Uni

အချိန်က မနက်၇နာရီ။ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော ဘုန်းမြတ်၏ မျက်လုံးအစုံတို့သည် အလိုအလျောက် နိုးထလာခဲ့သည်။ဒီနေ့မနက် ၉နာရီမှာ operation တစ်ခုရှိတာကြောင့် အခုကထဲကပြင်ဆင်ပြီး ဆေးရုံကို သွားရမည်ဖြစ်သည်။မြမှူးကိုကြည့်လိုက်တော့ ဘုန်းမြတ်ရဲ့ လက်ကိုခေါင်းအုံးပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။နေမကောင်းများ ဖြစ်နေလားဆိုပြီး နဖူးကို စမ်းကြည့်တော့ ကိုယ်ပူနေခြင်းမရှိတာကြောင့် စိတ်အေးသွားရသည်။ညက မြမှူး၀တ်ထားသော အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲထားတာမို့လို့ ၀တ်ဆင်ရလွယ်ကူစေရန် ဘုန်းမြတ်ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည် တစ်ထည်ကိုသာ ပြန်၀တ်ထားပေးပြီး အပေါ်က စောင်ထပ်ခြုံပေးထားလိုက်သည်။

ညက ဘုန်းမြတ် သောင်းကျန်းထားသော မြမှူးကိုယ်ပေါ်ရှိအရာများသည် အခုမှ ပိုပြီးထင်ရှားလာသည်။မြမှူးရဲ့နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးမှာလဲ သွေးစများစို့ကာ သွေးခြေပင်ဥနေပြီဖြစ်သည်။စိတ်ရှိတိုင်းသာ ဆိုရင် ဒီနေ့တစ်နေကုန် မြမှူးအနားမှာပဲ နေချင်နေပေမဲ့ အခုက ဆေးရုံကို မသွားလို့မဖြစ်သည့် အခြေအနေမို့ သွားရပေဦးမည်။ကလေးတစ်ယောက်လို အိပ်မောကျနေသော သူမကို မနှိုးရက်တာမို့ နဖူးကို ဖိနမ်းလိုက်ပြီး မနက်ခင်းက်ုနှုတ်ဆက်ကာ ရေချိုးခန်းထဲကို၀င်ခဲ့သည်။

ရေချိုးနေရင်း ညကအကြောင်းကို ပြန်စဥ်းစားမိတော့ မနေ့ညကအရက်တန်ခိုးကြောင့် မြမှူးအပေါ်ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေများ လုပ်မိသေးလားဆိုတာ ပြန်စဥ်းစားနေရသည်။first time ကို နာကျင်မှူများအဖြစ် အမှတ်မရစေချင်၍ တစ်ကြိမ်သာအတူနေခဲ့တာကြောင့် မြမှူးသိပ်တော့အပြင်းအထန် မခံစားရလောက်တာတော့ ကျိန်းသေသည်။အခုတော့ ရေအမြန်ချိုးပြီး ဆေးရုံရှိအလုပ်တွေ အကုန်အပြီးသတ်ကာ မြမှူးဆီအမြန်ပြန်လာဖို့ပဲ စိတ်ကစောနေသည်။

×××××××××××××××

မြမှူး အိပ်ယာကနိုးတော့ ကုတင်ပေါ်အနည်းငယ်လှုပ်လိုက်တာနဲ့ကို တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်နေသည်။အထူးသဖြင့် အကိုညက တစ်ချိန်လုံး ဆွဲညှစ်ထားသော ရင်သားများက ပိုပြီးအထိမခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။စားပွဲပေါ်က နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ နေ့လည် ၁နာရီပင်ထိုးနေပြီ။အိမ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၍ အကိုအိမ်မှာ မရှိတာကိုသိလိုက်သည်။စောင်ကိုခွာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ အကို့ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလက်ရှည်တစ်ထည်သာ၀တ်ထားပြီး လည်ပင်းကကြယ်သီး နှစ်လုံးလောက်ဖြုတ်ထားတာကြောင့် ၀တ်ရတာသက်တောင့်သက်သာတော့ ရှိပေမဲ့ ရင်ဘက်တစ်ခုလုံးက အညိုအမဲများကိုတော့ အတိုင်းသားမြင်နေရသည်။။တစ်ကိုယ်လုံးကိုက်ခဲပြီး ငြီးစိနေကြောင့် လန်းဆန်းသွားစေရန် ရေချိုးဖို့ထလိုက်သည်။

"အ"

ကုတင်အောက်ကို ခြေထောက်ချလိုက်တဲ့အချိန်

ညကမှလတ်လတ်ဆက်ဆက် အကိုနဲ့ပေါင်းဖက်ခဲ့သော ထိုနေရာက နာကျင်မှုကြောင့် မြမှူးအသံပါထွက်မိသည်အထိဖြစ်ရသည်။

"ချောက်"

"မှူး.... နိုးလာပြီလား .....ထရောထနိုင်ရဲ့လား"

အခန်းတံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူအကိုက မြမှူးဘေးနားကို အလျင်အမြန်ရောက်လာတာကြောင့် မြမှူးရင်တောင်တုန်သွားရသည်။

"အကို ဒီအချိန်ကြီးဘယ်လိုလုပ်ပြန်လာတာလဲ"

"မှူးကိုစိတ်မချလို့လေ.....ကဲပြော အခုဘယ်ကိုသွားချင်တာလဲ"

"မှူး...ရေချိုးမလို့ထတာ.....အခုမှအိပ်ရာကနိုးတာမို့လို့"

