Uni

"အကို မြမှူးမေးနေတယ်လေ အကိုဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲလို့"

မြမှူးမေးတာကို ပြန်ဖြေဖို့တွေဝေနေသော အကို့ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

"သြော်....ကိုယ်က မြမှူးတို့ကို သတိရလို့အလည်လာတာလေ"

မြမှူးအဖွား နှလုံးအောင့်လို့ ဆေးကုပေးရန် လာတာလို့ ပြောလို့မဖြစ်တာကြောင့် ဘုန်းမြတ်လိမ်ပြောလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်လား....ဒါနဲ့ အကို အခုချိန်ဆိုရင် ဖွားဖွားတို့ မြမှူးကို စိတ်ပူနေမယ်ထင်တယ်.....ဆေးသွင်းပြီးတာနဲ့ မြမှူးအိမ်ကိုအချိန်မှီပြန်မှဖြစ်မယ်....ပြီးတော့ မြမှူး ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေချင်ဘူး...မြမှူးရှက်လွန်းလို့ ဒီကိစ္စကို အဖွားကိုလဲ မပြောပြချင်ဘူး....အဲ့ဒါကြောင့် အကို တစ်ယောက်ထဲပဲ ဒီကိစ္စကို သိထားပေးပါနော်........"

"အင်းပါ...မြမှူး စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွားကို မြမှူးနဲ့ကိုယ်နဲ့ အပြင်မှာ လျှောက်လည်နေတယ်လို့ဖုန်းဆက်ပြီး ပြော​ပေးမယ်"

အခုအချိန်မှာ မြမှူးက ပြန်သတိရကာစ ဖြစ်ပြီး

ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်မပြည့်သေးတာကြောင့် အဖြစ်မှန်ကိုပြောပြဖို့ဆိုတာ လုံး၀မဖြစ်နိုင်ပါ။ဒါကြောင့် ဘုန်းမြတ် မလိမ်ချင်ဘဲနဲ့ နောက်တစ်ခေါက်ထပ်လိမ်လိုက်ရပြန်သည်။အမှန်က မြမှူးအဖွားက အသက်ရှင်နိုင်နှုန်းနည်းနေသည့်အပြင် ဘုန်းမြတ် ထူးခန့်ကိုပါ ရဲစခန်းမှာအမှုဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဘုန်းမြတ် မြမှူးနဲ့ စကားဆက်ပြောနေလျှင် ဒီထက်ပိုပြီး လိမ်စရာတွေ ပေါ်လာမှာစိုးလို့ ထိုနေရာမှ ခနရှောင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မြမှူး..... ကိုယ် မြမှူးစားဖို့အတွက် အပြင်မှာ တစ်ခုခုသွား၀ယ်လိုက်ဦးမယ်နော်....မြမှူးတစ်ယောက်ထဲနေရဲရဲ့လား....မနေရဲလို့ရှိရင် ကိုယ်nurseတစ်ယောက်ကို အဖော်နေပေးဖို့ ခေါ်လိုက်မယ်"

"ရတယ် မြမှူးနေရဲတယ်.... အကို သာ ကြာမနေပဲ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့နော်"

"အင်း"

ဘုန်းမြတ် ခေါင်းညိမ့်ကာ အင်း တစ်လုံးထဲသာပြန်ဖြေပြီး အခန်းအပြင်ကိုထွက်လာလိုက်သည်။အခုအချိန်မှာ ဘုန်းမြတ် စိတ်ထဲမှာလေးလံနေပြီး အဖွားတစ်ခုခုမဖြစ်ပါစေနဲ့သာ ဆုတောင်းနေရသည်။အကယ်၍ တစ်ခုခုသာမှားယွင်း သွားခဲ့လျှင် မြမှူးကို နောက်ဆက်တွဲပြဿနာတွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မစဥ်းစားတတ်တော့ပေ။

×××××

အကိုက အပြင်ထွက်သွားပြီမို့ မြမှူး ခနလှဲပြီး အနားယူရန်ပြင်လိုက်သည်။ထိုစဥ်

"ကတောင်"

message၀င်လာသော အသံကြားသဖြင့် မြမှူး ထိုအသံရှိရာကို လိုက်ရှာမိလိုက်တော့ ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ လာသောအသံဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်တော့ အကို့ဖုန်းဖြစ်နေသည်။

ပြီးတော့ screenပေါ်မှာ ပေါ်နေသော စာတစ်စောင်.....ပို့ထားသောသူက အမေတဲ့......

