Uni

ဒီနေ့ third year ကိုစတက်ရမဲ့ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်တာကြောင့် မြမှူးစိတ်တွေ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေသည်။စာမေးပွဲဖြေပြီးကတည်းက အိမ်ထဲမှာပဲနေနေတာမို့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အပြင်တွေတောင်လျှောက်မလည်ဖြစ်။အရင်ကဆို အတန်းတွေလစ်ပြီး မြို့ထဲနေရာစုံကို လျှောက်သွားနေကြဖြစ်သည်။ အခုလဲ အိမ်ထောင်ရှင်မ ဘ၀ကနေ ထိုတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘ၀ကို ပြန်လည်​ကူးပြောင်းပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။အကိုကလဲ မြမှူးကို ထိုနည်းတူ စိတ်တိုင်းကျနေခွင့်ပြုထားသည်မို့ မြမှူးဒီပထမနှစ်၀က်ကို စိတ်လွတ်လက်လွတ် ပျော်ပါးပစ်မယ်လို့ သံဓဋ္ဌာန်ချထားသည်။

"မှူးရေ.....ဒီနေ့ ကျောင်းသွားရမှာမလား"

"ဟုတ်တယ်....အဲ့ဒါကြောင့် မှူးအင်္ကျီရွေးနေတာ

အကိုလဲမှူးကို၀ိုင်းရွေးပေးပါဦး.....ဘယ်၀မ်းဆက်လေးလှလဲလို့"

"မှူးက ဘာ၀တ်၀တ်အကုန်လှတယ်....မှူးကြိုက်တာသာ၀တ်"

"ဟင့်အင်း....မရဘူး...အကိုရွေးပေးတာပဲ၀တ်မှာ"

ကျောင်းသွားခါနီးမှ အရစ်စိန်လုပ်နေသော မှူးကြောင့် ဘုန်းမြတ် အခက်တွေ့ရပြန်သည်။ဘာ၀တ်၀တ်လှနေလို့ စိတ်မချရတဲ့အထဲ သူကယောကျာ်းကိုပါ အင်္ကျီရွေးခိုင်းလိုက်သေးသည်။

ချုပ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတွေကအကုန် ခါးတိုတွေနဲ့ fit sizeတွေကြီးပဲမို့ ခန္ဓာကိုယ်အလှကပေါ်လွင်နေသည်။သူ့လို ၃၀နားကပ်နေတဲ့ လူကြီးအတွက် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကလေးမက ကောင်လေးအလန်းလေးတွေပေါတဲ့ တက္ကသိုလ်ဆီသွားမှာမို့ ဘုန်းမြတ်က ဘယ်လိုစိတ်နဲ့ ကိုယ့်မိန်းမကို အင်္ကျီရွေးပေးနိုင်မှာလဲ။စိတ်မချလို့ ပြောပြန်ရင်လဲမယ်မင်းကြီးမလေးက အခုကတည်းကချုပ်ချယ်ချင်တာလား... သူ့ကိုမယုံလို့လား...ဆိုပြီး ထပ်ရစ်နေမှ ပိုခက်နေဦးမည်။၁၉နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးချောချောလေးကို မိန်းမတော်ထားရတော့လဲ ဒီလောက်တော့ သည်းခံနိုင်ရမှာပေါ့လို့ တွေးပြီး သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်က ခရမ်းရောင်လေးလှတယ်...အဲ့ဒါ၀တ်လိုက်"

"ဒါလေးလား...."

ဘုန်းမြတ်ပြောတဲ့ အင်္ကျီကိုကိုယ်မှာကပ်ပြပြီး မေးနေသေးသည်။

"အင်း....အဲ့ဒါ"

