Uni

ကော်ဖီဆိုင်ထဲကထွက်လာပြီး ကားရှိရာကို လျှောက်လာပေမဲ့ ဘုန်းမြတ် စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်ပေ။ယမုံ့ ဘာကြောင့် ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲဆိုတာအဖြေရှာမရ ဖြစ်နေသည်။အမှန်ဆို သူ့လို သူ​ေဋ္ဌးသာ ဆရာ၀န် တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင် ရုပ်ရည်ကပါ ပြောစရာမရှိတဲ့သူကို တွဲရတာ အားမရတဲ့အပြင် တခြားယောကျာ်းတွေနဲ့ silent တွဲရုံသာမက မိန်းမငုတ်တုပ်ရှိသည့် အိမ်ထောင်သည်ယောကျာ်းနဲ့တောင် ဖောက်ပြန်လိုက်သေးသည်။

"ဘယ်နေရာကနေ စပြီးမှားခဲ့တာလဲ?......ငါကသူ့အတွက် အချိန်မပေးနိုင်လို့လား........?

ငါကသူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်ပေးဖို့အတွက် အဆောင်အယောင်သပ်သပ်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာလား.........?

စတွဲကတည်းက ငါရဲ့ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဆရာ၀န်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ကိုမက်မောလို့ ငါနဲ့တွဲခဲ့တာလား....?

စသဖြင့် ဘုန်းမြတ်ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းများစွာရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့ ဘုန်းမြတ် ယမုံရှင်းပြတာကိုလဲ နားမထောင်ချင်တော့သလို့ နားထောင်စရာလဲ မလိုလောက်အောင်ပင် အားလုံးဘူးပေါ်သလို ပေါ်နေပြီ မဟုတ်လား။

ဘုန်းမြတ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ယမုံမျက်နှာကို စဥ်းစားလိုက်ရုံနဲ့ပင် ရွံ့ရှာ မုန်းတီးလာသည်။

ဆရာ၀န်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပညာတွေအများကြီးသင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုးမှာ ညံ့ဖျင်းခဲ့သော ကြောင့် သူများမလိမ့်တပတ်လုပ်သမျှ ခံခဲ့ရသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလဲ အပြစ်တင်မိသည်။

ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို အမြတ်တစ်နိုး ချစ်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ်ကိုယ်ကို နွားဖြစ်နေမှန်း အခုမှ သိတော့သည်။ဒီအကြောင်းကို သိသူတွေကတော့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီနွားကို ဘယ်လောက်တောင် လှောင်နေလိုက်မလဲလို့

စဥ်းစားမိတိုင်း ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်ဓားနဲ့လှီးပစ်ချင်သည်အထိ ရှက်မိသည်။သေချာတာတစ်ခုကတော့ ဘုန်းမြတ် ယမုံ့ကို သေသည်အထိ ရွံရှာကာ နာကြည်းမုန်းတီးနေတော့မည်..........။

×××××××××××××××

ဒီနေ့ကျောင်းကအပြန် ကားဂိတ်ရောက်တော့ ပုံမှန် အလုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အကိုရှိနေကြနေရာ ဖြစ်သောဆေးခန်းလေးကို မြမှူး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း အကိုမဟုတ်ပေ။

အကိုနဲ့ ဟိုမိန်းမ ပြဿနာဖြစ်တဲ့နေ့ကတည်းက မြမှူးအကိုနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တော့သည်မှာ အခုဆို တစ်လနီးပါးပင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အကို့အိမ်ကို သွားတော့လဲ အခုအချိန်အထိ အိမ်ကို တစ်ရက်တောင် ပြန်မလာသေးကြောင်းသိရသည်။အကို့အမေပြောတာကတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် အရေးပေါ်ခန်းမှာ ပဲ၂၄နာရီ နေ့မအား ညမအား အလုပ်တွေဆက်တိုက်လုပ်နေသည်လို့ သိရသည်။ဆေးခန်းနှစ်ခုမှာလဲ ထိုနေ့ကတည်းကစပြီး လာမထိုင်ဖြစ်တော့ကြောင်းသိရသည်။အန်တီ့ကိုတော့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားတဲ့တစ်နေ့ အရင်လို ဘုန်းမြတ်မင်းသွေးအဖြစ်နဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောပြီး မြမှူးကိုလဲ သူ့ကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မှာထားသည်ကို သိရသည်။