ပို့ထားသောစာကတော့..

"သား မြမှူးအဖွား အခုပဲ ဆုံးသွားပြီ

ဒီအကြောင်းတွေကို မြမှူးကို ချက်ချင်းမပြောနဲ့ဦး......အမေဖုန်းလှမ်းဆက်ရင် မြမှူးကြားသွားမှာစိုးလို့ သားအားမှသာ အမေ့ဆီ လှမ်းဆက်လိုက်တော့...."

မြမှူး ကိုယ့်မျက်လုံးကို မယုံနိုင်၍ မှားဖတ်မိတာလားလို့ အခေါက်ပေါင်းမနည်း ပြန်ပြန်ဖတ်မိနေသည်။သို့သော် စာကတော့ မပြောင်းလဲသွားပါ။မြမှူး ရင်တွေတုန်လာပြီး ဒါဟာအမှန်တရားမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ဖုန်းဆက်ကြည့်ဖို့ ဖုန်းရှာတော့လဲ မတွေ့သလို အကို့ဖုန်းကလဲ Lockက ဖွင့်မရ။ ဒါကြောင့် ဆေးကောင်တာက ဖုန်းနဲ့ ဆက်ဖို့ အပြင်ကိုထွက်ရန်အတွက် မြမှူးလက်မှာ သွင်းထားသော ဆေးထိုးအပ်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သဖြင့် လက်တစ်လျှောက်သွေးများပင် စီးကျနေပြီဖြစ်သည်။

မြမှူး ကုတင်ပေါ်ကနေ ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ တံခါးပေါက်ရှိရာကို လျှောက်လာခဲ့သည်။

×××××××××

ဘုန်းမြတ် အပြင်ကိုရောက်တော့ အမေ့ဆီ အခြေအနေလှမ်းမေးရန် လုပ်ကာမှ ဖုန်းကျန်ခဲ့သဖြင့် အခန်းဆီ တဖန်ပြန်လျှောက်လာရသည်။

ဘုန်းမြတ် အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ တံခါးနောက်မှာ ရှိုက်ငိုနေရင်း အပြင်ထွက်ရန် ပြင်နေသော မြမှူးနဲ့ ပက်ပင်းတိုးတော့သည်။ဘုန်းမြတ် ခနလေးအတွင်းမှာ မြမှူးဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ မသိဖြစ်နေသည်။

"မြမှူး ဘာဖြစ်နေတာလဲ ...အခုဘယ်သွားမလို့လဲ"

ယိုင်နဲ့နေသော မြမှူးကို ဆွဲကိုင်ပြီး စိတ်ပူတကြီးမေးလိုက်သည်။ဘုန်းမြတ်အမေးကို မြမှူးသည် နှုတ်ခမ်းများတုန်ရီကာငိုနေရင်း မေ့ကြည့်လာသည်။

"အ...အကို မြမှူးကို တစ်ခုခုဖုံးကွယ်ထားတာရှိနေတာလား"

"ကိုယ်က ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားလို့လဲ မြမှူးဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

"အဲ့ဒါဆို မြမှူးအဖွား ဆုံးသွားပြီလို့ အကို့အမေက ဘာလို့​ပြောတာလဲ"

မြမှူး အသံကုန်ခြစ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အကိုအမေ့က အကို့ဆီစာပို့ထားတာလေ မြမှူးအဖွားဆုံးသွားပြီလို့.....အဲ့ဒါကြောင့် မြမှူးအတည်ပြုရမယ် အဖွားကဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သေသွားရမှာလဲ ....ဒါကမဖြစ်နိုင်တာကြီးကို"