"လာ ရေချိုးခန်းထဲအထိကိုယ်လိုက်ပို့မယ်"

အကိုက​စကားဆုံးတာနဲ့ မြမှူးကိုပွေ့ချီလိုက်ကာ ရေချိုးခန်းရှိရာကို ခေါ်သွားတော့သည်။

"ဒီမှာခဏထိုင်ဦး"

မြမှူးကို ရေချိုးခန်းထဲကခုံတစ်လုံးပေါ်မှာ ချထားခဲ့ပြီး အကိုကတော့ ရေချိုးကန်ထဲရေဖြည့်ကာ ရေနွေးဖြင့်စပ်နေသည်။

"ရပြီ မှူး ရေချိုးလို့ရပြီ"

"ဟင် ! အကိုအပြင်ကိုထွက်မှ မှူးကချိုးလို့ရမှာပေါ့"

"ဟာ !!မှူးကလဲ ကိုယ်ပြောပြီးသားလေ ကိုယ်တို့ကအခု တရား၀င်လင်မယားဖြစ်နေပြီ ရှက်မနေပါနဲ့ဆိုတာကို....အကယ်၍ မှူးရေချိုးနေရင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အခုတောင်ကိုယ်ကိုယ်ကိုတောင်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး......လာပါ...ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ချိုးပေးမယ်"

"ဟင့်အင်း မှူးဘာသာချိုးမယ် အကိုအပြင်ထွက်"

မြမှူးအကို့ကို အပြင်ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ထိုင်ခုံကနေထလိုက်သည်။

"အာ့"

ဆိုသော အသံနဲ့တူ ခြေထောက်ယိုင်ကြသွားတော့သည်။ကံကောင်းသည်က အကိုကဆွဲပြီး လှမ်းထိန်းလိုက်တာကြောင့် ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်နဲ့ ခေါင်းနဲ့မိတ်ဆက်တော့မယ့်အစား အကို့ရဲ့နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲကိုသာရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"တွေ့လား ကိုယ်ပြောသားပဲ..... ခေါင်းမာမနေနဲ့တော့.....မှူး တစ်ကိုယ်လုံး ကိုယ်မမြင်ဖူးတဲ့နေရာလဲမရှိတော့ဘူး....ရှက်မနေနဲ့"

မြမှူးမှာ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ဆက်ပြိုင်ငြင်းဖို့လဲ အားမရှိတော့တာကြောင့် ဘာမှဆက်မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းဆူပြီးသာ ငြိမ်နေရတော့သည်။

အကိုက သူ့အင်္ကျီကိုအရင်ဆုံးချွတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ မြမှူးကိုဆွေ့ခနဲ ပွေ့ချီပြီး ရေချိုးကန်ထဲကို ၀င်လိုက်သည်။အခုအနေအထားက အကိုက ကန်ကို မှီထားပြီးအကိုအရှေ့မှာ မြမှူးကိုထားကာ အကို့ရင်ဘက်ကိုမှီထားစေသည်။မြမှူးကို အကိုကိုယ်တိုင်၀တ်ပေးထားသောရှပ်အင်္ကျီအဖြူမှာ အခုဆိုရင် ရေနဲ့ကပ်ပြီး အတွင်းပိုင်းကိုအတိုင်းသားမြင်ရနေပြီဖြစ်သည်။ဒါပေမဲ့ အကိုက မြမှူးနဲ့အနောက်ဘက်မှာမို့ သိပ်တော့ပြဿနာမရှိပေ။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့အကို့လက်တွေက မြမှူးကို အကိုကိုယ်တိုင်၀တ်ပေးထားသော အင်္ကျီရှိကြယ်သီးတို့ကို တစ်လုံးချင်းဖြုတ်နေတာမို့ မြမှူးရင်တွေဆက်တိုက်ခုန်လာရသည်။အဆုံးထိကြယ်သီးတို့ကိုဖြုတ်ပြီးသည်နဲ့ အင်္ကျီကိုဆွဲချွတ်ပြီး ရေချိုးကန်အပြင်ဘက်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။အခုချိန်မှာအကိုက အပေါ်ပိုင်းအင်္ကျီမရှိပေမဲ့ အောက်ပိုင်းကတော့ဘောင်းဘီရှိသည်။ဒါပေမဲ့ မြမှူးရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက ဘာအ၀တ်အစားမှ မရှိတော့တာကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်ရွံမိနေသည်။

"မှူး....."

"ရှင်"

"မှူး နောက်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုမရှက်ရဘူးနော်....."

အကိုက မြမှူးရဲ့ခါးကို ဖက်ထားရင်းပြောလိုက်တာသည်။

"အင်း"

အကိုပြောတာမှန်ပါသည်။ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာပြီးတော့မှ မှူးရှက်နေလို့ မရတော့ပေ။ဒါကြောင့် အခုချိန်ကစပြီး အကို့ကိုအရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတော့မယ်လို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။အကိုက မြမှူးပုခုံးပေါ်မေးတင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်က မြမှူးခါးကိုပွေ့ဖက်ထားသည်။မြမှူး အကို့မျက်နှာရှိရာဘက်ကို လှည့်လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက်ဖိကပ်ခြင်းခံလိုက်ရသောနူးညံ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားရဲ့ အထိအတွေကြောင့် မြမှူးအကို့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများပင်မှိတ်မိသည်အထိ ဖြစ်မိသည်။

"အရမ်းချစ်တယ်....."

