Uni

ရာသီဥတုက ဆောင်းတွင်းကိုရောက်နေပြီမို့ ညနေ ၆နာရီပင်မထိုးသေး မှောင်ရီပျိုးစကပြုနေလေပြီ။

"အကို မှူးခုနကစားတဲ့ ရေခဲမုန့်ကအရမ်းကောင်းတာပဲ...ဟိုရှေ့ကဆိုင်လဲ အဲ့ရေခဲမုန့်လိုပဲ စားကောင်းမယ်ထင်တယ်"

ကားရေဆေးတဲ့နေရာကို နှစ်ဦးသားလမ်းလျှောက်ပြီး ပြန်လာနေချိန် မှူးလေးကတော့ အခထြိ အစားအသောက်အကြောင်းပြောနေတုန်း။

"မှူးလေး အစားတွေစုံနေပြီနော်...ဗိုက်အောင့်နေမယ်....ပြီးတော့ ရာသီဥတုကအေးနေတာကို ရေခဲ့မုန့်ကထပ်စားချင်သေးတာလား.....တော်တော့ လည်ချောင်းတွေနာကုန်လိမ့်မယ်"

"ဆရာ၀န်ကိုကိုတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာပဲ ဒါတွေကအေးဆေးပါ"

မှူးကတော့ တကယ်ခက်သည်။အစားအသောက်နဲ့ပက်သက်လာရင် အမြဲမဆင်မခြင်။ဆင်ခြင်ဖို့ သတိပေးရင်လဲ ဆရာ၀န်ကိုကို ရှိတယ်ဆိုပြီး ဘုန်းမြတ်အားကိုးနဲ့မိုက်နေလေသည်။

"ဆရာ၀န်ကိုကိုကနောက်မှ အရင်ဆုံးတစ်ခုခုဖြစ်ရင် မှူးပဲခံစားရမှာ ကိုယ်ကအစား၀င်ပြီးခံစားပေးလို့လဲမရဘူး"

"အကယ်၍ အစား၀င်ပြီးခံစားပေးလို့ရရင် အကိုက အစား၀င်ပေးမှာလား"

မျှော်လင့်ချက်အပြည့်မေးနေပုံက ဘုန်းမြတ်ကိုစနောက်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"မ၀င်ပေးပါဘူး ဒီလောက်ထိသတိပေးနေတဲ့ကြားထဲက ဖြစ်လာရင်လဲ ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ်ခံပေါ့...ကိုယ်ကဆေးပဲအလကားကုပေးမှာ"

"ဟာ အစား၀င်မခံပေးတဲ့အပြင် အကိုက မှူးဆီကဆေးကုခပါရရင် လိုချင်သေးတာလား"

"ရရင်တော့ လိုချင်တာပေါ့"

အကိုက မှူးကိုစနေမှန်းသိတာကြောင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြပြီး မျက်စောင်းတစ်ချက်သာ ထိုးလိုက်တော့သည်။

ကားဆီရောက်တာနဲ့ အနောက်ခန်းထဲကို ၀ယ်သာသမျှ ပစ္စည်းတွေအကုန်ထည့်ပြီး မှူးကတော့ အရှေ့ခန်းမှာ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ဒီနေ့တစ်ညလုံးဆေးရုံစောင့်လုပ်ရမှာမို့ လိုအပ်မယ်ထင်တဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှ အကုန်၀ယ်ချလာတော့သည်။

အကိုက ကားကို ငြိမ့်ငြိမ့်​ညောင်းညောင်း မောင်းနေသည်မို့ မှူးအတွက်တော့ အိပ်စက်ခြင်းခရီးကိုစတင်လိုက်သည်။တစ်နေကုန်ပင်ပန်းထားတာကြောင့်ရော အစားပေါင်းစုံစားထား၍ ဗိုက်လေးနေတာကြောင့်ရော မှူး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

အိပ်ရေး၀၀အိပ်ပြီးချိန်မှာတော့ မျက်လုံးများကဖြေးညှင်းစွာပွင့်လာတော့သည်။ကားကငြိမ်သက်နေပြီး ကားက လမ်းမပေါ်မှာမဟုတ်တော့ ဆေးရုံ၀န်းထဲက ကားပါကင်ကိုရောက်နေတာဖြစ်သည်။ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့လဲ အကိုကမရှိတော့။မဟုတ်မှ လွဲရော အကိုကမှူးကို တစ်ယောက်ထဲထားခဲ့တာလား။အကိုကအဲ့လိုလုပ်မဲ့ လူမျိုးမဟုတ်ပါဘူးလို့ တွေးမိလိုက်ပြန်သည်။ကားမှန်ကနေတဆင့် ဘေးဘက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဆေးလိပ်အငွေ့လို့ အရာများက တလူလူထွက်နေသည်။ဘယ်သူကကားနားလာပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေတာလဲ ဆိုပြီး မှူးဒေါသထွက်မိသွားသည်။စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ ကားပေါ်ကဆင်းပြီးရန်တွေ့ဖို့ တံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်တော့..."

"ဟင်!!"