မြမှူး တံခါး၀က အကို့ကိုတွန်းဖယ်ပြီး အပြင်ကိုထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဘုန်းမြတ် မြမှူးကို သနားလွန်းလို့ ဘာဆက်ပြောရမလဲတောင်မသိတော့ပေ။မြမှူးကို မသိစေချင်ရဲ့ လိမ်ပြောထားတာဖြင့် ၁နာရီတောင်မပြည့်သေးခင် ပေါ်သွားလေပြီဖြစ်သည်။နောက်ဆုံးတော့ အချိန်တန်ရင် သိရမှာချင်းတူတူ အမှန်ကိုသာပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မြမှူး.....ကိုယ့်ကိုသေချာကြည့်...ကိုယ်အားလုံးကိုပြောပြပေးမယ်..အရင်ဆုံးစိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထား........"

မြမှူးစိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားနေပေမဲ့ ရင်ထဲကလှိုက်တက်လာသောငိုချင် စိတ်ကိုထိန်းလို့မရ။

"အဖွားက ဘုန်းကြီးကျောင်းသွားရင်း လမ်းမှာ

နှလုံးရှော့ခ်ဖြစ်ပြီး ဆေးရုံရောက်သွားတာ...ဆေးရုံရောက်တော့ အချိန်မှီခွဲစိတ်ပေမဲ့ အသက်ကြီးလို့ ခံနိုင်ရည်မရှိတာရော ဆီးချို အရမ်း တက်လာတာရောကြောင့် ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်ခဲ့တာ....."

ဘုန်းမြတ်ရဲ့ စကားဆုံးတာနဲ့ မြမှူး ခြေထောက်များပင် ခွေပြီးယိုင်နဲ့သွားရသည်။

အားမရှိသဖြင့် ယိုင်နဲ့သွားသော မြမှူးကို ဘုန်းမြတ် လှမ်းဖက်ကာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ဘုန်းမြတ် မြမှူးကို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အမှန်တရားကို ပြောမထွက်နိုင်ခဲ့ပါ။တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးဖြစ်သူ အဖွားက

သူ့​အတွက်ကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ဆုံးသွားတာသာသိရင် မြမှူး ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းသိသည်။ဒါကြောင့် ဘုန်းမြတ် ဒီအဖြစ်မှန်ကို သူအသက်ရှင်နေသ၍ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားမယ်လို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်.....။

တစ်ခုအဆင်ပြေသွားသည်က ဒီအဖြစ်မှန်ကို သိသူသည် အမေ နှင့် ဒေါ်ကြီးဝေသာသိသဖြင့် မြမှူးမသိစေရန် နှုတ်ပိတ်ဖို့လွယ်ကူသွားသည်။

မြမှူးကတော့ ဘုန်းမြတ်ရင်ခွင်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် ငိုကြွေးနေသည်။

"ဖွားဖွားက ဆုံးသွားပြီတဲ့လား.....

ဖွားဖွားကမြမှူးကို တစ်ယောက်ထဲထားခဲ့တာ

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ......အကို....အဲ့ဒါဆို မြမှူးဘာဆက်လုပ်ရတော့မှာလဲ

အဖေရော အမေရော မရှိတော့တဲ့ အပြင် ဖွားဖွားကပါ မြမှူးကို ထားသွားခဲ့ပြီတဲ့လား....မဖြစ်ဘူး မြမှူးအခုချက်ချင်းဖွားဖွားဆီသွားရမယ်"

ပါးနှစ်ဖက်မှာ စီးကျနေသော မျက်ရည်များကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်ကဆင်းရန်ပြင်လိုက်သည်။

"မြမှူး....မင်းအခုနေမကောင်းသေးဘူးလေ..ဒီလိုပုံစံနဲ့သွားရင် လဲကျသွားလိမ့်မယ်....အရင်ဆုံး ဒီည ဆေးသွင်းပြီး မနက်ကျမှ ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးမယ်နော်...အခုခနလှဲပြီး အနားယူလိုက်ဦး"