အကို့ရဲ့ စကားသံခပ်အေးအေးက မြမှူးနားထဲမှာ နွေရာသီတွင် တိုက်ခတ်သော လေပြည်အေးအလား အေးချမ်းသွားသည်။မြမှူးအကို့စကားကြောင့် ပြုံးရင်း အကို့ရင်ခွင်ထဲကိုသာမှီထားလိုက်သည်။

"အကို"

"ဗျာ"

မြမှူးဘယ်အချိန်ခေါ်ခေါ် ကလေးတစ်ယောက်လို"ဗျာ"လို့ အမြဲထူးသော အကိုကြောင့် မြမှူးမှာ ရီမိရသေးသည်။

"မှူးကိုယ်ပေါ်က အရာတွေက ဘယ်အချိန်လောက်မှပျောက်မှာလဲဟင်"

အကို ပေးထားသော မာကင်ရာများက လည်ပင်းမှစပြီး ၀မ်းဗိုက်နားအထိ ပွစာကြဲနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ...မှူးရဲ့....မှူးက ​ပျောက်စေချင်နေပြီလား"

"မဟုတ်ပါဘူး....နောက်တစ်ပတ်ဆိုရင် မှူးက ကျောင်းသွားအပ်ရတော့မှာ...အဲ့ကြရင် မှူးက ဒီအရာတွေနဲ့ ဘယ်လိုအပြင်ထွက်ရမှာလဲ"

"မှူးကလဲကွာ....ပိုကောင်းတာပေါ့....အဲ့ဒါမှ ပိုင်ရှင်ရှိမှန်းသိပြီး ဘယ်ကောင်မှအနားမကပ်ရဲတော့မှာ"

"ဟွန့်....အကိုကအခုကတည်းက မှူးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်မနေစေချင်တော့ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ...မှူးကလဲ စိတ်မဆိုးပါနဲ့.....ကိုယ်ကစတာပါ...အခုရေချိုးပြီးရင် အစာစားပြီး ဆေးသောက်ရမယ်...ပြီးရင် ကိုယ်ဆေးလိမ်းပေးမယ်....အမြန်ပျောက်အောင်လို့......အဲ့လောက်ဆိုကျေနပ်ပြီလား"

"အင်း"

မြမှူးက ပြုံးရီရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြမှသာ ဘုန်းမြတ်မှာစိတ်အေးသွားရသည်။

××××××××××

"ဆရာ အရေးပေါ်!!!!!"

နေ့လယ်စာ စားချိန်နီးမှ အရေးပေါ်လူနာဆို၍ ဘုန်းမြတ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိလိုက်သည်။

လူနာတင်ကားပေါ်ကနေ ချလာသော ကုတင်ပေါ်က လူနာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာတော့ လှမ်းမြင်တာနဲ့ တန်းသိလိုက်သည်။

"ဟင်!!! ယမုံ"

လူနာတင် ကုတင်ပေါ်ကို ပြောင်းပြီးရွေ့နေတဲ့အချိန် ဘုန်းမြတ်ရောက်လာတာကြောင့် ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရသော ရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာကြောင့် ထိတ်လန့်မိသွားသည်။

"လူနာက ဘယ်နေရာမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"လမ်းလယ်ခေါင်မှာ မူးလဲတာပါဆရာ....ကြည့်ရတာ အားမရှိတဲ့ပုံစံလဲပေါက်နေပါတယ်"

ဘုန်းမြတ် အလျင်အမြန်ပင် သွေးပေါင်ချိန်ရင်း

မူးလဲရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ရှာဖွေနေလိုက်သည်။

"ဆရာမ ဒီကိုခဏလောက်လာပါဦး"

ဘုန်းမြတ် လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် သူနာပြုဆရာမ တစ်ယောက် အမြန် အနားကိုရောက်လာသည်။

"ဒီလူနာကို အခုသွေးစစ်ပေးလိုက်ပါ.....အဖြေကိုအမြန်ဆုံးလိုချင်တယ်"

ကုတင်ပေါ်မှာ ဖြူဖျော့စွာ လှဲနေသော ယမုံ့ကိုကြည့်ပြီး ဘုန်းမြတ်စိတ်ထဲမှာ ဆုတောင်းနေမိသည်ကသူထင်ထားသလို မဖြစ်ပါစေနဲ့ ဆိုသော စိတ်တစ်ခုထဲပင်.........

×××××××××××

"ဆရာ လူနာနိုးလာပါပြီ"

ယမုံနိုးလာလျှင် လာအသိပေးဖို့ ဘုန်းမြတ်မှာထားသဖြင့် သူနာပြုတစ်ယောက်က လာပြောခြင်းဖြစ်သည်။ဘုန်းမြတ် လေးလံသောခြေလှမ်းတွေနဲ့ ယမုံရှိရာကိုဦးတည်လိုက်သည်။

"လူနာက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ယမုံရှိတဲ့ ကုတင်ကိုရောက်သွားပေမဲ့ ယမုံကမရှိတော့သဖြင့် ဘုန်းမြတ် ခေါင်းမီးတောက်သွားတော့သည်။

"ခုနကအထိ ရှိနေသေးတယ်ဆရာ"

သူနာပြုတွေနဲ့ ဆရာ၀န်အချို့လဲ လူနာပျောက်သွားတာကြောင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။ဘုန်းမြတ် ဆေးရုံအပြင်ကိုဘက်က်ို အမြန်ပြေးထွက်သွားပြီးလိုက်ရှာလိုက်သည်။