ဘုန်းမြတ်မျက်နှာမှာ စိတ်မချမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို မြမှူးကတော့သတိမထားမိပါ။အင်္ကျီကိုအမြန်လဲလိုက်ပြီး မှန်ရှေ့မှာဟိုဘက်လှည့်လိုက် ဒီဘက်လှည့်လိုက်နဲ့ ကြည့်နေသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်းမနည်းတော့။မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးပြင်ထားတာတောင် လှနေပါတယ်ဆိုနေမှ အရိပ်အကဲမသိတဲ့ ကလေးမက နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို နှုတ်ခမ်းနီ ပန်းဆီရောင်ဖျော့ဖျော့လေးဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်လုပ်ပြနေတော့ အခန်းအပေါက်၀မှာ ခါးထောက်ပြီးကြည့်နေသော ဘုန်းမြတ်၏ သည်းခံနိုင်မှုအတိုင်းအတာသည် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပဲ မှန်ရှေ့မှာ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးနေသော မြမှူးဆီ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများနဲ့ လျှောက်သွားတော့သည်။အနားကိုရောက်တာနဲ့ မျက်နှာကိုဆွဲမော့ပြီး ပါးကိုဆွဲညှစ်ကာ နှုတ်ခမ်းတို့ကိုဖိကပ်နမ်းလိုက်သည်။မြမှူးက ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားသော အခြေအနေကြောင့် လန့်ဖြန့်ပြီး ဘုန်းမြတ်ကိုတွန်းဖယ်နေပေမဲ့ ဘုန်းမြတ်အရေးမစိုက်။မျက်စိစုံမှိတ်ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းတစ်လွှာချင်းစီကို စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေတော့သည်။

စိတ်ထဲကျေနပ်လောက်သည်အထိ နမ်းရှိုက်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းသားတွေဆီက ဆုတ်ခွာပေးတော့သည်။

"အကို.....ရုတ်တရက်ကြီး ဘာထဖြစ်တာလဲ"

"အင့်"

မေးတာကို မဖြေပဲ မြမှူးရဲ့လည်တိုင်ထက်ကို တဖန်စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေပြန်သည်။အားပြင်းပြင်းနဲ့စုပ်ယူရင်း သွားဖြင့်တတိတိ ကိုက်နေကတည်းက မြမှူးအကိုဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။လည်ပင်းကသွေးကြောတွေပါ ပေါက်ထွက်မတက် စုပ်ပြီးကာမှ တ​ဖြည်းဖြးချင်းခွာပေးတော့သည်။ဘေးနားကမှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လည်ပင်းမှာ အညိုကွက်ကြီးကနည်းတာမဟုတ်။

"အကိုဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ"

"ပိုင်ရှင်ရှိမှန်းသိအောင် အမှတ် မှတ်ပေးလိုက်တာ"

"ဒါပေမဲ့ မှူးကို လူတွေ၀ိုင်းကြည့်နေမှာပေါ့"

"ကြည့်တော့လဲ ဘာဖြစ်လဲ"

"ဟာ!!!အကို!!"

မြမှူး အသံကုန်အော်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်းမြတ်ကတော့ လုပ်ချင်တာလုပ်လိုက်ရ၍ စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားပြီး မနက်စာစားဖို့ထွက်လာခဲ့တော့သည်။မြမှူးကတော့ အခန်းထဲမှာ ဒေါသငယ်ထိပ်ကိုရောက်ပြီး မာကင်ရာကို မိတ်ကပ်နဲ့ဖုံးနေလောက်မည် ထင်ပါရဲ့။

ဘုန်းမြတ်ကတော့ စိတ်အေးလက်အေး ကော်ဖီ​ေသာက်နေရင်း မြမှူးအခန်းထဲကထွက်အလာကို စောင့်နေလေသည်။သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး အခန်းထဲကဆောင့်အောင့်ပြီးထွက်လာတော့သည်။ပါးစပ်ကလဲ ပွစိပွစိ ပြောနေသေးသည်။

"မှူး....ကိုယ်ကျောင်းလိုက်ပို့ပေးမယ်"

"မလိုဘူး....အကိုလမ်းကိုသာအကိုသွား...မှူးကိုဂရုစိုက်မနေနဲ့......ယောကျာ်းရှိတဲ့ မိန်းမကို ဘယ်ကောင်လေးမှ လာမကြိုက်ဘူး စိတ်ပူမနေနဲ့"

ဘုန်းမြတ်မှာ ရီချင်နေပေမဲ့လဲ စိတ်ကိုမနည်းထိန်းထားနေရသည်။စိတ်ကောက်နေတာတောင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေသော ဒီမိန်းကလေးကို ပိုတောင်စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေရပါသေးသည်။ကလေးမက ပထမက ဆံပင်ကိုတစ်၀က်စီးထားပါ။ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆံပင်ကိုဖျားလားချပြီး မာကင်ရာကို အုပ်ထား ပြန်လေရဲ့။

"မှူး မနက်စာမစားတော့ဘူးလား"

"မစားဘူး"