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကိုယ်မျက်စိကိုယ်တောင် မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ဆေးလိပ်ငွေ့များရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်းပုံရိပ်ပေါ်လာသူက တခြားသူမဟုတ် အကိုပင်ဖြစ်သည်။မှူးမှာ ဘာပြောလို့ပြောရမလဲမသိ စကားလုံးတွေ​​ပျောက်ရှသွားရသည်။မှူးတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အကို့ရဲ့ပုံစံအသစ်ကိုမြင်လိုက်ရတော့ ခဏတာတွေဝေမိသွားသည်။ဆေးလိပ်သောက်နေတဲ့ အကို့ပုံစံက အခုမှစသောက်ဖူးတဲ့ပုံစံလိုမဟုတ်။လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကြားထဲမှာ ဆေးလိပ်ကို စတိုင်ကျကျညှပ်ပြီးသောက်နေပုံက မှူးရင်တွေ တဒုတ်ဒုတ်ခုန်သွားရသည်။ရှပ်အင်္ကျီလက်ကို တံတောင်ဆစ်ထိခေါက်တင်ထားကာ အင်္ကျီကြယ်သီးကို 3လုံးလောက်ထိ ဖြုတ်ထားပြီး ကားကိုမှီရင်းဆေးလိပ်သောက်နေပုံက တကယ့်ကိုဆွဲမက်စရာကောင်းနေသည်။လူကြီးလူကောင်းဆန်တဲ့ပုံစံကနေ လုံး၀ကွဲထွက်နေပြီဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေသည်။

"မှူး နိုးပြီလား....မှူးအိပ်ပျော်နေလို့ ကိုယ်စောင့်ပေးနေတာ"

"အ...အကို....ဆေးလိပ်သောက်တတ်တာလား"

"အင်း..တစ်ခါတစ်ရံမှသောက်တာပါ နေ့တိုင်းသောက်တာမဟုတ်ပါဘူး....ဘာလို့လဲ မှူးမကြိုက်လို့လား"

"မ....မဟုတ်ပါဘူး မှူးက အကိုဆေးလိပ်သောက်တာကို အခုမှ မြင်ဖူးလို့ပါ"

"မှူးမကြိုက်ရင် နောက်မသောက်တော့ပါဘူး....

အခုက မှူးကိုစောင့်ရင်း ပျင်းတာနဲ့သောက်နေတာ "

"မဟုတ်ပါဘူး....မှူးကြိုက်ပါတယ်"

"ဟမ်"

ရုတ်တရက် ကယောင်ကတမ်းဖြေလိုက်တဲ့စကားကြောင့် အကိုမပြောနဲ့ မှူးတောင်ကိုယ့်စကားကိုယ် ပြန်လန့်သွားရသည်။

"မ....မဟုတ်ဘူးနော် မှူးပြောချင်တာက အကိုသောက်ချင်သောက်လို့ရတယ် မှူးကိုအားမနာနဲ့လို့ပြောချင်တာ...ဆေးလိပ်ကို စွဲလန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ တစ်ခါတစ်လေ သောက်တာပဲ သောက်လို့ရပါတယ်....အဲ့လောက်လေးနဲ့ ကျန်းမာရေးမထိခိုက်ပါဘူး....ဟုတ်တယ်မလား"

မှူးမှာ ရှက်ခိုးရှက်ခမ်းနဲ့ ခေါင်းထဲပေါ်လာသမျှ အကုန်လျှောက်ပြောနေပေမဲ့ အကိုက ဘာမှ မပြောပဲ အူကြောင်ကြောင်စကားတွေပြောနေတဲ့ မှူးကို ကားကိုမှီရင်းပြုံးပြီးသာကြည့်နေပြန်သည်။

အကိုတော့ မသိဘူး မှူးကတော့ အခုအ​ချိန်မှာအကို့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြစ်နေတဲ့ အကို့ရဲ့မျက်နှာနဲ့ စီးကရက်နံ့သင်းသင်းနဲ့က ပေါင်းစပ်ပြီး ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်​နေပြီဖြစ်သည်။အခုလိုရူးမတက်ဖြစ်နေရတဲ့ အချိန်မှာဖြေရှင်းနည်းကတစ်နည်းပဲရှိသည်။

"အင့်"

မှူး ဘာမှ ခေါင်းထဲမှာမရှိတော့တာကြောင့် ခြေဖျားထောက်ပြီး အကို့လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်ကာ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်လိုက်သည်။စီးကရက်နံ့ စွဲနေသော အကို့နှုတ်ခမ်းက မှူးကို လိုအပ်တာထက် ပိုပြီးတောင့်တနေစေသည်။တခြားဘာမှ ဆက်မတွေးနေပဲ အကို့နှုတ်ခမ်းကို မှူးကဦးဆောင်ပြီး တစ်ရှိုက်မက်မက်စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေလိုက်သည်။ခဏအကြာမှာ​တော့ အကို့က မှူးရဲ့ ခါးကိုတင်းကြပ်ဖက်ပြီး ကားတံခါးနဲ့ တွန်းကပ်လိုက်တာကြောင့် မှူး အနမ်းတို့ကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။ခဏတာကြောင်အမ်းသွားပြီး အကို့မျက်လုံးတွေကိုကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရီဝေဝေအကြည့်တွေဖြင့် အကိုက တဖန် နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကို စုပ်ယူလိုက်တာကြောင့် မှူး လေဟာနယ်ထဲရောက်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ထပ်မံပြီး နူးညံ့သော လျာဖျားကပါ တိုး၀င်လာတာကြောင့် မှူး အလိုက်သင့်ပဲ ဖွင့်ဟပေးလိုက်သည်။အကိုကတော့ အတိုးရောအရင်းရော ပေါင်းပြီး နမ်းနေတာလားမသိ။