အတော်ကြာကြာရှာပြီးတော့မှ ယိုင်နဲ့နေသော ခြေလှမ်းများနဲ့အတူ ကားလမ်းမဆီသို ဦးတည်နေတာကြောင့် ဘုန်းမြတ်အမြန်သွားပြီး ပြေးဆွဲလိုက်သည်။

"မင်းအခု ဒါဘာလုပ်တာလဲ"

"ဖယ်ပေး.. ယမုံ့ကိုယ့်လမ်းကိုသွားပါရေစေ

ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး"

ယမုံ့က ဘုန်းမြတ်ကို အတင်းတွန်းဖယ်ပြီး ကားတွေ တ၀ီ၀ီသွားနေသော လမ်းမထက်ကို ပြေးထွက်ဖို့ လုပ်နေသဖြင့် ဘုန်းမြတ် အတင်းဆွဲပြီးထိန်းနေရသည်။ကားလမ်းဘေးမှာ နှစ်ယောက်သား ရုန်းရင်းဆန်ခက်ဖြစ်နေတာကြောင့် လူတစ်ချို့ကတော့ ကွက်ကြည့် ကွက်ကြည့် လုပ်နေကြသည်။

"ယမုံ အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထား...ကိုယ်ပြောတာနားထောင်......"

ဘုန်းမြတ် ယမုံ့မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး အရင်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးနေရသည်။

"ဟုတ်ပြီလား......ယမုံ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်"

"ကိုဘုန်းက အခု ယမုံ့ကို သနားနေတာလား"

မျက်ရည်များတသွင်သွင် စီးကျကာ ဘုန်းမြတ်ကိုကြည့်ပြီးပြန်ဖြေသော ယမုံ့ကို ကြည့်ပြီး ဘုန်းမြတ်သနားမိတာတော့အမှန်ပါ။

"အခုလောက်ဆို ကိုဘုန်း သိလောက်ရောပေါ့ ယမုံ့ရဲ့ အခြေအနေကို........ကိုဘုန်းအပေါ်လှည့်စားမိခဲ့တဲ့အတွက် ဘုရားပေးတဲ့ အပြစ်ဒဏ်တွေထင်ပါတယ်"

"ယမုံ ဒီရောဂါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ စိတ်ဓာတ်ကျစရာအကြောင်းမရှိဘူး.....ဒီမှာ ဆရာ၀န် ကိုယ်တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်......ကိုယ်အကောင်းဆုံးကုသပေးမယ်....ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့နော်"

"ကိုဘုန်း အခုချိန်ထိ ယမုံ့ကို စိတ်မနာသေးဘူးလား"

"အခုက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော.....ဆရာ၀န်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော ပြောနေတာ အတိတ်ကကိစ္စတွေနဲ့ ဘာမှ မပတ်သတ်ဘူး"

"တကယ့်ကို ယမုံ့အတွက်တော့ ကိုဘုန်းကလွဲပြီးဘယ်သူမှမရှိဘူးပဲ....."

"အဲ့ဒါကြောင့် အခုကစပြီး ယမုံ့ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်........ယမုံ့ဘေးနားမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမြဲရှိနေပေးမယ်"

"ယမုံတောင်းပန်ပါတယ်.......ကိုဘုန်းအပေါ်မှာလုပ်ခဲ့မိတဲ့အရာတွေအားလုံးအတွက်.......နောက်ကျနေပြီဆိုပေမဲ့လဲ တကယ်စိတ်ရင်းနဲ့ကိုတောင်းပန်တာပါ......အဲ့နေ့ကတည်းက ယမုံ့ ကိုဘုန်းကို ထပ်မနှောက်ယှက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့......အခုလို လောကကြီးမှာနေရဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်မှမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိရတဲ့အချိန်မှာ ကိုဘုန်းဘေးနားမှာပဲ ရှိနေချင်နေမိတာ......ယမုံ့လို လူကကိုဘုန်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်....ဒါပေမဲ့ သေတော့မယ့်လူရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကိုဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ အနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ယမုံ့ဘေးမှာရှိနေပေးပါနော်......သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါပဲ....

တခြားဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး.....ယမုံ့ဘ၀မှာ အဖေဆုံးပြီးကတည်းက ယမုံ့အပေါ်မှာ စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ ဂရုစိုက်ပေးတာဆိုတော့ ကိုဘုန်းပဲရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ယမုံ့အခုမှ နားလည်ခဲ့ပေမဲ့ သိပ်ကိုနောက်ကျနေပြီဆိုတာ သိပါတယ်.....ယမုံ့ဆန္ဒကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ပဲဖြည့်ဆည်းပေးပါ"

"ယမုံ......ကိုယ်ပြောပြီးလေ....အခုချိန်ကစပြီးကိုယ်ယမုံ့အတွက် သူငယ်ချင်းအနေနဲ့ရော ဆရာ၀န်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော အစွမ်းကုန် ကူညီပေးသွားမယ်ဆိုတာ"