အကို့ဆီကို ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လဲ အမြဲစက်ပိတ်ထားသလို မြမှူးဆီလဲ အကိုရောက်မလာတော့ပါ။အကိုရှိရာ ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးကို သွားရှာတော့လဲ အမြဲ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ၀င်နေသည့် အချိန်နဲ့ပဲတိုးနေရသည်။မြမှူး အကို့ကို အရင်လို မတွေ့ရပေမဲ့ မြမှူးရင်ထဲမှာတော့ အကိုဟာအခုချိန်ထိ ရှင်သန်နေဆဲဆိုတာကို အကို့ကို သိစေချင်ပါသေးသည်........။

"မိုးကရွာဦးမှာလားမသိဘူး"

မြမှူး ကျောင်းကအပြန် ခြံအ၀တံခါးသော့ကို ဖွင့်နေရင်းနဲ့ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်မိလိုက်သည်။အမှန်ဆို မိုးရာသီက ကုန်ခါနီးဖြစ်နေလေပြီ။ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ရှိ တိမ်ဆိုင်တိမ်မဲတို့က မိုးသိမ်းမိုး ရွာတော့မည့်ပုံစံရှိနေသည်။

မြမှူး ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပြီး အိမ်ရှိရာကို ဦးတည်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ဒီနေ့အိမ်မှာ အဖွားရော ဒေါ်ကြီး​ေ၀ရော ဦးဖိုးထူးရော မရှိသဖြင့် မြမှူးတစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေလေသည်။အဖွားနဲ့ ဒေါ်ကြီး​ေ၀က အကို့အမေနဲ့ အတူ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို သွားပြီး ဦးဖိုးထူးကတော့ ရွာက

အမေနေမကောင်း၍ ရွာပြန်သွားသည်မှာ ၃ရက်လောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မြမှူး အိမ်ထဲ၀င်လာပြီးတော့မှ ခြံတံခါးကို သော့ပြန်ခတ်ဖို့မေ့ခဲ့သဖြင့် ခြံထိပ်ကိုတစ်ခါပြန်သွားရပြန်သည်။အဖွားက တစ်ယောက်ထဲရှိနေချိန်တွင် ခြံတံခါးကိုပိတ်ထားဖို့ ဖုန်းဆက်ပြီး မှာထားသဖြင့် ခြံတံခါးကို အသေအချာသော့ခတ်နေရသည်။

သော့က ကြာနေပြီ ဖြစ်၍ ကြပ်နေသဖြင့် မနည်းအားစိုက်ကာ ပိတ်နေရသည်။ထိုစဥ် မဲမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို သဲကြီးမဲကြီးမိုးရွာချတော့သည်။

မြမှူးကတော့ မိုးရေထဲမှာ စိုလက်စနဲ့ မထူးတော့ဘူးဟု တွေးကာ သော့ကို အသေအချာပိတ်နေသည်။

"ချောက်"

နောက်ဆုံးမှာတော့ သော့က ပိတ်သွားလေပြီ။

မြမှူးလဲ မိုးအေးအေးနဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်သောက်ကာ စာအုပ်ဖတ်မည်ဆိုသောအတွေ့ဖြင့် အိမ်ထဲကို ပြေး၀င်လာခဲ့သည်။

သော့ခတ်ပြီးချိန်မှာတော့ မြမှူးတစ်ကိုယ်လုံး မိုးရေများစိုရွှဲနေပြီး ၀တ်ထားသော မြန်မာ၀တ်စုံမှာ စိုကပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းကို ပေါ်လွင်နေလေသည်။၀တ်ထားသောအရောင်မှာ အပြာနုရောင် ဖျော့ဖျော့ပါးပါးလေးဖြစ်သဖြင့် မိုးရေများစိုရွှဲသွားချိန်မှာတော့ ပါးနေသည့်အတွက် မြမှူး၀တ်ထားသော အတွင်းခံအရောင်လေးပင် အတိုင်းသားကပ်ကာ မြင်နေရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို တစ်ဖက်အိမ်ရဲ့ အပေါ်ထပ်က မြင်နေရသူ ထူးခန့်အတွက်ကတော့ ယမကာတန်ခိုးနှင့် ပေါင်းကာ ကာမစိတ်ကိုနိုးကြွစေနေသည်။