ဘုန်းမြတ် မြမှူးကို ချော့ပြီးပြောနေပေမဲ့ မြမှူးကတော့ ထိန်း၍မရပါ။အတင်းရုန်းကန် နေပြီး သောင်းကျန်းနေတာကြောင့် ဘုန်းမြတ် ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ အရေးပေါ်ခလုတ်ကိုနှိပ်လိုက်သည်။

ခလုတ်နှိပ်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆရာ၀န်နဲ့ nurseအချို့ရောက်လာပြီး မြမှူးကို ၀ိုင်းချုပ်ကာ

စိတ်ငြိမ်ဆေးထိုးလိုက်သည်။ထိုမှသာ အတင်းရုန်းကန်နေသောမြမှူးသည် အားလျော့သွားပြီး ဘုန်းမြတ် ရင်ခွင်ထဲလဲကျကာ သတိမေ့သွားလေသည်။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

ဒီအပိုင်းကိုရေးရတာ သာသာကိုယ်တိုင်တောင် အပြင်မှာ မောပါတယ်။အပြင်မှာတကယ်ဖြစ်နေသလို အတတ်နိုင်ဆုံး ပုံဖော်ပြီး ရေးထားပါတယ်။ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေတာရှိရင်လဲ ပြောပြခဲ့ပါဦး....❣️

Zawgyi

"အကို ျမမွဴးေမးေနတယ္ေလ အကိုဘယ္လိုလုပ္ေရာက္လာတာလဲလို႔"

ျမမွဴးေမးတာကို ျပန္ေျဖဖို႔ေတြေဝေနေသာ အကို႔ကို လႈပ္ႏိႈးလိုက္သည္။

"ေၾသာ္....ကိုယ္က ျမမွဴးတို႔ကို သတိရလို႔အလည္လာတာေလ"

ျမမွဴးအဖြား ႏွလံုးေအာင့္လို႔ ေဆးကုေပးရန္ လာတာလို႔ ေျပာလို႔မျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္လိမ္ေျပာလိုက္ရသည္။

"ဟုတ္လား....ဒါနဲ႔ အကို အခုခ်ိန္ဆိုရင္ ဖြားဖြားတို႔ ျမမွဴးကို စိတ္ပူေနမယ္ထင္တယ္.....ေဆးသြင္းၿပီးတာနဲ႔ ျမမွဴးအိမ္ကိုအခ်ိန္မွီျပန္မျွဖစ္မယ္....ၿပီးေတာ့ ျမမွဴး ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မသိေစခ်င္ဘူး...ျမမွဴးရွက္လြန္းလို႔ ဒီကိစၥကို အဖြားကိုလဲ မေျပာျပခ်င္ဘူး....အဲ့ဒါေၾကာင့္ အကို တစ္ေယာက္ထဲပဲ ဒီကိစၥကို သိထားေပးပါေနာ္........"

"အင္းပါ...ျမမွဴး စိတ္မပူပါနဲ႔ အဖြားကို ျမမွဴးနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ အျပင္မွာ ေလ်ွာက္လည္ေနတယ္လို႔ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာ​ေပးမယ္"

အခုအခ်ိန္မွာ ျမမွဴးက ျပန္သတိရကာစ ျဖစ္ၿပီး

ခႏၶာကိုယ္က အားအင္မျပည့္ေသးတာေၾကာင့္ အျဖစ္မွန္ကိုေျပာျပဖို႔ဆိုတာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ မလိမ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္လိမ္လိုက္ရျပန္သည္။အမွန္က ျမမွဴးအဖြားက အသက္ရွင္ႏိုင္ႏႈန္းနည္းေနသည့္အျပင္ ဘုန္းျမတ္ ထူးခန္႔ကိုပါ ရဲစခန္းမွာအမႈဖြင့္ထားၿပီးျဖစ္သည္။

ဘုန္းျမတ္ ျမမွဴးနဲ႔ စကားဆက္ေျပာေနလ်ွင္ ဒီထက္ပိုၿပီး လိမ္စရာေတြ ေပၚလာမွာစိုးလို႔ ထိုေနရာမွ ခနေရွာင္ရန္ ျပင္လိုက္သည္။