တစ်ခွန်းထဲပြောပြီး ခြေကိုဆောင့်ကာ အပြင်ထွက်သွားသော မြမှူး​​ကိုကြည့်ရင်း ဘုန်းမြတ်မှာ အခုမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရီနိုင်တော့သည်။

သူရှေ့မှာ သွားရီနေလျှင် နဂါးမျက်စောင်းနဲ့တွေ့မှာကြောက်သဖြင့် မနည်းထိန်းထားခဲ့ရသည်။

ကလေးမက လူကောင်သာသေးတာ စိတ်တိုနေလျှင် သွားမစရဲတော့တဲ့အထိ ကြောက်နေရသည်။သဘောကောင်းလွန်းလျှင်လဲ စွတ်ကောင်းပြီး စိတ်ကောက်လျှင်လဲ နှုတ်ခမ်းဆူကာ မျက်စောင်းကအကြိမ်ကြိမ်ထိုးသေးသည်။ဒီလိုချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် သတိမထားမိပဲ မြမှူးကို ချစ်နေခဲ့ရတာပဲမဟုတ်လား.........။

×××××××××××

ဘုန်းမြတ် အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ မြမှူးကို မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲတစ်မျိုးကြီးဖြစ်သွားသည်။

အခန်းထဲ၀င်ကြည့်တော့လဲ မှူးကိုမတွေ့ရတဲ့အပြင် မှူးရဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကိုပါ မတွေ့ရတော့၍ ခေါင်းတစ်ခုလုံးပူထူသွားတော့သည်။

"မှူးရေ.....ကိုယ်ပြန်ရောက်ပြီ....."

အသံခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်​ခေါ်နေလဲ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိ။မဟုတ်မှလွဲရော မနက်ကကိစ္စကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားတာများလား လို့တွေးမိလိုက်သည်။စိတ်ထဲ မသင်္ကာတာကြောင့် အပေါ်ထပ်က မြမှူးအရင်တုန်းကနေဖူးသော အခန်းဆီ အမြန်ပြေးတက်သွားတောသည်။

အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပင်။အိပ်ယာပေါ်မှာ မုန့်စားရင်း ရုပ်ရှင်ကြည့်နေလေရဲ့။အခန်းတံခါးဖွင့်ပြီး ဘုန်းမြတ်၀င်လာတာကို မျက်လုံးတစ်ချက်လှန်ကြည့်ပြီး အစားအသောက်မပျက် ဆက်စားကာ ရုပ်ရှင်ကြည့်မြဲအတိုင်းကြည့်နေသည်။သေချာတာတစ်ခုကတော့ မြမှူးစိတ်ကောက်နေတယ်ဆိုတာ ကျိန်းသေသည်။

"မှူးလေး....ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီအခန်းထဲရောက်နေတာလဲ"

"ဒီနေ့ကစပြီး အကိုပေးထားတဲ့ လည်ပင်းကဒဏ်ရာမပျောက်မခြင်း ဒီအခန်းထဲမှာပဲနေတော့မှာ.....အကိုလဲ ဒီအညိုအမဲတွေ မပျောက်မခြင်း မှူးအနားကို ကပ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့...."

မြမှူး စကားကြောင့် ဘုန်းမြတ် ခေါင်းပေါ်မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မှူးက ကိုယ့်ကို ဒီကိစ္စကြောင့် စိတ်ဆိုးနေတာလား"

"မဆိုးပဲနေမလား.....သူများတကာ ကျောင်းစတတ်ရတဲ့နေ့မှာ အကိုလုပ်လိုက်တာလဲကြည့်ဦးလေ..လူမြင်လို့တောင်မကောင်းဘူး....မှူးမှာ ရှက်လို့ဖုံးထားတာတောင် မြင်လိုက်တဲ့သူတွေက ကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေကြတာ မှူးမှာ တစ်နေကုန် ဘယ်မှာလဲ လျှောက်မသွားလိုက်ရဘူး....အဲ့ဒါ့အကို့ကြောင့်လေ"

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်မှူးရယ်.....အကိုက သ၀န်တိုလို့ လုပ်လိုက်မိတာပါ....စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်.....မှူးမကျေနပ်ရင် ကိုယ့်ကိုကြိုက်တာခိုင်းလို့ရပါတယ်....ဒါပေမဲ့ သပ်သပ်စီတော့ မအိပ်ပါရစေနဲ့နော်.....မှူးမရှိပဲ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲဘယ်လိုအိပ်ရမှာလဲ"

"သွား.. မသိဘူး...ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပဲ.....အစောကတည်းက လူမြင်နိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ အဲ့လိုအရာကြီးတွေမပေးပါနဲ့လို့ ပြောထားတာကို အကိုကမှူးစကားမှနားမထောင်တာ.......အခု အကို့အခန်းကို ပြန်ပြီး ကိုယ့်အမှားကိုမြင်အောင်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်"

"မှူးကလဲကွာ....."