နှုတ်ခမ်း အတွင်းရောအပြင်ရောနေရာလပ်မရှိအောင်ပင် စွဲမက်စရာကောင်းအောင် နမ်းရှိုက်နေသည်။ဒီခရီးကို မှူးကစတင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ အသက်ရှုပင်မ၀ဖြစ်လာရသည်။မှူး မောဟိုက်လာတာကြောင့် အကို့ ရင်ဘက်ကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်တော့ အကိုက အလိုက်သိစွာဖြင့် ရပ်တန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ခဏတာ အရူးထမှုကြောင့် အကို့ကိုပထမဆုံး မှူးဘက်ကစပြီး နမ်းလိုက်တာ​ဖြစ်ပေမဲ့ အခုအကို့နဲ့ မျက်လုံးချင်းစုံမိတော့ မှူးမှာ ရှက်နေရပြန်သည်။

တဖန် ကားပါကင်မှာ အချိန်အကြာကြီး နမ်းနေကြတာမို့ ဘယ်သူတွေမြင်သွားလဲဆိုပြီး တွေးမိကာ ရှက်ရပြန်သည်။ဒါကြောင့် မှူး ဒီနေရာ အကို့ရှေ့ကနေ အမြန်ရှောင်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

"ကားပေါ်ကအထုတ်တွေ အကိုပဲယူခဲ့လိုက်တော့

မှူးအရင်သွားနှင့်တော့မယ်"

အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ကားပေါ်ကဆင်းလာပြီး လုပ်ချင်တာတွေလုပ်သွားပြီးတော့ လူကိုတန်းလန်းကြီးထားခဲ့တာကြောင့် ဘုန်းမြတ် ကားပါကင်အလယ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ကျန်ခဲ့ရသည်။

××××××××

ညက အကိုနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာ ရှက်နေတာကြောင့် ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲပြီးအိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာကနေ တကယ်အိပ်ပျော်သွားတာကြောင့် မိုးလင်းမှနိုးလာတော့သည်။မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အခန်းထဲမှာ မှူးနဲ့ လူနာကောင်လေးနဲ့သာရှိသည်။အိပ်ရေး၀၀အိပ်ထားတာကြောင့် စိတ်ကကြည်လင်နေပြီး အရင်ဆုံးမျက်နှာသစ်ပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်သည်။သွားတိုက်နေရင်း အကိုဘယ်များရောက်နေတာလဲလို့ တွေးမိနေသည်။ထိုစဥ်မှန်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပြုံးပြုံးကြီးပေါ်လာသော အကို့ပုံရိပ်ကြောင့် မှူး လိပ်ပြာလွင့်မတက်လန့်သွားရသည်။

"မှူးမျက်နှာသစ်ပြီးရင် ထွက်ခဲ့....ကိုယ်မုန့်၀ယ်လာတယ်"

အကိုကတော့ ပြောပြီးတာနဲ့ထွက်သွားပေမဲ့ မှူးကတော့ အခုထိ လန့်နေဆဲ။မှူး အကို့အကြောင်းကိုစဥ်းစားနေတိုင်း သရဲလိုပင် ဘယ်ကနေဘယ်လိုပေါ်ပေါ်လာမှန်းမသိ။စိတ်ချင်းဆက်နေသလိုပင်။အန္တရာယ် တစ််ခုခုနဲ့ကြုံလို့ စိတ်ထဲကနေ အကို့ကို တလိုက်လျှင်လဲ ဖုန်းမဆက်ပဲနဲ့ကို အချိန်ကိုက်ရောက်ရောက်လာသည်။ဧကန္တအကိုက လူစွမ်းကောင်းများလား ဆိုပြီး အူကြောင်ကြောင်အတွေးက၀င်လာသေးသည်။

အကိုနဲ့အတူ မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ ကောင်လေးရဲ့မိဘတွေ ရောက်လာသဖြင့် ပြောစရာရှိတာတွေပြော မှာစရာရှိတာတွေမှာပြီး လူနာအတွက်လိုအပ်တာတွေ ၀ယ်ဖို့ရော ဆေးရုံအသုံးစရိတ်တွေရော အကုန်ရှင်းပေးပြီး အိမ်ကိုတန်းပြန်လာခဲ့တော့သည်။အိမ်ရောက်တော့လဲ နားမနေရ ရေမိုးချိုး အ၀တ်အစားလဲပြီးတာနဲ့ အကို့က ဆေးရုံဆီ မှူးက သင်တန်းဆီ ဆက်သွားရတော့သည်။

မနေ့က သင်တန်းစတက်ရမဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ပျက်ကွက်ခဲ့တာကြောင့် နည်းနည်းတော့ စိတ်လေးနေမိသည်။ဒါပေမဲ့ အခြေခံသင်တန်းပို့ချပေးသူက စိုင်းဖြစ်နေ၍ စိတ်သက်သာရာရမိသွားသည်။အခုမှ အစဆိုတော့ မှူးအတွက်တော့ အခက်အခဲသိပ်မရှိ။၃နာရီ အချိန်ကာလက ကုန်လို့ကုန်မှန်းမသိအောင် စိတ်၀င်စားနေခဲ့သည်။အချိန်ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ မုန့်၀င်၀ယ်ပြီး အိမ်ကိုသာပြန်ပြီး အ၀နားပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မြမှူး"