"ျမမွဴး..... ကိုယ္ ျမမွဴးစားဖို႔အတြက္ အျပင္မွာ တစ္ခုခုသြား၀ယ္လိုက္ၪီးမယ္ေနာ္....ျမမွဴးတစ္ေယာက္ထဲေနရဲရဲ့လား....မေနရဲလို႔ရိွရင္ ကိုယ္nurseတစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ေနေပးဖို႔ ေခၚလိုက္မယ္"

"ရတယ္ ျမမွဴးေနရဲတယ္.... အကို သာ ၾကာမေနပဲ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေနာ္"

"အင္း"

ဘုန္းျမတ္ ေခါင္းညိမ့္ကာ အင္း တစ္လံုးထဲသာျပန္ေျဖၿပီး အခန္းအျပင္ကိုထြက္လာလိုက္သည္။အခုအခ်ိန္မွာ ဘုန္းျမတ္ စိတ္ထဲမွာေလးလံေနၿပီး အဖြားတစ္ခုခုမျဖစ္ပါေစနဲ႔သာ ဆုေတာင္းေနရသည္။အကယ္၍ တစ္ခုခုသာမွားယြင္း သြားခဲ့လ်ွင္ ျမမွဴးကို ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာေတြကို ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေပ။

×××××

အကိုက အျပင္ထြက္သြားၿပီမို႔ ျမမွဴး ခနလွဲၿပီး အနားယူရန္ျပင္လိုက္သည္။ထိုစဥ္

"ကေတာင္"

message၀င္လာေသာ အသံၾကားသျဖင့္ ျမမွဴး ထိုအသံရိွရာကို လိုက္ရွာမိလိုက္ေတာ့ ကုတင္ေဘးရိွ စားပြဲေပၚမွ လာေသာအသံျဖစ္သည္ကို သိလိုက္သည္။ဖုန္းကို ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကို႔ဖုန္းျဖစ္ေနသည္။

ၿပီးေတာ့ screenေပၚမွာ ေပၚေနေသာ စာတစ္ေစာင္.....ပို႔ထားေသာသူက အေမတဲ့......

ပို႔ထားေသာစာကေတာ့..

"သား ျမမွဴးအဖြား အခုပဲ ဆံုးသြားၿပီ

ဒီအေၾကာင္းေတြကို ျမမွဴးကို ခ်က္ခ်င္းမေျပာနဲ႔ၪီး......အေမဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ ျမမွဴးၾကားသြားမွာစိုးလို႔ သားအားမွသာ အေမ့ဆီ လွမ္းဆက္လိုက္ေတာ့...."

ျမမွဴး ကိုယ့္မ်က္လံုးကို မယံုႏိုင္၍ မွားဖတ္မိတာလားလို႔ အေခါက္ေပါင္းမနည္း ျပန္ျပန္ဖတ္မိေနသည္။သို႔ေသာ္ စာကေတာ့ မေျပာင္းလဲသြားပါ။ျမမွဴး ရင္ေတြတုန္လာၿပီး ဒါဟာအမွန္တရားမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔သာ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ဖုန္းဆက္ၾကည့္ဖို႔ ဖုန္းရွာေတာ့လဲ မေတြ့သလို အကို႔ဖုန္းကလဲ Lockက ဖြင့္မရ။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးေကာင္တာက ဖုန္းနဲ႔ ဆက္ဖို႔ အျပင္ကိုထြက္ရန္အတြက္ ျမမွဴးလက္မွာ သြင္းထားေသာ ေဆးထိုးအပ္ကို ဆြဲႏႈတ္လိုက္သျဖင့္ လက္တစ္ေလ်ွာက္ေသြးမ်ားပင္ စီးက်ေနၿပီျဖစ္သည္။

ျမမွဴး ကုတင္ေပၚကေန ယိုင္တိုင္တိုင္နဲ႔ တံခါးေပါက္ရိွရာကို ေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။