"အကို...မှူးပြောနေတယ်နော်.....အကိုထပ်ပြီး ပြောရင် ဒီအရာပျောက်မဲ့အချိန်ကနေ နောက်ထပ် တစ်လထပ်တိုးသွားမယ်နော်"

"အဲ့လိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့....ကိုယ် မှူးစကားကိုနားထောင်ပါ့မယ်....အခုသွားတော့ပါမယ်...အနားမကပ်ခိုင်းရင်နေပါစေ စကားတော့မပြောပဲမနေပါနဲ့နော်....ကိုယ်မနေတတ်လို့ပါ"

"စကားတော့ သနားလို့ ပြောပေးမယ်...အခုတော့ အခန်းထဲကနေထွက်ပြီး ကိုယ်ပေးထားတဲ့ဒဏ်ရာအမြန်ပျောက်မဲ့ နေ့သာ လက်ချိုးရေပြီး စောင့်နေလိုက်တော့"

မြမှူးမှာ ပြောလဲပြော အခန်းတံခါးကိုလဲ လော့ချလိုက်သည်။မြမှူး မနက်ကကိစ္စကို စိတ်ဆိုးမိတာတော့ အမှန်တကယ်ပါ။သူကိုယ်တိုင်ပဲ မြမှူးကိုလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေလို့လဲ ပြောထားသေးတယ် မနက်က အလှလေးနည်းနည်းပါးပါး ပြင်မိတာတောင် စိတ်မချလိို့ဆိုပြီး နိုင်ထက်စီးနင်းက လုပ်ချင်သေးသည်။ဘာပဲပြောပြော မှူးမကြိုက်တာတွေကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ဖို့ အခုကထဲက ဆရာ၀န်ကြီးကို ပညာပေးထားရမည်....။

××××××××××

ကျောင်းစတတ်တဲ့နေ့က သူစလိုက်တဲ့ ကိစ္စကြောင့် မြမှူးအခဲမကြေဖြစ်ကာ ဘုန်းမြတ်ကိုအနားအကပ်မခံသည်မှာ ဒီနေ့ဆိုရင် ၄ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။တစ်နေ့လုံးမှ တစ်နပ်ထဲစားရတဲ့ ညစာပါ ငတ်နေပြီမို့ ဘုန်းမြတ်မှာ အခက်တွေ့ရပြန်နေပြီ။လည်ပင်းကအရာ မပျောက်မချင်း အသားတောင်ထိဖို့ မကြိုးစားနဲ့လို့ ရာဇသံပေးထားတာကြောင့် ကိုယ့်ထက်၉နှစ်လောက်ငယ်တဲ့ ကလေးမကို ပြန်ကြောက်နေရပြီး ငြိမ်ကုတ်နေရသည်။

မနက်မိုးလင်းတိုင်း မြမှူးလည်ပင်းကအရာပျောက်ပြီလားလို့ ပြူးပြဲပြီးကြည့်ရသည်မှာလဲအမော။ဒီနေ့တော့ နားရက်ဖြစ်တာကြောင့် မြမှူးကို မရရအောင်ပြန်ချော့ဖို့ စိတ်ထဲမှာတေးထားလိုက်သည်.............။

Zawgyi

ဒီေန့ third year ကိုစတက္ရမဲ့ ပထမဆံုးေန့ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမမွဴးစိတ္ေတြ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနသည္။စာေမးပြဲေျဖၿပီးကတည္းက အိမ္ထဲမွာပဲေနေနတာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အျပင္ေတြေတာင္ေလ်ွာက္မလည္ျဖစ္။အရင္ကဆို အတန္းေတြလစ္ၿပီး ၿမိဳ႔ထဲေနရာစံုကို ေလ်ွာက္သြားေနၾကျဖစ္သည္။ အခုလဲ အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဘ၀ကေန ထိုတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္လည္​ကူးေျပာင္းၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။အကိုကလဲ ျမမွဴးကို ထိုနည္းတူ စိတ္တိုင္းက်ေနခြင့္ျပဳထားသည္မို႔ ျမမွဴးဒီပထမႏွစ္၀က္ကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေပ်ာ္ပါးပစ္မယ္လို႔ သံဓ႒ာန္ခ်ထားသည္။

