ေဆးရံုကိုယူသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနလိုက္သည္။ၿပီးရင္ေတာ့ ညပိုင္းကို ညစာအတူစားရင္း အတူတူေလ်ွာက္ေနက် ညေစ်းတန္းကိုသြားၾကမယ္လို႔ ေတြးရင္း ၿပံဳးမိလိုက္ေသးသည္။

"အမေလး!!"

ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေပါင္မုန္႔ကိုအလွီးေကာင္းတာ လက္ညိုးထိပ္ဖ်ားပါ လွီးမိသြားေတာ့သည္။ေသြးေတြက အဆက္မျပတ္စီးက်လာတာေၾကာင့္ ေဘစင္မွာေဆးခ်လိုက္သည္။ဒါေပမဲ့ေသြးကတိတ္မသြား။အိမ္မွာအကိုထား ထားေပးထားေသာ အေရးေပၚေဆးေသတၲာထဲက အနာက်က္ေဆးမႈန္႔ဗူးကိုဖြင့္ၿပီး ဓားရွရာေပၚျဖဴးလိုက္ကာ ပလာစတာ အေသးေလးတစ္ခုကပ္လိုက္သည္။ၿပီးတာနဲ႔ Sandwich အသစ္တစ္ခုျပန္လုပ္လိုက္သည္။ဗူးေလးတစ္ခုထဲမွာ ႀတိဂံပံု sandwichေတြ တန္းစီထည့္လိုက္သည္။

အားလံုးၿပီးဆံုးသြားၿပီဆိုတာနဲ႔ အက်ႌသြားလဲၿပီး အကိုရိွတဲ့ေဆးရံုဆီ ၪီးတည္လိုက္သည္။

××××××××××

"အဟြတ္......အဟြတ္.....အဟြတ္........ကိုဘုန္း ယမံုဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ေခ်ာင္းေတြအရမ္းဆိုးၿပီး...ပိုပိုၿပီးလဲေမာလာသလိုပဲ"

"ဒါက ဒီေရာဂါရဲ့ျဖစ္စဥ္ေတြပါပဲ....ေဆးေရာပံုမွန္ေသာက္ရဲ့လား"

"အင္း....ေသာက္တယ္.......ဒါေပမဲ့ေလယမံုကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိတယ္ ယမံု မၾကာခင္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို"

"အဲ့လိုစိတ္ဓာတ္က်ေအာင္မေနပါနဲ႔"

"ဒါကအမွန္တရားပဲကို.....ကိုဘုန္းလဲ မလိမ္ပဲအမွန္အတိုင္းေျပာ....ဟုတ္တယ္မလား ယမံုမွာအခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတာ"

".........."

"​ရပါတယ္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာေျပာ "

အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ယမံုကအခု တုပ္ေကြးပိုးပါ၀င္ေနၿပီး ကိုယ္ခံအားအရမ္းက်ေနကာ ေရာဂါရိွမွန္းသိရတာလဲ အရမ္းေနာက္က်ခဲ့တာေၾကာင့္ အခုလိုအတိုင္းဆိုရင္ ဒီတစ္လ အသက္ရွင္ဖို႔ေတာင္ ခဲယဥ္းေနၿပီျဖစ္သည္။ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမရိွပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ဒီေရာဂါကိုႀကိတ္ခံေနရတာ ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ္ေတာ္သနားမိသည္။

"မဟုတ္တာေတြေလ်ွာက္ေျပာမေနနဲ႔ အိမ္ျပန္ၿပီးနားနားေနေန ေန"

"အင္းပါ.... အဲ့ဒါဆို ယမံုျပန္ေတာ့မယ္"

ယမံု ခံုကေနထလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းတစ္ခုလံုးမူးေနာက္သြားၿပီး မ်က္ေတျြပာတက္လာကာ ယိုင္က်သြားရေတာ့သည္။

"ယမံု"

ေဘးနားမွာဘုန္းျမတ္က လွမ္းထိန္းေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ရဲ့ပခံုးေပၚမွီက်သြားေတာ့သည္။

"ယမံု ရရဲ့လား"

"အင္း...ေခါင္းထဲအရမ္းမူးေနလို႔....ယမံုတစ္ေယာက္ထဲ အိမ္ျပန္လို႔ အဆင္မေျပေလာက္ဘူးထင္တယ္.....ကိုဘုန္းယမံုကို အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔ေပးလို႔ရမလားဟင္"

"ဟင္ ကိုယ္ခဏေနရင္ ဂ်ူတီျပန္၀င္ရေတာ့မွာ

လိုက္ပို႔ေပးလို႔ အဆင္မေျပေလာက္ဘူး

ကိုယ္Taxiငွားေပးလိုက္မယ္"

"ယမံုအိမ္က နီးနီးေလးကို ခဏေလးပဲေလ

လိုက္ပို႔ေပးပါေနာ္....ယမံု ေလွကားထစ္ကိုတစ္ေယာက္ထဲတက္ဖို႔ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူး"