××××××××

မြမှူးအပေါ်ထပ်မှာ ရေချိုးအ၀တ်လဲပြီးချိန်မှာတော့ အင်္ကျီအဖြူ အပါးလက်ရှည်လေးကို အောက်က ချည်ဘောင်းဘီ အစင်းကြား အနက်ရောင်နဲ့တွဲ၀တ်ကာ လှေကားထစ်များမှ တစ်ဆင့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ထိုမှ တစ်ဆင့် ကော်ဖီပူပူလေးဖျော်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲ၀င်ကာ အသေအချာမခြောက်သေးသော ဆံနွယ်များကို လက်တစ်ဖက်က တဘက် တစ်ထည်ဖြင့် သုတ်နေပြီး တခြားတစ်ဖက်က ကော်ဖီခွက်လဲ ရေနွေးလောင်းထည့်ကာ ဇွန်းဖြင့်မွှေနေသည်။

ပြင်ဦးလွင် ခြံထွက် ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးက မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ရှုရှိုက်မိလိုက်သော ရှင်းသန့်ကြည်လင်နေသော မြမှူးမျက်နှာလေးမှာ အပြုံးလေးတွေ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ဖတ်ရမယ့် စာအုပ်ကိုလဲ အဆင်သင့် စဥ်းစားပြီးပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ကော်ဖီခွက်ကို လက်ကကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းဆီ ဦးတည်လိုက်သည်။

"ဟင်!!ရှင်.....ရှင်ဘယ်လိုလုပ် ဒီအိမ်ထဲကို ရောက်လာတာလဲ"

ကော်ဖီခွက် လက်ကကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာချိန်မှာ မထင်မှတ်သော မြင်ကွင်းကြောင့် မြမှူးမျက်လုံးအ၀ိုင်းသားဖြင့် နှုတ်ခမ်းများပင်တုန်ရီကာကြောက်ရွံသွားရသည်။ခြံတံခါးကို အ​သေအချာပိတ်ထားပါရဲ့နဲ့ အခု ထူးခန့်ဆိုသောလူက အပေါ်အင်္ကျီဗလာဖြင့် အိမ်ထဲကို ပင်ရောက်နေလေသည်။

"surprise!!!!! အဟက် မြမှူး အံသြသွားလား"

"ရှင့်ကိုကျွန်မ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲလို့မေးနေတယ်နော်"

မြမှူး ကြောက်စိတ်ရော ဒေါသရော ရောထွေးနေပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ဟင်းးးဟင်းးးကိုယ်ကအမှန်တော့ ကိုယ့်အိမ်မှာကိုနေနေတာပါ....ဒါပေမဲ့ မြမှူးရဲ့အလှကိုမြင်တော့ ကိုယ်ကစိတ်ကူးမှန်းတာနဲ့တင် မလုံလောက်တော့လို့ အထိအတွေ့အဖြစ် အဆင့်တက်ကြည့်မလားလို့"

လူရုပ်မာ အပြုံးပြုံးပြီး သူ၀တ်ထားသော ဂျင်းဘောင်းဘီက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ရင်း မြမှူးရှေ့ကို တစ်လှမ်းချင်းတိုးလာနေသည်။

"ရှင်...ရှင် အရှေ့ကိုတိုးမလာနဲ့နော်"

မြမှူး တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရီနေပြီး ဒီလူ့မြမှူးရှေ့က နေအမြန်ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။

"မြမှူးကလဲ ကိုယ်က ချစ်ချင်လို့ပါဆိုနေမှ အရှေ့ကိုတိုးမလာလို့ ရမလား.....ဟင်းးးဟင်းးး

အခုအချိန်က ကိုယ်မြမှူးကိုပိုင်ဆိုင်ရဖို့အတွက်အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲလေ....မိုးကလဲ သဲကြီးမဲကြီးရွာနေသလို အိမ်ထဲကို၀င်ဖို့အတွက် ဦးဖိုးထူးဆီက ခိုးထားတဲ့ သော့လေးတွေကလဲ အဆင်သင့် မြမှူးကလဲ တစ်ယောက်ထဲ ....ကဲ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ....."