"မွဴးေရ.....ဒီေန့ ေက်ာင္းသြားရမွာမလား"

"ဟုတ္တယ္....အဲ့ဒါေၾကာင့္ မွဴးအက်ႌေရြးေနတာ

အကိုလဲမွဴးကိုဝိုင္းေရြးေပးပါၪီး.....ဘယ္၀မ္းဆက္ေလးလွလဲလို႔"

"မွဴးက ဘာ၀တ္၀တ္အကုန္လွတယ္....မွဴးႀကိဳက္တာသာ၀တ္"

"ဟင့္အင္း....မရဘူး...အကိုေရြးေပးတာပဲ၀တ္မွာ"

ေက်ာင္းသြားခါနီးမွ အရစ္စိန္လုပ္ေနေသာ မွဴးေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ အခက္ေတြ့ရျပန္သည္။ဘာ၀တ္၀တ္လွေနလို႔ စိတ္မခ်ရတဲ့အထဲ သူကေယာက်ာ္းကိုပါ အက်ႌေရြးခိုင္းလိုက္ေသးသည္။

ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ႌေတြကအကုန္ ခါးတိုေတြနဲ႔ fit sizeေတြႀကီးပဲမို႔ ခႏၶာကိုယ္အလွကေပၚလြင္ေနသည္။သူ႔လို ၃၀နားကပ္ေနတဲ့ လူႀကီးအတြက္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကေလးမက ေကာင္ေလးအလန္းေလးေတြေပါတဲ့ တကၠသိုလ္ဆီသြားမွာမို႔ ဘုန္းျမတ္က ဘယ္လိုစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္မိန္းမကို အက်ႌေရြးေပးႏိုင္မွာလဲ။စိတ္မခ်လို႔ ေျပာျပန္ရင္လဲမယ္မင္းႀကီးမေလးက အခုကတည္းကခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္တာလား... သူ႔ကိုမယံုလို႔လား...ဆိုၿပီး ထပ္ရစ္ေနမွ ပိုခက္ေနၪီးမည္။၁၉ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးကို မိန္းမေတာ္ထားရေတာ့လဲ ဒီေလာက္ေတာ့ သည္းခံႏိုင္ရမွာေပါ့လို႔ ေတြးၿပီး သက္ျပင္းခ်မိလိုက္သည္။

"ဟိုဘက္က ခရမ္းေရာင္ေလးလွတယ္...အဲ့ဒါ၀တ္လိုက္"

"ဒါေလးလား...."

ဘုန္းျမတ္ေျပာတဲ့ အက်ႌကိုကိုယ္မွာကပ္ျပၿပီး ေမးေနေသးသည္။

"အင္း....အဲ့ဒါ"

ဘုန္းျမတ္မ်က္ႏွာမွာ စိတ္မခ်မႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတာကို ျမမွဴးကေတာ့သတိမထားမိပါ။အက်ႌကိုအျမန္လဲလိုက္ၿပီး မွန္ေရ႔ွမွာဟိုဘက္လွည့္လိုက္ ဒီဘက္လွည့္လိုက္နဲ႔ ၾကည့္ေနသည္မွာ အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့။မိတ္ကပ္ပါးပါးေလးျပင္ထားတာေတာင္ လွေနပါတယ္ဆိုေနမွ အရိပ္အကဲမသိတဲ့ ကေလးမက ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို ႏႈတ္ခမ္းနီ ပန္းဆီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္လုပ္ျပေနေတာ့ အခန္းအေပါက္၀မွာ ခါးေထာက္ၿပီးၾကည့္ေနေသာ ဘုန္းျမတ္၏ သည္းခံႏိုင္မႈအတိုင္းအတာသည္ ေက်ာ္လြန္သြားၿပီျဖစ္သည္။