အားနာတတ္တဲ့ သူ႔ကို အတင္းေတာင္းဆိုလာေတာ့လဲ ဘုန္းျမတ္ ျငင္းမဆန္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

"အင္း...အဲ့ဒါဆိုလဲ ဒီမွာ ခဏေစာင့္ေန ကိုယ္ကားသြားယူလိုက္ၪီးမယ္"

ဒီျမင္ကြင္းက ဘယ္လိုျမင္ကြင္းႀကီးလဲ။မွဴးအတြက္ေတာ့ ရင္၀ကိုေဆာင့္ကန္လိုက္သလို အသည္းေတြကြဲေၾကမတတ္ခံစားေနရသည္။မွဴးအတြက္အၿမဲ မွီစရာပုခံုခင္းေပးတတ္တဲ့အကိုက တျခားသူေတြကိုလဲ ဒီလိုပဲ အလြယ္တကူ မွီခိုင္းတာလား။ဂ်ူတီခ်ိန္အတြင္းမွာေတာင္ ဒီမိန္းမနဲ႔ ဘယ္ကိုသြားဖို႔ျပင္ေနတာလဲဆို မွဴးမခန္႔မွန္းတတ္ေတာ့ပါ။မွဴးအၿမဲ ထိုင္ေနၾက ကားေခါင္းခန္းမွာ ဒီမိန္းမက အခန္႔သား၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့ အကို႔မိန္းမ ဆိုတဲ့ေနရာကို လုယူခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရသည္။သူ႔ကပဲ မွဴးေနရာကို လုယူတာလား

ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ဆီကေန မွဴးလုယူခဲ့ေသာေနရာကို

ျပန္လုယူဖို႔ ျပန္လာခဲ့တာလား........။

Taxတစ္စီး အျမန္ငွားလိုက္ၿပီး အကို႔ကားေနာက္ကေန ေတာက္ေလ်ွာက္လိုက္ေတာ့သည္။၁၀မိနစ္ေလာက္ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေတြထဲေကြ့ပတ္ေမာင္းၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ တိုက္ခန္းတစ္ခုေရ႔ွမွာ ရပ္တန္႔သြားေတာ့သည္။ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ကားကိုရပ္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ကားတံခါးဖြင့္ၿပီးဆင္းလာတဲ့ ရႊန္းလဲ့ယမံုက အကို႔လက္ေမာင္းကို တြဲၿပီးတိုက္ခန္းေပၚတက္သြားေတာ့သည္။ရင္ထဲမွာ မယံုႏိုင္မႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ မြန္းက်ပ္လာၿပီး မ်က္ရည္ေတြ တသြင္သြင္စီးက်လာရသည္။လက္သီးကို တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ထားတာေၾကာင့္ ဓားရွထားေသာေနရာက ေသြးေတြပါစီးက်လာေနေပမဲ့ မွဴး သတိမထားမိ။အခုအခ်ိန္မွာ ရင္ထဲက ဒဏ္ရာေလာက္ ဘယ္အရာမွနာက်င္မႈမရိွေတာ့ပါ။ေျခေထာက္ပါ မခိုင္ခ်င္ေတာ့ေပမဲ့ အားတင္းၿပီးထိုေလွကားထစ္မ်ားဆီတက္လာခဲ့သည္။ယြန္းမီနဲ႔ ဒီမိန္းမေနာက္ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့စဥ္က ေခ်ာင္းေပါက္မတက္ ေရာက္ခဲ့ရေသာ ဒီေနရာက မွဴးအတြက္ေတာ့ သိပ္မဆန္းၾကယ္။အခန္းေရ႔ွကိုေရာက္တာနဲ႔ တံခါးေခါက္ဖို႔ အတြက္ တုန္ရီေနေသာလက္ကို ေျမႇာက္လိုက္သည္။ဒါေပမဲ့ မွဴး တံခါးကိုမေခါက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။တံခါးေနာက္ကြယ္ကေန ေပၚထြက္လာမဲ့ အကို႔နဲ႔ အဲ့မိန္းမရဲ့ မ်က္ႏွာကို မွဴးဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ၾကည့္ရမွာလဲ။ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္ၿပီး ေလွကားထစ္မ်ားဆီကေျပးဆင္းလာခဲ့သည္။ရင္ထဲမွာ မယံုႏိုင္မႈမ်ားနဲ႔ ဆို႔နစ္ေနၿပီး

အသက္ရႈရတာ မြန္းၾကပ္လာရသည္။ရင္ဘက္ကိုသာ အခါခါထုရင္း လမ္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာထိုင္ၿပီး ငိုခ်လိုက္သည္။

မွဴးအေပၚမွာ အကိုဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္ရက္ရတာလဲ.............။တျခားသူမဟုတ္ဘူး တစ္ၪီးထဲေသာ မွဴး ယံုၾကည္ထားတဲ့ အကိုက ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္ရက္ရတာလဲ..........။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

နဲနဲေလာက္ ရိႈ႔ခြင့္ျပဳပါ ပရိတ္သတ္တို႔🥺