လှေကား ကနေအောက်ဘက်ကို ဆင်းနေရင်းနောက်က လှမ်းခေါ်သံကြောင့် ခြေလှမ်းတို့ကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဟင် ​ဘာဖြစ်လို့လဲ စိုင်း"

"မှူး မနေ့က သင်တန်းကိုဘာလို့မလာတာလဲ"

"​သြော် မနေ့က လာတဲ့လမ်းမှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုပေါ်လာတာနဲ့ မလာဖြစ်တော့တာ"

"ဒီနေ့ရော မြမှူး အားရဲ့လား"

"အင်း ဒီနေ့တော့ အားပါတယ်"

"အဲ့ဒါဆို ဒီနားမှာ ကော်ဖီဆိုင်ကောင်းကောင်း တစ်ခုရှိတယ် ကိုယ် မှူးကို ကော်ဖီလိုက်တိုက်ချင်လို့ လိုက်ခဲ့ပေးပါလား"

"​ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီလိုပဲ စကားလေးနည်းနည်းပါးပါးပြောရင်း ကော်ဖီသောက်ချင်လို့ပါ လိုက်ခဲ့မယ်မဟုတ်လား"

"အင်း ရပါတယ်"

သင်တန်းရဲ့ လမ်းထိပ်မှာတင် စိုင်းပြောသော ကော်ဖီဆိုင်ကိုရောက်ရှိလာခဲ့သည်။မှူးကတော့ black coffeeတစ်ခွက်သာမှာလိုက်သည်။

"မှူးက ဟင်းချက်ရတာ ၀ါသနာပါတာလား"

စိုင်း အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း မပါပါဘူး"

လိုရင်းတိုရင်း ဖြေလိုက်တဲ့အဖြေကြောင့် စိုင်း နင်ပါနင်သွားရသည်။

"အဲ့ဒါဆို ဘာလို့ဟင်းချက်လာသင်တာလဲ"

"မှူးရဲ့ယောကျာ်းကို ထမင်းဟင်းချက်ကျွေးချင်လို့"

ထပ်ဖြေလိုက်တဲ့ နောက်တစ်ခွန်းကြောင့် စိုင်းထက်အောင်တစ်ယောက် သောက်လိုက်တဲ့ကော်ဖီပါ ပြန်အန်ထွက်ချင်သွားသည်။

"ဟမ်!!မှူး ရဲ့ယောကျာ်း?"

"ဟုတ်တယ်လေ.....မှူးရဲ့ယောကျာ်းလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မှူးက အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား"

"အင်း......5လလောက်ရှိပြီ မှူးရဲ့အမျိုးသားက ဆရာ၀န်လေ"

မှူးသိတာပေါ့ စိုင်းထက်အောင် ဘယ်ခြေလှမ်းလှမ်းနေခဲဆိုတာ။အဲ့ဒါကြောင့် သူလဲ စောစောစီးစီး အမှန်တရားကို သိရအောင် တစ်ခါထဲနဲ့ မှူးပွဲသိမ်းပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။မှူး စိုင်းကိုအားနာပေမဲ့လဲ မတတ်နိုင်။အခုကထဲက မရှင်းထားရင် နောက်ကျရင် ပိုပြီးရှင်းရခက်နေမည်ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်လား....မှူး အိမ်ထောင်ကျသွားတာကို

ကိုယ်မသိခဲ့ဘူး"

"နောက်မှ စိုင်းကို အကိုနဲ့မိတ်ဆက်ပေးမယ်နော်"

"အင်း"

အင်းလို့သာ ဖြေလိုက်ရတယ် ရင်ထဲမှာတော့ အသဲတွေ အစိတ်အစိတ်အမွှာမွှာကွဲကြေနေပြီဖြစ်သည်။ငယ်ရွယ်စဥ်အချိန်ကထဲက ချစ်နေခဲ့သူမို့ အခုပြန်ဆုံချိန်မှာ ရင်ခုန်သံတွေ ပြန်လည် နိုးကြားလာတဲ့အခါမှ ဆိုင်သူရှိနေပြီဆိုတာသိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ရဲရဲတောက်နေသော မီးခဲကို ရေနဲ့ငြိမ်းသက်လိုက်သလိုရင်ထဲမှာဗလောက်ဆူနေရသည်။ကံကြမ္မာကသာ မှူးနဲ့ ဒီထက်အချိန်စောပြီး ပြန်တွေ့ခွင့်ပြုခဲ့မယ်ဆိုရင် မှူးကိုပိုင်ဆိုင်ရမဲ့လူက သူများဖြစ်နေလေမလား ဆိုပြီး ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်ဖွဲ့မိနေသည်။

Zawgyi

ရာသီဥတုက ေဆာင္းတြင္းကိုေရာက္ေနၿပီမို႔ ညေန ၆နာရီပင္မထိုးေသး ေမွာင္ရီပ်ိဳးစကျပဳေနေလၿပီ။

"အကို မွဴးခုနကစားတဲ့ ေရခဲမုန္႔ကအရမ္းေကာင္းတာပဲ...ဟိုေရ႔ွကဆိုင္လဲ အဲ့ေရခဲမုန္႔လိုပဲ စားေကာင္းမယ္ထင္တယ္"