ခ်က္ခ်င္းပဲ မွန္ေရ႔ွမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေနေသာ ျမမွဴးဆီ လ်င္ျမန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔ ေလ်ွာက္သြားေတာ့သည္။အနားကိုေရာက္တာနဲ႔ မ်က္ႏွာကိုဆြဲေမာ့ၿပီး ပါးကိုဆြဲၫွစ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကိုဖိကပ္နမ္းလိုက္သည္။ျမမွဴးက ရုတ္တရက္ျဖစ္သြားေသာ အေျခအေနေၾကာင့္ လန္႔ျဖန္႔ၿပီး ဘုန္းျမတ္ကိုတြန္းဖယ္ေနေပမဲ့ ဘုန္းျမတ္အေရးမစိုက္။မ်က္စိစံုမိွတ္ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္လႊာခ်င္းစီကို စုပ္ယူနမ္းရိႈက္ေနေတာ့သည္။

စိတ္ထဲေက်နပ္ေလာက္သည္အထိ နမ္းရိႈက္ၿပီးမွ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြဆီက ဆုတ္ခြာေပးေတာ့သည္။

"အကို.....ရုတ္တရက္ႀကီး ဘာထျဖစ္တာလဲ"

"အင့္"

ေမးတာကို မေျဖပဲ ျမမွဴးရဲ့လည္တိုင္ထက္ကို တဖန္စုပ္ယူနမ္းရိႈက္ေနျပန္သည္။အားျပင္းျပင္းနဲ႔စုပ္ယူရင္း သြားျဖင့္တတိတိ ကိုက္ေနကတည္းက ျမမွဴးအကိုဘာလုပ္ေနလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။လည္ပင္းကေသြးေၾကာေတြပါ ေပါက္ထြက္မတက္ စုပ္ၿပီးကာမွ တ​ျဖည္းျဖးခ်င္းခြာေပးေတာ့သည္။ေဘးနားကမွန္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လည္ပင္းမွာ အညိုကြက္ႀကီးကနည္းတာမဟုတ္။

"အကိုဘာလို႔ ဒီလိုလုပ္တာလဲ"

"ပိုင္ရွင္ရိွမွန္းသိေအာင္ အမွတ္ မွတ္ေပးလိုက္တာ"

"ဒါေပမဲ့ မွဴးကို လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ေနမွာေပါ့"

"ၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာျဖစ္လဲ"

"ဟာ!!!အကို!!"

ျမမွဴး အသံကုန္ေအာ္လိုက္ေတာ့သည္။

ဘုန္းျမတ္ကေတာ့ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လိုက္ရ၍ စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္သြားၿပီး မနက္စာစားဖို႔ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။ျမမွဴးကေတာ့ အခန္းထဲမွာ ေဒါသငယ္ထိပ္ကိုေရာက္ၿပီး မာကင္ရာကို မိတ္ကပ္နဲ႔ဖံုးေနေလာက္မည္ ထင္ပါရဲ့။

ဘုန္းျမတ္ကေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအး ေကာ္ဖီ​ေသာက္ေနရင္း ျမမွဴးအခန္းထဲကထြက္အလာကို ေစာင့္ေနေလသည္။သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ႏႈတ္ခမ္းဆူၿပီး အခန္းထဲကေဆာင့္ေအာင့္ၿပီးထြက္လာေတာ့သည္။ပါးစပ္ကလဲ ပြစိပြစိ ေျပာေနေသးသည္။

"မွဴး....ကိုယ္ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေပးမယ္"

"မလိုဘူး....အကိုလမ္းကိုသာအကိုသြား...မွဴးကိုဂရုစိုက္မေနနဲ႔......ေယာက်ာ္းရိွတဲ့ မိန္းမကို ဘယ္ေကာင္ေလးမွ လာမႀကိဳက္ဘူး စိတ္ပူမေနနဲ႔"

ဘုန္းျမတ္မွာ ရီခ်င္ေနေပမဲ့လဲ စိတ္ကိုမနည္းထိန္းထားေနရသည္။စိတ္ေကာက္ေနတာေတာင္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနေသာ ဒီမိန္းကေလးကို ပိုေတာင္စိတ္မခ်ႏိုင္ျဖစ္ေနရပါေသးသည္။ကေလးမက ပထမက ဆံပင္ကိုတစ္၀က္စီးထားပါ။ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဆံပင္ကိုဖ်ားလားခ်ၿပီး မာကင္ရာကို အုပ္ထား ျပန္ေလရဲ့။

"မွဴး မနက္စာမစားေတာ့ဘူးလား"