"ယမုံ ကိုဘုန်းကိုအရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နောင်တတွေအပြည့်နဲ့ ငိုကြွေးနေသော ယမုံ့ကိုကြည့်ရင်း သူ့အပေါ်မှာ ဘုန်းမြတ် ဘာရန်ငြိုးမှ မထားချင်တော့ပါ။ယမုံ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် အခုဆိုရင် HIV ပိုးက သူ့ကိုယ်အတွင်းမှာရှိနေပြီမို့ ပုံမှန်ဆေးကုသမှုခံယူရန် အထူးလိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ခုခံအားကလဲ အတော်ကျဆင်းနေတာမို့ စိတ်ဓာတ်မကျပဲ ရောဂါကိုခုခံနိုင်မှ တော်ကာကျမည်ဖြစ်သည်။ဆရာ၀န်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ယမုံကိုအတတ်နိုင်ဆုံး သူကုသပေးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဒီအကြောင်းကို မြမှူးမသိစေရန် လျှို့၀ှက်ထားဖို့မှာလဲ အဓိအချက်ဖြစ်သည်။ဘယ်မိန်းခလေးကမှ ကိုယ့်ယောကျာ်းက သူ့ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ပြန်ပတ်သက်နေမှာကို လိုလားမည်မဟုတ်ပါ.........။

Zawgyi

အခ်ိန္က မနက္၇နာရီ။ က်င့္သားရေနၿပီျဖစ္ေသာ ဘုန္းျမတ္၏ မ်က္လံုးအစံုတို႔သည္ အလိုအေလ်ာက္ ႏိုးထလာခဲ့သည္။ဒီေန့မနက္ ၉နာရီမွာ operation တစ္ခုရိွတာေၾကာင့္ အခုကထဲကျပင္ဆင္ၿပီး ေဆးရံုကို သြားရမည္ျဖစ္သည္။ျမမွဴးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းျမတ္ရဲ့ လက္ကိုေခါင္းအံုးၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ေနမေကာင္းမ်ား ျဖစ္ေနလားဆိုၿပီး နဖူးကို စမ္းၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ပူေနျခင္းမရိွတာေၾကာင့္ စိတ္ေအးသြားရသည္။ညက ျမမွဴး၀တ္ထားေသာ အက်ႌကို ဆြဲၿဖဲထားတာမို႔လို႔ ၀တ္ဆင္ရလြယ္ကူေစရန္ ဘုန္းျမတ္ရဲ့ ရွပ္အက်ႌလက္ရွည္ တစ္ထည္ကိုသာ ျပန္၀တ္ထားေပးၿပီး အေပၚက ေစာင္ထပ္ၿခံဳေပးထားလိုက္သည္။

ညက ဘုန္းျမတ္ ေသာင္းက်န္းထားေသာ ျမမွဴးကိုယ္ေပၚရိွအရာမ်ားသည္ အခုမွ ပိုၿပီးထင္ရွားလာသည္။ျမမွဴးရဲ့ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးမွာလဲ ေသြးစမ်ားစို႔ကာ ေသြးေျခပင္ဥေနၿပီျဖစ္သည္။စိတ္ရိွတိုင္းသာ ဆိုရင္ ဒီေန့တစ္ေနကုန္ ျမမွဴးအနားမွာပဲ ေနခ်င္ေနေပမဲ့ အခုက ေဆးရံုကို မသြားလို႔မျဖစ္သည့္ အေျခအေနမို႔ သြားရေပၪီးမည္။ကေလးတစ္ေယာက္လို အိပ္ေမာက်ေနေသာ သူမကို မႏိႈးရက္တာမို႔ နဖူးကို ဖိနမ္းလိုက္ၿပီး မနက္ခင္းက္ုႏႈတ္ဆက္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို၀င္ခဲ့သည္။

ေရခ်ိဳးေနရင္း ညကအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ မေန့ညကအရက္တန္ခိုးေၾကာင့္ ျမမွဴးအေပၚၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းေတြမ်ား လုပ္မိေသးလားဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားေနရသည္။first time ကို နာက်င္မွဴမ်ားအျဖစ္ အမွတ္မရေစခ်င္၍ တစ္ႀကိမ္သာအတူေနခဲ့တာေၾကာင့္ ျမမွဴးသိပ္ေတာ့အျပင္းအထန္ မခံစားရေလာက္တာေတာ့ က်ိန္းေသသည္။အခုေတာ့ ေရအျမန္ခ်ိဳးၿပီး ေဆးရံုရိွအလုပ္ေတြ အကုန္အၿပီးသတ္ကာ ျမမွဴးဆီအျမန္ျပန္လာဖို႔ပဲ စိတ္ကေစာေနသည္။

×××××××××××××××

ျမမွဴး အိပ္ယာကႏိုးေတာ့ ကုတင္ေပၚအနည္းငယ္လႈပ္လိုက္တာနဲ႔ကို တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္ေနသည္။အထူးသျဖင့္ အကိုညက တစ္ခ်ိန္လံုး ဆြဲၫွစ္ထားေသာ ရင္သားမ်ားက ပိုၿပီးအထိမခံႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။စားပြဲေပၚက နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန့လည္ ၁နာရီပင္ထိုးေနၿပီ။အိမ္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေန၍ အကိုအိမ္မွာ မရိွတာကိုသိလိုက္သည္။ေစာင္ကိုခြာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကို႔ရွပ္အက်ႌအျဖဴလက္ရွည္တစ္ထည္သာ၀တ္ထားၿပီး လည္ပင္းကၾကယ္သီး ႏွစ္လံုးေလာက္ျဖဳတ္ထားတာေၾကာင့္ ၀တ္ရတာသက္ေတာင့္သက္သာေတာ့ ရိွေပမဲ့ ရင္ဘက္တစ္ခုလံုးက အညိုအမဲမ်ားကိုေတာ့ အတိုင္းသားျမင္ေနရသည္။။တစ္ကိုယ္လံုးကိုက္ခဲၿပီး ၿငီးစိေနေၾကာင့္ လန္းဆန္းသြားေစရန္ ေရခ်ိဳးဖို႔ထလိုက္သည္။