×××××××××

ဘုန္းျမတ္ အျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ အေမ့ဆီ အေျခအေနလွမ္းေမးရန္ လုပ္ကာမွ ဖုန္းက်န္ခဲ့သျဖင့္ အခန္းဆီ တဖန္ျပန္ေလ်ွာက္လာရသည္။

ဘုန္းျမတ္ အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံခါးေနာက္မွာ ရိႈက္ငိုေနရင္း အျပင္ထြက္ရန္ ျပင္ေနေသာ ျမမွဴးနဲ႔ ပက္ပင္းတိုးေတာ့သည္။ဘုန္းျမတ္ ခနေလးအတြင္းမွာ ျမမွဴးဘာလို႔ ဒီလိုျဖစ္သြားတာလဲ မသိျဖစ္ေနသည္။

"ျမမွဴး ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ...အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ"

ယိုင္နဲ႔ေနေသာ ျမမွဴးကို ဆြဲကိုင္ၿပီး စိတ္ပူတႀကီးေမးလိုက္သည္။ဘုန္းျမတ္အေမးကို ျမမွဴးသည္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားတုန္ရီကာငိုေနရင္း ေမ့ၾကည့္လာသည္။

"အ...အကို ျမမွဴးကို တစ္ခုခုဖံုးကြယ္ထားတာရိွေနတာလား"

"ကိုယ္က ဘာကို ဖံုးကြယ္ထားလို႔လဲ ျမမွဴးဘာေတြေျပာေနတာလဲ..."

"အဲ့ဒါဆို ျမမွဴးအဖြား ဆံုးသြားၿပီလို႔ အကို႔အေမက ဘာလို႔​ေျပာတာလဲ"

ျမမွဴး အသံကုန္ျခစ္ၿပီး ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

"ဒီမွာ အကိုအေမ့က အကို႔ဆီစာပို႔ထားတာေလ ျမမွဴးအဖြားဆံုးသြားၿပီလို႔.....အဲ့ဒါေၾကာင့္ ျမမွဴးအတည္ျပဳရမယ္ အဖြားကဘာလို႔ ရုတ္တရက္ႀကီး ေသသြားရမွာလဲ ....ဒါကမျဖစ္ႏိုင္တာႀကီးကို"

ျမမွဴး တံခါး၀က အကို႔ကိုတြန္းဖယ္ၿပီး အျပင္ကိုထြက္ရန္ ႀကိဳးစားေနသည္။

ဘုန္းျမတ္ ျမမွဴးကို သနားလြန္းလို႔ ဘာဆက္ေျပာရမလဲေတာင္မသိေတာ့ေပ။ျမမွဴးကို မသိေစခ်င္ရဲ့ လိမ္ေျပာထားတာျဖင့္ ၁နာရီေတာင္မျပည့္ေသးခင္ ေပၚသြားေလၿပီျဖစ္သည္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ သိရမွာခ်င္းတူတူ အမွန္ကိုသာေျပာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

"ျမမွဴး.....ကိုယ့္ကိုေသခ်ာၾကည့္...ကိုယ္အားလံုးကိုေျပာျပေပးမယ္..အရင္ဆံုးစိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ထား........"

ျမမွဴးစိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ႀကိဳးစားေနေပမဲ့ ရင္ထဲကလိႈက္တက္လာေသာငိုခ်င္ စိတ္ကိုထိန္းလို႔မရ။

"အဖြားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားရင္း လမ္းမွာ

ႏွလံုးေရွာ့ခ္ျဖစ္ၿပီး ေဆးရံုေရာက္သြားတာ...ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္မွီခြဲစိတ္ေပမဲ့ အသက္ႀကီးလို႔ ခံႏိုင္ရည္မရိွတာေရာ ဆီးခ်ိဳ အရမ္း တက္လာတာေရာေၾကာင့္ ခြဲစိတ္မႈ မေအာင္ျမင္ခဲ့တာ....."