"မစားဘူး"

တစ္ခြန္းထဲေျပာၿပီး ေျခကိုေဆာင့္ကာ အျပင္ထြက္သြားေသာ ျမမွဴး​​ကိုၾကည့္ရင္း ဘုန္းျမတ္မွာ အခုမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရီႏိုင္ေတာ့သည္။

သူေရ႔ွမွာ သြားရီေနလ်ွင္ နဂါးမ်က္ေစာင္းနဲ႔ေတြ့မွာေၾကာက္သျဖင့္ မနည္းထိန္းထားခဲ့ရသည္။

ကေလးမက လူေကာင္သာေသးတာ စိတ္တိုေနလ်ွင္ သြားမစရဲေတာ့တဲ့အထိ ေၾကာက္ေနရသည္။သေဘာေကာင္းလြန္းလ်ွင္လဲ စြတ္ေကာင္းၿပီး စိတ္ေကာက္လ်ွင္လဲ ႏႈတ္ခမ္းဆူကာ မ်က္ေစာင္းကအႀကိမ္ႀကိမ္ထိုးေသးသည္။ဒီလိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူေတြေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ သတိမထားမိပဲ ျမမွဴးကို ခ်စ္ေနခဲ့ရတာပဲမဟုတ္လား.........။

×××××××××××

ဘုန္းျမတ္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ျမမွဴးကို မေတြ့ရသျဖင့္ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သြားသည္။

အခန္းထဲ၀င္ၾကည့္ေတာ့လဲ မွဴးကိုမေတြ့ရတဲ့အျပင္ မွဴးရဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကိုပါ မေတြ့ရေတာ့၍ ေခါင္းတစ္ခုလံုးပူထူသြားေတာ့သည္။

"မွဴးေရ.....ကိုယ္ျပန္ေရာက္ၿပီ....."

အသံခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္​ေခၚေနလဲ ဘာတံု႔ျပန္မႈမွမရိွ။မဟုတ္မွလြဲေရာ မနက္ကကိစၥေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးသြားတာမ်ားလား လို႔ေတြးမိလိုက္သည္။စိတ္ထဲ မသကၤာတာေၾကာင့္ အေပၚထပ္က ျမမွဴးအရင္တုန္းကေနဖူးေသာ အခန္းဆီ အျမန္ေျပးတက္သြားေတာသည္။

အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပင္။အိပ္ယာေပၚမွာ မုန္႔စားရင္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနေလရဲ့။အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီး ဘုန္းျမတ္၀င္လာတာကို မ်က္လံုးတစ္ခ်က္လွန္ၾကည့္ၿပီး အစားအေသာက္မပ်က္ ဆက္စားကာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၿမဲအတိုင္းၾကည့္ေနသည္။ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ျမမွဴးစိတ္ေကာက္ေနတယ္ဆိုတာ က်ိန္းေသသည္။

"မွဴးေလး....ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ဒီအခန္းထဲေရာက္ေနတာလဲ"

"ဒီေန့ကစၿပီး အကိုေပးထားတဲ့ လည္ပင္းကဒဏ္ရာမေပ်ာက္မျခင္း ဒီအခန္းထဲမွာပဲေနေတာ့မွာ.....အကိုလဲ ဒီအညိုအမဲေတြ မေပ်ာက္မျခင္း မွဴးအနားကို ကပ္ဖို႔မႀကိဳးစားနဲ႔...."

ျမမွဴး စကားေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ ေခါင္းေပၚမိုးႀကိဳးပစ္ခ်လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။

"မွဴးက ကိုယ့္ကို ဒီကိစၥေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးေနတာလား"

"မဆိုးပဲေနမလား.....သူမ်ားတကာ ေက်ာင္းစတတ္ရတဲ့ေန့မွာ အကိုလုပ္လိုက္တာလဲၾကည့္ၪီးေလ..လူျမင္လို႔ေတာင္မေကာင္းဘူး....မွဴးမွာ ရွက္လို႔ဖံုးထားတာေတာင္ ျမင္လိုက္တဲ့သူေတြက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကတာ မွဴးမွာ တစ္ေနကုန္ ဘယ္မွာလဲ ေလ်ွာက္မသြားလိုက္ရဘူး....အဲ့ဒါ့အကို႔ေၾကာင့္ေလ"

"ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္မွဴးရယ္.....အကိုက သ၀န္တိုလို႔ လုပ္လိုက္မိတာပါ....စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္.....မွဴးမေက်နပ္ရင္ ကိုယ့္ကိုႀကိဳက္တာခိုင္းလို႔ရပါတယ္....ဒါေပမဲ့ သပ္သပ္စီေတာ့ မအိပ္ပါရေစနဲ႔ေနာ္.....မွဴးမရိွပဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲဘယ္လိုအိပ္ရမွာလဲ"

"သြား.. မသိဘူး...ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ပဲ.....အေစာကတည္းက လူျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာေတြမွာ အဲ့လိုအရာႀကီးေတြမေပးပါနဲ႔လို႔ ေျပာထားတာကို အကိုကမွဴးစကားမွနားမေထာင္တာ.......အခု အကို႔အခန္းကို ျပန္ၿပီး ကိုယ့္အမွားကိုျမင္ေအာင္သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္"

"မွဴးကလဲကြာ....."

"အကို...မွဴးေျပာေနတယ္ေနာ္.....အကိုထပ္ၿပီး ေျပာရင္ ဒီအရာေပ်ာက္မဲ့အခ်ိန္ကေန ေနာက္ထပ္ တစ္လထပ္တိုးသြားမယ္ေနာ္"

"အဲ့လိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔....ကိုယ္ မွဴးစကားကိုနားေထာင္ပါ့မယ္....အခုသြားေတာ့ပါမယ္...အနားမကပ္ခိုင္းရင္ေနပါေစ စကားေတာ့မေျပာပဲမေနပါနဲ႔ေနာ္....ကိုယ္မေနတတ္လို႔ပါ"

"စကားေတာ့ သနားလို႔ ေျပာေပးမယ္...အခုေတာ့ အခန္းထဲကေနထြက္ၿပီး ကိုယ္ေပးထားတဲ့ဒဏ္ရာအျမန္ေပ်ာက္မဲ့ ေန့သာ လက္ခ်ိဳးေရၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္ေတာ့"

ျမမွဴးမွာ ေျပာလဲေျပာ အခန္းတံခါးကိုလဲ ေလာ့ခ်လိုက္သည္။ျမမွဴး မနက္ကကိစၥကို စိတ္ဆိုးမိတာေတာ့ အမွန္တကယ္ပါ။သူကိုယ္တိုင္ပဲ ျမမွဴးကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔လဲ ေျပာထားေသးတယ္ မနက္က အလွေလးနည္းနည္းပါးပါး ျပင္မိတာေတာင္ စိတ္မခ်လို႔ဆိုၿပီး ႏိုင္ထက္စီးနင္းက လုပ္ခ်င္ေသးသည္။ဘာပဲေျပာေျပာ မွဴးမႀကိဳက္တာေတြကို အတင္းအၾကပ္ မလုပ္ဖို႔ အခုကထဲက ဆရာ၀န္ႀကီးကို ပညာေပးထားရမည္....။

××××××××××

ေက်ာင္းစတတ္တဲ့ေန့က သူစလိုက္တဲ့ ကိစၥေၾကာင့္ ျမမွဴးအခဲမေၾကျဖစ္ကာ ဘုန္းျမတ္ကိုအနားအကပ္မခံသည္မွာ ဒီေန့ဆိုရင္ ၄ရက္ရိွၿပီျဖစ္သည္။တစ္ေန့လံုးမွ တစ္နပ္ထဲစားရတဲ့ ညစာပါ ငတ္ေနၿပီမို႔ ဘုန္းျမတ္မွာ အခက္ေတြ့ရျပန္ေနၿပီ။လည္ပင္းကအရာ မေပ်ာက္မခ်င္း အသားေတာင္ထိဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔လို႔ ရာဇသံေပးထားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ထက္၉ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ့ ကေလးမကို ျပန္ေၾကာက္ေနရၿပီး ၿငိမ္ကုတ္ေနရသည္။

မနက္မိုးလင္းတိုင္း ျမမွဴးလည္ပင္းကအရာေပ်ာက္ၿပီလားလို႔ ျပဴးၿပဲျပီးၾကည့္ရသည္မွာလဲအေမာ။ဒီေန့ေတာ့ နားရက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမမွဴးကို မရရေအာင္ျပန္ေခ်ာ့ဖို႔ စိတ္ထဲမွာေတးထားလိုက္သည္.............။