"အ"

ကုတင္ေအာက္ကို ေျခေထာက္ခ်လိုက္တဲ့အခ်ိန္

ညကမွလတ္လတ္ဆက္ဆက္ အကိုနဲ႔ေပါင္းဖက္ခဲ့ေသာ ထိုေနရာက နာက်င္မႈေၾကာင့္ ျမမွဴးအသံပါထြက္မိသည္အထိျဖစ္ရသည္။

"ေခ်ာက္"

"မွဴး.... ႏိုးလာၿပီလား .....ထေရာထႏိုင္ရဲ့လား"

အခန္းတံခါးဖြင့္သံနဲ႔အတူအကိုက ျမမွဴးေဘးနားကို အလ်င္အျမန္ေရာက္လာတာေၾကာင့္ ျမမွဴးရင္ေတာင္တုန္သြားရသည္။

"အကို ဒီအခ်ိန္ႀကီးဘယ္လိုလုပ္ျပန္လာတာလဲ"

"မွဴးကိုစိတ္မခ်လို႔ေလ.....ကဲေျပာ အခုဘယ္ကိုသြားခ်င္တာလဲ"

"မွဴး...ေရခ်ိဳးမလို႔ထတာ.....အခုမွအိပ္ရာကႏိုးတာမို႔လို႔"

"လာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲအထိကိုယ္လိုက္ပို႔မယ္"

အကိုက​စကားဆံုးတာနဲ႔ ျမမွဴးကိုေပြ့ခ်ီလိုက္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းရိွရာကို ေခၚသြားေတာ့သည္။

"ဒီမွာခဏထိုင္ၪီး"

ျမမွဴးကို ေရခ်ိဳးခန္းထဲကခံုတစ္လံုးေပၚမွာ ခ်ထားခဲ့ၿပီး အကိုကေတာ့ ေရခ်ိဳးကန္ထဲေရျဖည့္ကာ ေရႏြေးျဖင့္စပ္ေနသည္။

"ရၿပီ မွဴး ေရခ်ိဳးလို႔ရၿပီ"

"ဟင္ ! အကိုအျပင္ကိုထြက္မွ မွဴးကခ်ိဳးလို႔ရမွာေပါ့"

"ဟာ !!မွဴးကလဲ ကိုယ္ေျပာၿပီးသားေလ ကိုယ္တို႔ကအခု တရား၀င္လင္မယားျဖစ္ေနၿပီ ရွက္မေနပါနဲ႔ဆိုတာကို....အကယ္၍ မွဴးေရခ်ိဳးေနရင္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ အခုေတာင္ကိုယ္ကိုယ္ကိုေတာင္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး......လာပါ...ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခ်ိဳးေပးမယ္"

"ဟင့္အင္း မွဴးဘာသာခ်ိဳးမယ္ အကိုအျပင္ထြက္"

ျမမွဴးအကို႔ကို အျပင္ကို တြန္းထုတ္ဖို႔ ထိုင္ခံုကေနထလိုက္သည္။

"အာ့"

ဆိုေသာ အသံနဲ႔တူ ေျခေထာက္ယိုင္ၾကသြားေတာ့သည္။ကံေကာင္းသည္က အကိုကဆြဲၿပီး လွမ္းထိန္းလိုက္တာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္းၾကမ္းျပင္နဲ႔ ေခါင္းနဲ႔မိတ္ဆက္ေတာ့မယ့္အစား အကို႔ရဲ့ေနြးေထြးေသာ ရင္ခြင္ထဲကိုသာေရာက္ရိွသြားေတာ့သည္။

"ေတြ့လား ကိုယ္ေျပာသားပဲ..... ေခါင္းမာမေနနဲ႔ေတာ့.....မွဴး တစ္ကိုယ္လံုး ကိုယ္မျမင္ဖူးတဲ့ေနရာလဲမရိွေတာ့ဘူး....ရွက္မေနနဲ႔"

ျမမွဴးမွာ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကိုယ္ဆက္ၿပိဳင္ျငင္းဖို႔လဲ အားမရိွေတာ့တာေၾကာင့္ ဘာမွဆက္မေျပာဘဲ ႏႈတ္ခမ္းဆူၿပီးသာ ၿငိမ္ေနရေတာ့သည္။

အကိုက သူ႔အက်ႌကိုအရင္ဆံုးခြၽတ္လိုက္ၿပီးတာနဲ႔ ျမမွဴးကိုေဆြ့ခနဲ ေပြ့ခ်ီၿပီး ေရခ်ိဳးကန္ထဲကို ၀င္လိုက္သည္။အခုအေနအထားက အကိုက ကန္ကို မွီထားၿပီးအကိုအေရ႔ွမွာ ျမမွဴးကိုထားကာ အကို႔ရင္ဘက္ကိုမွီထားေစသည္။ျမမွဴးကို အကိုကိုယ္တိုင္၀တ္ေပးထားေသာရွပ္အက်ႌအျဖဴမွာ အခုဆိုရင္ ေရနဲ႔ကပ္ၿပီး အတြင္းပိုင္းကိုအတိုင္းသားျမင္ရေနၿပီျဖစ္သည္။ဒါေပမဲ့ အကိုက ျမမွဴးနဲ႔အေနာက္ဘက္မွာမို႔ သိပ္ေတာ့ျပႆနာမရိွေပ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔အကို႔လက္ေတြက ျမမွဴးကို အကိုကိုယ္တိုင္၀တ္ေပးထားေသာ အက်ႌရိွၾကယ္သီးတို႔ကို တစ္လံုးခ်င္းျဖဳတ္ေနတာမို႔ ျမမွဴးရင္ေတြဆက္တိုက္ခုန္လာရသည္။အဆံုးထိၾကယ္သီးတို႔ကိုျဖဳတ္ၿပီးသည္နဲ႔ အက်ႌကိုဆြဲခြၽတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးကန္အျပင္ဘက္ကို ပစ္ခ်လိုက္သည္။အခုခ်ိန္မွာအကိုက အေပၚပိုင္းအက်ႌမရိွေပမဲ့ ေအာက္ပိုင္းကေတာ့ေဘာင္းဘီရိွသည္။ဒါေပမဲ့ ျမမွဴးရဲ့ တစ္ကိုယ္လံုးက ဘာအ၀တ္အစားမွ မရိွေတာ့တာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ရွက္ရြံမိေနသည္။