ကားေရေဆးတဲ့ေနရာကို ႏွစ္ၪီးသားလမ္းေလ်ွာက္ၿပီး ျပန္လာေနခ်ိန္ မွဴးေလးကေတာ့ အခႀထိ အစားအေသာက္အေၾကာင္းေျပာေနတုန္း။

"မွဴးေလး အစားေတြစံုေနၿပီေနာ္...ဗိုက္ေအာင့္ေနမယ္....ၿပီးေတာ့ ရာသီဥတုကေအးေနတာကို ေရခဲ့မုန္႔ကထပ္စားခ်င္ေသးတာလား.....ေတာ္ေတာ့ လည္ေခ်ာင္းေတြနာကုန္လိမ့္မယ္"

"ဆရာ၀န္ကိုကိုတစ္ေယာက္လံုးရိွေနတာပဲ ဒါေတြကေအးေဆးပါ"

မွဴးကေတာ့ တကယ္ခက္သည္။အစားအေသာက္နဲ႔ပက္သက္လာရင္ အၿမဲမဆင္မျခင္။ဆင္ျခင္ဖို႔ သတိေပးရင္လဲ ဆရာ၀န္ကိုကို ရိွတယ္ဆိုၿပီး ဘုန္းျမတ္အားကိုးနဲ႔မိုက္ေနေလသည္။

"ဆရာ၀န္ကိုကိုကေနာက္မွ အရင္ဆံုးတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ မွဴးပဲခံစားရမွာ ကိုယ္ကအစား၀င္ၿပီးခံစားေပးလို႔လဲမရဘူး"

"အကယ္၍ အစား၀င္ၿပီးခံစားေပးလို႔ရရင္ အကိုက အစား၀င္ေပးမွာလား"

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ေမးေနပံုက ဘုန္းျမတ္ကိုစေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚေစသည္။

"မ၀င္ေပးပါဘူး ဒီေလာက္ထိသတိေပးေနတဲ့ၾကားထဲက ျဖစ္လာရင္လဲ ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ခံေပါ့...ကိုယ္ကေဆးပဲအလကားကုေပးမွာ"

"ဟာ အစား၀င္မခံေပးတဲ့အျပင္ အကိုက မွဴးဆီကေဆးကုခပါရရင္ လိုခ်င္ေသးတာလား"

"ရရင္ေတာ့ လိုခ်င္တာေပါ့"

အကိုက မွဴးကိုစေနမွန္းသိတာေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းရႈံ႔ျပၿပီး မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္သာ ထိုးလိုက္ေတာ့သည္။

ကားဆီေရာက္တာနဲ႔ အေနာက္ခန္းထဲကို ၀ယ္သာသမ်ွ ပစၥည္းေတြအကုန္ထည့္ၿပီး မွဴးကေတာ့ အေရ႔ွခန္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ဒီေန့တစ္ညလံုးေဆးရံုေစာင့္လုပ္ရမွာမို႔ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ ပစၥည္းမွန္သမ်ွ အကုန္၀ယ္ခ်လာေတာ့သည္။

အကိုက ကားကို ၿငိမ့္ၿငိမ့္​ေညာင္းေညာင္း ေမာင္းေနသည္မို႔ မွဴးအတြက္ေတာ့ အိပ္စက္ျခင္းခရီးကိုစတင္လိုက္သည္။တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းထားတာေၾကာင့္ေရာ အစားေပါင္းစံုစားထား၍ ဗိုက္ေလးေနတာေၾကာင့္ေရာ မွဴး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

အိပ္ေရး၀၀အိပ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္လံုးမ်ားကေျဖးၫွင္းစြာပြင့္လာေတာ့သည္။ကားကၿငိမ္သက္ေနၿပီး ကားက လမ္းမေပၚမွာမဟုတ္ေတာ့ ေဆးရံု၀န္းထဲက ကားပါကင္ကိုေရာက္ေနတာျဖစ္သည္။ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ အကိုကမရိွေတာ့။မဟုတ္မွ လြဲေရာ အကိုကမွဴးကို တစ္ေယာက္ထဲထားခဲ့တာလား။အကိုကအဲ့လိုလုပ္မဲ့ လူမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေတြးမိလိုက္ျပန္သည္။ကားမွန္ကေနတဆင့္ ေဘးဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဆးလိပ္အေငြ့လို႔ အရာမ်ားက တလူလူထြက္ေနသည္။ဘယ္သူကကားနားလာၿပီး ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာလဲ ဆိုၿပီး မွဴးေဒါသထြက္မိသြားသည္။စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ကားေပၚကဆင္းၿပီးရန္ေတြ့ဖို႔ တံခါးကိုဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့..."

"ဟင္!!"

ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကိုယ္မ်က္စိကိုယ္ေတာင္ မယံုႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။ေဆးလိပ္ေငြ့မ်ားရဲ့ ေနာက္ကြယ္ကေန တျဖည္းျဖည္းခ်င္းပံုရိပ္ေပၚလာသူက တျခားသူမဟုတ္ အကိုပင္ျဖစ္သည္။မွဴးမွာ ဘာေျပာလို႔ေျပာရမလဲမသိ စကားလံုးေတြ​​ေပ်ာက္ရွသြားရသည္။မွဴးတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသာ အကို႔ရဲ့ပံုစံအသစ္ကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ခဏတာေတြေဝမိသြားသည္။ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့ အကို႔ပံုစံက အခုမွစေသာက္ဖူးတဲ့ပံုစံလိုမဟုတ္။လက္ၫွိုးနဲ႔ လက္ခလယ္ၾကားထဲမွာ ေဆးလိပ္ကို စတိုင္က်က်ၫွပ္ၿပီးေသာက္ေနပံုက မွဴးရင္ေတြ တဒုတ္ဒုတ္ခုန္သြားရသည္။ရွပ္အက်ႌလက္ကို တံေတာင္ဆစ္ထိေခါက္တင္ထားကာ အက်ႌၾကယ္သီးကို 3လံုးေလာက္ထိ ျဖဳတ္ထားၿပီး ကားကိုမွီရင္းေဆးလိပ္ေသာက္ေနပံုက တကယ့္ကိုဆြဲမက္စရာေကာင္းေနသည္။လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ့ပံုစံကေန လံုး၀ကြဲထြက္ေနၿပီဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနသည္။

"မွဴး ႏိုးၿပီလား....မွဴးအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ ကိုယ္ေစာင့္ေပးေနတာ"

"အ...အကို....ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တာလား"

"အင္း..တစ္ခါတစ္ရံမွေသာက္တာပါ ေန့တိုင္းေသာက္တာမဟုတ္ပါဘူး....ဘာလို႔လဲ မွဴးမႀကိဳက္လို႔လား"

"မ....မဟုတ္ပါဘူး မွဴးက အကိုေဆးလိပ္ေသာက္တာကို အခုမွ ျမင္ဖူးလို႔ပါ"

"မွဴးမႀကိဳက္ရင္ ေနာက္မေသာက္ေတာ့ပါဘူး....

အခုက မွဴးကိုေစာင့္ရင္း ပ်င္းတာနဲ႔ေသာက္ေနတာ "

"မဟုတ္ပါဘူး....မွဴးႀကိဳက္ပါတယ္"

"ဟမ္"

ရုတ္တရက္ ကေယာင္ကတမ္းေျဖလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္ အကိုမေျပာနဲ႔ မွဴးေတာင္ကိုယ့္စကားကိုယ္ ျပန္လန္႔သြားရသည္။

"မ....မဟုတ္ဘူးေနာ္ မွဴးေျပာခ်င္တာက အကိုေသာက္ခ်င္ေသာက္လို႔ရတယ္ မွဴးကိုအားမနာနဲ႔လို႔ေျပာခ်င္တာ...ေဆးလိပ္ကို စြဲလန္းေနတာမွ မဟုတ္တာ တစ္ခါတစ္ေလ ေသာက္တာပဲ ေသာက္လို႔ရပါတယ္....အဲ့ေလာက္ေလးနဲ႔ က်န္းမာေရးမထိခိုက္ပါဘူး....ဟုတ္တယ္မလား"

မွဴးမွာ ရွက္ခိုးရွက္ခမ္းနဲ႔ ေခါင္းထဲေပၚလာသမ်ွ အကုန္ေလ်ွာက္ေျပာေနေပမဲ့ အကိုက ဘာမွ မေျပာပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္စကားေတြေျပာေနတဲ့ မွဴးကို ကားကိုမွီရင္းၿပံဳးၿပီးသာၾကည့္ေနျပန္သည္။

အကိုေတာ့ မသိဘူး မွဴးကေတာ့ အခုအ​ခ်ိန္မွာအကို႔ရဲ့ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ျဖစ္ေနတဲ့ အကို႔ရဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ စီးကရက္နံ႔သင္းသင္းနဲ႔က ေပါင္းစပ္ၿပီး ရင္ထဲမွာ ေျဗာင္းဆန္​ေနၿပီျဖစ္သည္။အခုလိုရူးမတက္ျဖစ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာေျဖရွင္းနည္းကတစ္နည္းပဲရိွသည္။

"အင့္"

မွဴး ဘာမွ ေခါင္းထဲမွာမရိွေတာ့တာေၾကာင့္ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး အကို႔လည္ပင္းကိုသိုင္းဖက္ကာ မ်က္စိစံုမိွတ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ထိကပ္လိုက္သည္။စီးကရက္နံ႔ စြဲေနေသာ အကို႔ႏႈတ္ခမ္းက မွဴးကို လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီးေတာင့္တေနေစသည္။တျခားဘာမွ ဆက္မေတြးေနပဲ အကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို မွဴးကၪီးေဆာင္ၿပီး တစ္ရိႈက္မက္မက္စုပ္ယူနမ္းရိႈက္ေနလိုက္သည္။ခဏအၾကာမွာ​ေတာ့ အကို႔က မွဴးရဲ့ ခါးကိုတင္းၾကပ္ဖက္ၿပီး ကားတံခါးနဲ႔ တြန္းကပ္လိုက္တာေၾကာင့္ မွဴး အနမ္းတို႔ကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္သည္။ခဏတာေၾကာင္အမ္းသြားၿပီး အကို႔မ်က္လံုးေတြကိုၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရီေဝေဝအၾကည့္ေတျြဖင့္ အကိုက တဖန္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလံုးကို စုပ္ယူလိုက္တာေၾကာင့္ မွဴး ေလဟာနယ္ထဲေရာက္သြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ထပ္မံၿပီး ႏူးညံ့ေသာ လ်ာဖ်ားကပါ တိုး၀င္လာတာေၾကာင့္ မွဴး အလိုက္သင့္ပဲ ဖြင့္ဟေပးလိုက္သည္။အကိုကေတာ့ အတိုးေရာအရင္းေရာ ေပါင္းၿပီး နမ္းေနတာလားမသိ။