ဘုန္းျမတ္ရဲ့ စကားဆံုးတာနဲ႔ ျမမွဴး ေျခေထာက္မ်ားပင္ ေခြၿပီးယိုင္နဲ႔သြားရသည္။

အားမရိွသျဖင့္ ယိုင္နဲ႔သြားေသာ ျမမွဴးကို ဘုန္းျမတ္ လွမ္းဖက္ကာ ေပြ့ခ်ီလိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။ဘုန္းျမတ္ ျမမွဴးကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ အမွန္တရားကို ေျပာမထြက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။တစ္ၪီးတည္းေသာ ေဆြမ်ိဳးျဖစ္သူ အဖြားက

သူ႔​အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ဆံုးသြားတာသာသိရင္ ျမမွဴး ခံႏိုင္ရည္ရိွႏိုင္မည္မဟုတ္ေၾကာင္းသိသည္။ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ ဒီအျဖစ္မွန္ကို သူအသက္ရွင္ေနသ၍ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဖံုးကြယ္ထားမယ္လို႔သာ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္.....။

တစ္ခုအဆင္ေျပသြားသည္က ဒီအျဖစ္မွန္ကို သိသူသည္ အေမ ႏွင့္ ေဒၚႀကီးေဝသာသိသျဖင့္ ျမမွဴးမသိေစရန္ ႏႈတ္ပိတ္ဖို႔လြယ္ကူသြားသည္။

ျမမွဴးကေတာ့ ဘုန္းျမတ္ရင္ခြင္ထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပင္ ငိုေႂကြးေနသည္။

"ဖြားဖြားက ဆံုးသြားၿပီတဲ့လား.....

ဖြားဖြားကျမမွဴးကို တစ္ေယာက္ထဲထားခဲ့တာ

ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ......အကို....အဲ့ဒါဆို ျမမွဴးဘာဆက္လုပ္ရေတာ့မွာလဲ

အေဖေရာ အေမေရာ မရိွေတာ့တဲ့ အျပင္ ဖြားဖြားကပါ ျမမွဴးကို ထားသြားခဲ့ၿပီတဲ့လား....မျဖစ္ဘူး ျမမွဴးအခုခ်က္ခ်င္းဖြားဖြားဆီသြားရမယ္"

ပါးႏွစ္ဖက္မွာ စီးက်ေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ သုတ္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚကဆင္းရန္ျပင္လိုက္သည္။

"ျမမွဴး....မင္းအခုေနမေကာင္းေသးဘူးေလ..ဒီလိုပံုစံနဲ႔သြားရင္ လဲက်သြားလိမ့္မယ္....အရင္ဆံုး ဒီည ေဆးသြင္းၿပီး မနက္က်မွ ကိုယ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေနာ္...အခုခနလွဲၿပီး အနားယူလိုက္ၪီး"

ဘုန္းျမတ္ ျမမွဴးကို ေခ်ာ့ၿပီးေျပာေနေပမဲ့ ျမမွဴးကေတာ့ ထိန္း၍မရပါ။အတင္းရုန္းကန္ ေနၿပီး ေသာင္းက်န္ေနတာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ ကုတင္ေခါင္းရင္းရိွ အေရးေပၚခလုတ္ကိုႏိွပ္လိုက္သည္။

ခလုတ္ႏိွပ္လိုက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ဆရာ၀န္နဲ႔ nurseအခ်ိဳ႕ေရာက္လာၿပီး ျမမွဴးကို ဝိုင္းခ်ဳပ္ကာ

စိတ္ၿငိမ္ေဆးထိုးလိုက္သည္။ထိုမွသာ အတင္းရုန္းကန္ေနေသာျမမွဴးသည္ အားေလ်ာ့သြားၿပီး ဘုန္းျမတ္ ရင္ခြင္ထဲလဲက်ကာ သတိေမ့သြားေလသည္။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

ဒီအပိုင္းကိုေရးရတာ သာသာကိုယ္တိုင္ေတာင္ အျပင္မွာ ေမာပါတယ္။အျပင္မွာတကယ္ျဖစ္ေနသလို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံုေဖာ္ၿပီး ေရးထားပါတယ္။ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပတာရိွရင္လဲ ေျပာျပခဲ့ပါၪီး....❣️