"မွဴး....."

"ရွင္"

"မွဴး ေနာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုမရွက္ရဘူးေနာ္....."

အကိုက ျမမွဴးရဲ့ခါးကို ဖက္ထားရင္းေျပာလိုက္တာသည္။

"အင္း"

အကိုေျပာတာမွန္ပါသည္။ဒီအေျခအေနအထိ ေရာက္လာၿပီးေတာ့မွ မွဴးရွက္ေနလို႔ မရေတာ့ေပ။ဒါေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ကစၿပီး အကို႔ကိုအရာအားလံုးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။အကိုက ျမမွဴးပုခံုးေပၚေမးတင္ထားၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္က ျမမွဴးခါးကိုေပြ့ဖက္ထားသည္။ျမမွဴး အကို႔မ်က္ႏွာရိွရာဘက္ကို လွည့္လိုက္တာနဲ႔ ရုတ္တရက္ဖိကပ္ျခင္းခံလိုက္ရေသာႏူးညံ့တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားရဲ့ အထိအေတြေၾကာင့္ ျမမွဴးအကို႔လက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ကာ မ်က္လံုးမ်ားပင္မိွတ္မိသည္အထိ ျဖစ္မိသည္။

"အရမ္းခ်စ္တယ္....."

အကို႔ရဲ့ စကားသံခပ္ေအးေအးက ျမမွဴးနားထဲမွာ ေနြရာသီတြင္ တိုက္ခတ္ေသာ ေလျပည္ေအးအလား ေအးခ်မ္းသြားသည္။ျမမွဴးအကို႔စကားေၾကာင့္ ၿပံဳးရင္း အကို႔ရင္ခြင္ထဲကိုသာမွီထားလိုက္သည္။

"အကို"

"ဗ်ာ"

ျမမွဴးဘယ္အခ်ိန္ေခၚေခၚ ကေလးတစ္ေယာက္လို"ဗ်ာ"လို႔ အၿမဲထူးေသာ အကိုေၾကာင့္ ျမမွဴးမွာ ရီမိရေသးသည္။

"မွဴးကိုယ္ေပၚက အရာေတြက ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္မွေပ်ာက္မွာလဲဟင္"

အကို ေပးထားေသာ မာကင္ရာမ်ားက လည္ပင္းမွစၿပီး ၀မ္းဗိုက္နားအထိ ပြစာႀကဲေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ...မွဴးရဲ့....မွဴးက ​ေပ်ာက္ေစခ်င္ေနၿပီလား"

"မဟုတ္ပါဘူး....ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုရင္ မွဴးက ေက်ာင္းသြားအပ္ရေတာ့မွာ...အဲ့ၾကရင္ မွဴးက ဒီအရာေတြနဲ႔ ဘယ္လိုအျပင္ထြက္ရမွာလဲ"

"မွဴးကလဲကြာ....ပိုေကာင္းတာေပါ့....အဲ့ဒါမွ ပိုင္ရွင္ရိွမွန္းသိၿပီး ဘယ္ေကာင္မွအနားမကပ္ရဲေတာ့မွာ"

"ဟြန္႔....အကိုကအခုကတည္းက မွဴးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနေစခ်င္ေတာ့ဘူးလား"

"မဟုတ္ပါဘူး ...မွဴးကလဲ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔.....ကိုယ္ကစတာပါ...အခုေရခ်ိဳးၿပီးရင္ အစာစားၿပီး ေဆးေသာက္ရမယ္...ၿပီးရင္ ကိုယ္ေဆးလိမ္းေပးမယ္....အျမန္ေပ်ာက္ေအာင္လို႔......အဲ့ေလာက္ဆိုေက်နပ္ၿပီလား"

"အင္း"

ျမမွဴးက ၿပံဳးရီရင္း ေခါင္းၿငိမ့္ျပမွသာ ဘုန္းျမတ္မွာစိတ္ေအးသြားရသည္။

××××××××××

"ဆရာ အေရးေပၚ!!!!!"