ႏႈတ္ခမ္း အတြင္းေရာအျပင္ေရာေနရာလပ္မရိွေအာင္ပင္ စြဲမက္စရာေကာင္းေအာင္ နမ္းရိႈက္ေနသည္။ဒီခရီးကို မွဴးကစတင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အသက္ရႈပင္မ၀ျဖစ္လာရသည္။မွဴး ေမာဟိုက္လာတာေၾကာင့္ အကို႔ ရင္ဘက္ကို ခပ္ဖြဖြ တြန္းလိုက္ေတာ့ အကိုက အလိုက္သိစြာျဖင့္ ရပ္တန္႔ေပးလိုက္ေတာ့သည္။

ခဏတာ အရူးထမႈေၾကာင့္ အကို႔ကိုပထမဆံုး မွဴးဘက္ကစၿပီး နမ္းလိုက္တာ​ျဖစ္ေပမဲ့ အခုအကို႔နဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းစံုမိေတာ့ မွဴးမွာ ရွက္ေနရျပန္သည္။

တဖန္ ကားပါကင္မွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး နမ္းေနၾကတာမို႔ ဘယ္သူေတျြမင္သြားလဲဆိုၿပီး ေတြးမိကာ ရွက္ရျပန္သည္။ဒါေၾကာင့္ မွဴး ဒီေနရာ အကို႔ေရ႔ွကေန အျမန္ေရွာင္ရန္ စိတ္ကူးလိုက္သည္။

"ကားေပၚကအထုတ္ေတြ အကိုပဲယူခဲ့လိုက္ေတာ့

မွဴးအရင္သြားႏွင့္ေတာ့မယ္"

အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ကားေပၚကဆင္းလာၿပီး လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္သြားၿပီးေတာ့ လူကိုတန္းလန္းႀကီးထားခဲ့တာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ ကားပါကင္အလယ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔က်န္ခဲ့ရသည္။

××××××××

ညက အကိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာ ရွက္ေနတာေၾကာင့္ ဆိုဖာေပၚမွာ လွဲၿပီးအိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာကေန တကယ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေၾကာင့္ မိုးလင္းမွႏိုးလာေတာ့သည္။မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ မွဴးနဲ႔ လူနာေကာင္ေလးနဲ႔သာရိွသည္။အိပ္ေရး၀၀အိပ္ထားတာေၾကာင့္ စိတ္ကၾကည္လင္ေနၿပီး အရင္ဆံုးမ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္လိုက္သည္။သြားတိုက္ေနရင္း အကိုဘယ္မ်ားေရာက္ေနတာလဲလို႔ ေတြးမိေနသည္။ထိုစဥ္မွန္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးေပၚလာေသာ အကို႔ပံုရိပ္ေၾကာင့္ မွဴး လိပ္ျပာလြင့္မတက္လန္႔သြားရသည္။

"မွဴးမ်က္ႏွာသစ္ၿပီးရင္ ထြက္ခဲ့....ကိုယ္မုန္႔၀ယ္လာတယ္"

အကိုကေတာ့ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ထြက္သြားေပမဲ့ မွဴးကေတာ့ အခုထိ လန္႔ေနဆဲ။မွဴး အကို႔အေၾကာင္းကိုစဥ္းစားေနတိုင္း သရဲလိုပင္ ဘယ္ကေနဘယ္လိုေပၚေပၚလာမွန္းမသိ။စိတ္ခ်င္းဆက္ေနသလိုပင္။အႏၲရာယ္ တစ္္ခုခုနဲ႔ႀကံဳလို႔ စိတ္ထဲကေန အကို႔ကို တလိုက္လ်ွင္လဲ ဖုန္းမဆက္ပဲနဲ႔ကို အခ်ိန္ကိုက္ေရာက္ေရာက္လာသည္။ဧကႏၲအကိုက လူစြမ္းေကာင္းမ်ားလား ဆိုၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးက၀င္လာေသးသည္။

အကိုနဲ႔အတူ မနက္စာစားၿပီးတာနဲ႔ ေကာင္ေလးရဲ့မိဘေတြ ေရာက္လာသျဖင့္ ေျပာစရာရိွတာေတြေျပာ မွာစရာရိွတာေတြမွာၿပီး လူနာအတြက္လိုအပ္တာေတြ ၀ယ္ဖို႔ေရာ ေဆးရံုအသံုးစရိတ္ေတြေရာ အကုန္ရွင္းေပးၿပီး အိမ္ကိုတန္းျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။အိမ္ေရာက္ေတာ့လဲ နားမေနရ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ အကို႔က ေဆးရံုဆီ မွဴးက သင္တန္းဆီ ဆက္သြားရေတာ့သည္။

မေန့က သင္တန္းစတက္ရမဲ့ ပထမဆံုးေန့မွာတင္ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေလးေနမိသည္။ဒါေပမဲ့ အေျခခံသင္တန္းပို႔ခ်ေပးသူက စိုင္းျဖစ္ေန၍ စိတ္သက္သာရာရမိသြားသည္။အခုမွ အစဆိုေတာ့ မွဴးအတြက္ေတာ့ အခက္အခဲသိပ္မရိွ။၃နာရီ အခ်ိန္ကာလက ကုန္လို႔ကုန္မွန္းမသိေအာင္ စိတ္၀င္စားေနခဲ့သည္။အခ်ိန္ၿပီးဆံုးသြားတာနဲ႔ မုန္႔၀င္၀ယ္ၿပီး အိမ္ကိုသာျပန္ၿပီး အ၀နားပစ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