ေန့လယ္စာ စားခ်ိန္နီးမွ အေရးေပၚလူနာဆို၍ ဘုန္းျမတ္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်မိလိုက္သည္။

လူနာတင္ကားေပၚကေန ခ်လာေသာ ကုတင္ေပၚက လူနာက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆိုတာေတာ့ လွမ္းျမင္တာနဲ႔ တန္းသိလိုက္သည္။

"ဟင္!!! ယမံု"

လူနာတင္ ကုတင္ေပၚကို ေျပာင္းၿပီးေရြ့ေနတဲ့အခ်ိန္ ဘုန္းျမတ္ေရာက္လာတာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရေသာ ရင္းႏွီးတဲ့မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ထိတ္လန္႔မိသြားသည္။

"လူနာက ဘယ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္တာလဲ"

"လမ္းလယ္ေခါင္မွာ မူးလဲတာပါဆရာ....ၾကည့္ရတာ အားမရိွတဲ့ပံုစံလဲေပါက္ေနပါတယ္"

ဘုန္းျမတ္ အလ်င္အျမန္ပင္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ရင္း

မူးလဲရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို ရွာေဖြေနလိုက္သည္။

"ဆရာမ ဒီကိုခဏေလာက္လာပါၪီး"

ဘုန္းျမတ္ လွမ္းေခၚလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ သူနာျပဳဆရာမ တစ္ေယာက္ အျမန္ အနားကိုေရာက္လာသည္။

"ဒီလူနာကို အခုေသြးစစ္ေပးလိုက္ပါ.....အေျဖကိုအျမန္ဆံုးလိုခ်င္တယ္"

ကုတင္ေပၚမွာ ျဖဴေဖ်ာ့စြာ လွဲေနေသာ ယမံု႔ကိုၾကည့္ၿပီး ဘုန္းျမတ္စိတ္ထဲမွာ ဆုေတာင္းေနမိသည္ကသူထင္ထားသလို မျဖစ္ပါေစနဲ႔ ဆိုေသာ စိတ္တစ္ခုထဲပင္.........

×××××××××××

"ဆရာ လူနာႏိုးလာပါၿပီ"

ယမံုႏိုးလာလ်ွင္ လာအသိေပးဖို႔ ဘုန္းျမတ္မွာထားသျဖင့္ သူနာျပဳတစ္ေယာက္က လာေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ဘုန္းျမတ္ ေလးလံေသာေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ယမံုရိွရာကိုၪီးတည္လိုက္သည္။

"လူနာက ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ"

ယမံုရိွတဲ့ ကုတင္ကိုေရာက္သြားေပမဲ့ ယမံုကမရိွေတာ့သျဖင့္ ဘုန္းျမတ္ ေခါင္းမီးေတာက္သြားေတာ့သည္။

"ခုနကအထိ ရိွေနေသးတယ္ဆရာ"

သူနာျပဳေတြနဲ႔ ဆရာ၀န္အခ်ိဳ႕လဲ လူနာေပ်ာက္သြားတာေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကသည္။ဘုန္းျမတ္ ေဆးရံုအျပင္ကိုဘက္က္ို အျမန္ေျပးထြက္သြားၿပီးလိုက္ရွာလိုက္သည္။

အေတာ္ၾကာၾကာရွာၿပီးေတာ့မွ ယိုင္နဲ႔ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔အတူ ကားလမ္းမဆီသို ၪီးတည္ေနတာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္အျမန္သြားၿပီး ေျပးဆြဲလိုက္သည္။

"မင္းအခု ဒါဘာလုပ္တာလဲ"

"ဖယ္ေပး.. ယမံု႔ကိုယ့္လမ္းကိုသြားပါေရေစ

ဒီေလာကႀကီးထဲမွာ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး"

ယမံု႔က ဘုန္းျမတ္ကို အတင္းတြန္းဖယ္ၿပီး ကားေတြ တဝီ၀ီသြားေနေသာ လမ္းမထက္ကို ေျပးထြက္ဖို႔ လုပ္ေနသျဖင့္ ဘုန္းျမတ္ အတင္းဆြဲၿပီးထိန္းေနရသည္။ကားလမ္းေဘးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ရုန္းရင္းဆန္ခက္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနၾကသည္။

"ယမံု အရင္ဆံုး စိတ္ေအးေအးထား...ကိုယ္ေျပာတာနားေထာင္......"

ဘုန္းျမတ္ ယမံု႔မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး အရင္ဆံုး စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ လုပ္ေပးေနရသည္။

"ဟုတ္ၿပီလား......ယမံု ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔ အားလံုးကို အဆင္ေျပေအာင္ ကိုယ္လုပ္ေပးမယ္"

"ကိုဘုန္းက အခု ယမံု႔ကို သနားေနတာလား"

မ်က္ရည္မ်ားတသြင္သြင္ စီးက်ကာ ဘုန္းျမတ္ကိုၾကည့္ၿပီးျပန္ေျဖေသာ ယမံု႔ကို ၾကည့္ၿပီး ဘုန္းျမတ္သနားမိတာေတာ့အမွန္ပါ။

"အခုေလာက္ဆို ကိုဘုန္း သိေလာက္ေရာေပါ့ ယမံု႔ရဲ့ အေျခအေနကို........ကိုဘုန္းအေပၚလွည့္စားမိခဲ့တဲ့အတြက္ ဘုရားေပးတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြထင္ပါတယ္"

"ယမံု ဒီေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ စိတ္ဓာတ္က်စရာအေၾကာင္းမရိွဘူး.....ဒီမွာ ဆရာ၀န္ ကိုယ္တစ္ေယာက္လံုးရိွတယ္......ကိုယ္အေကာင္းဆံုးကုသေပးမယ္....ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္"

"ကိုဘုန္း အခုခ်ိန္ထိ ယမံု႔ကို စိတ္မနာေသးဘူးလား"

"အခုက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာ.....ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေရာ ေျပာေနတာ အတိတ္ကကိစၥေတြနဲ႔ ဘာမွ မပတ္သတ္ဘူး"