"ျမမွဴး"

ေလွကား ကေနေအာက္ဘက္ကို ဆင္းေနရင္းေနာက္က လွမ္းေခၚသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းတို႔ကိုရပ္တန္႔လိုက္သည္။

"ဟင္ ​ဘာျဖစ္လို႔လဲ စိုင္း"

"မွဴး မေန့က သင္တန္းကိုဘာလို႔မလာတာလဲ"

"​ေၾသာ္ မေန့က လာတဲ့လမ္းမွာ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုေပၚလာတာနဲ႔ မလာျဖစ္ေတာ့တာ"

"ဒီေန့ေရာ ျမမွဴး အားရဲ့လား"

"အင္း ဒီေန့ေတာ့ အားပါတယ္"

"အဲ့ဒါဆို ဒီနားမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုရိွတယ္ ကိုယ္ မွဴးကို ေကာ္ဖီလိုက္တိုက္ခ်င္လို႔ လိုက္ခဲ့ေပးပါလား"

"​ကိစၥတစ္ခုခုရိွလို႔လား"

"မဟုတ္ပါဘူး ဒီလိုပဲ စကားေလးနည္းနည္းပါးပါးေျပာရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လို႔ပါ လိုက္ခဲ့မယ္မဟုတ္လား"

"အင္း ရပါတယ္"

သင္တန္းရဲ့ လမ္းထိပ္မွာတင္ စိုင္းေျပာေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကိုေရာက္ရိွလာခဲ့သည္။မွဴးကေတာ့ black coffeeတစ္ခြက္သာမွာလိုက္သည္။

"မွဴးက ဟင္းခ်က္ရတာ ဝါသနာပါတာလား"

စိုင္း အရင္ဆံုး စကားစလိုက္သည္။

"ဟင့္အင္း မပါပါဘူး"

လိုရင္းတိုရင္း ေျဖလိုက္တဲ့အေျဖၾကောင့္ စိုင္း နင္ပါနင္သြားရသည္။

"အဲ့ဒါဆို ဘာလို႔ဟင္းခ်က္လာသင္တာလဲ"

"မွဴးရဲ့ေယာက်ာ္းကို ထမင္းဟင္းခ်က္ေကြၽးခ်င္လို႔"

ထပ္ေျဖလိုက္တဲ့ ေနာက္တစ္ခြန္းေၾကာင့္ စိုင္းထက္ေအာင္တစ္ေယာက္ ေသာက္လိုက္တဲ့ေကာ္ဖီပါ ျပန္အန္ထြက္ခ်င္သြားသည္။

"ဟမ္!!မွဴး ရဲ့ေယာက်ာ္း?"

"ဟုတ္တယ္ေလ.....မွဴးရဲ့ေယာက်ာ္းေလ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"မွဴးက အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီလား"

"အင္း......5လေလာက္ရိွၿပီ မွဴးရဲ့အမ်ိဳးသားက ဆရာ၀န္ေလ"

မွဴးသိတာေပါ့ စိုင္းထက္ေအာင္ ဘယ္ေျခလွမ္းလွမ္းေနခဲဆိုတာ။အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူလဲ ေစာေစာစီးစီး အမွန္တရားကို သိရေအာင္ တစ္ခါထဲနဲ႔ မွဴးပြဲသိမ္းေပးေနျခင္းျဖစ္သည္။မွဴး စိုင္းကိုအားနာေပမဲ့လဲ မတတ္ႏိုင္။အခုကထဲက မရွင္းထားရင္ ေနာက္က်ရင္ ပိုၿပီးရွင္းရခက္ေနမည္ျဖစ္သည္။

"ဟုတ္လား....မွဴး အိမ္ေထာင္က်သြားတာကို

ကိုယ္မသိခဲ့ဘူး"

"ေနာက္မွ စိုင္းကို အကိုနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးမယ္ေနာ္"

"အင္း"

အင္းလို႔သာ ေျဖလိုက္ရတယ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ အသဲေတြ အစိတ္အစိတ္အမႊာမႊာကြဲေၾကေနၿပီျဖစ္သည္။ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ကထဲက ခ်စ္ေနခဲ့သူမို႔ အခုျပန္ဆံုခ်ိန္မွာ ရင္ခုန္သံေတြ ျပန္လည္ ႏိုးၾကားလာတဲ့အခါမွ ဆိုင္သူရိွေနၿပီဆိုတာသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရဲရဲေတာက္ေနေသာ မီးခဲကို ေရနဲ႔ၿငိမ္းသက္လိုက္သလိုရင္ထဲမွာဗေလာက္ဆူေနရသည္။ကံၾကမၼာကသာ မွဴးနဲ႔ ဒီထက္အခ်ိန္ေစာၿပီး ျပန္ေတြ့ခြင့္ျပဳခဲ့မယ္ဆိုရင္ မွဴးကိုပိုင္ဆိုင္ရမဲ့လူက သူမ်ားျဖစ္ေနေလမလား ဆိုၿပီး ကံၾကမၼာကိုသာ အျပစ္ဖြဲ႔မိေနသည္။