လက်ထဲမှာ သော့ကိုအတွဲလိုက်ကိုင်ကာ လူယုတ်မာအပြုံးဖြင့် ပြုံပြနေပုံက ရွံစရာကောင်းလှသည်။

ထိုလူဘယ်ခြေလှမ်းကို လှမ်းမလဲဆိုတာ မြမှူးစိတ်ထဲကနေ သိနေပြီဖြစ်၍ အိမ်ပေါ်တက်ကိုပြေးတက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

"ဟိတ်!ဒါ ဘယ်ကိုပြေးမှာလဲ"

ဒါပေမဲ့ ကံတရားက မြမှူးဘက်မှာရှိမနေခဲ့ပါ။

လှေကားတစ်ထစ်ဆီပဲ ခြေလှမ်းက​ရောက်သေးသည် အနောက်ကနေ လက်ကိုလှမ်းဆွဲပြီး ခါးကို ပွေ့ဖက်ခံလိုက်ရတာကြောင့် မြမှူး အားအကုန်သုံးကာရုန်းထွက်နေရသည်။သို့သော် မြမှူးကိုယ်သေးသေးလေးက ထိုလူရဲ့အားကို မလွန်ဆန်နိုင်ပါ။

ခါးကနေ ဆွဲဖက်ပြီး နံရံကိုအားဖြင့် ဆောင့်ကပ်တာ ခံလိုက်ရတာကြောင့် မြမှူး ကျောတစ်ခုလုံးနာကျင်သွားရသည်။မြမှူးရဲ့ လှပသော မျက်၀န်းကျယ်တွေထဲမှာ မျက်ရည်များဖြင့်သာ ပြည့်ကျပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလဲ တုန်ရီနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေတော့သည်။

"ဟား..... မွှေးလိုက်တာ မြမှူးရဲ့ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို အခုလိုမျိုး ရှုရှိုက်ချင်နေတာကြာပြီ"

ထူးခန့်က သူ့ရဲ့ အရက်နံ့ထောင်းထောင်းထနေသော မျက်နှာဖြင့် မြမှူးရဲ့ လည်ပင်းနားကို အငမ်းမရ ရှိုက်နမ်းသေးသည်။

"ခွေးကောင် နင်ငါ့ကိုယုတ်မာဖို့ မစဥ်းစားနဲ့"

မြမှူး လက်ထဲက တစ်ချို့တစ်၀က်မှောက်ကျထားသော ကော်ဖီခွက်ဖြင့် ထူးခန့်ရဲ့ မျက်နှာကိုပပက်လိုက်သည်။မကြာသေးခင်ကမှ ဆူပွက်ထားသော အရှိန်ကြောင့် ထူးခန့်မျက်နှာတစ်ခုလုံးပူကာကျိန်းစပ်သွားရသည်။

ထိုမှသာ မြမှူးအချုပ်ခံထားရသော လက်တို့လွတ်သွားသဖြင့် ထူးခန့်ကိုတွန်းထုတ်ကာ အကူအညီရရန်အတွက် ခြံအပြင်ကို ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ရှိသမျှ အားအကုန်သုံးထားရသဖြင့် မြမှူး ခြံတံခါးဆီကို ပြေးနေပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မရောက်။

"ခွေးမ နင်က အနုနည်းနဲ့ မရတော့ အကြမ်းနည်းနဲ့ လုပ်ရတော့မှာပေါ့"

ထူးခန့် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ မြမှူးရှိရာကို ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

"အ"

အနောက်ကနေ လက်ကိုလှမ်းဆွဲကာ တွန်းလှဲခံလိုက်ရသဖြင့် မြမှူး တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်သွားရသည်။ခြံတံခါးဆီ ရောက်ဖို့ တစ်၀က်လောက်အလိုမှာ ထူးခန့်ရဲ့ လက်ထဲကို နောက်တစ်ခါပြန်​ေရာက်သွားရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။မြမှူးကို လမ်းပေါ်မှာလှဲချကာ ထူးခန့် က မြမှူးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့လက်တစ်ဖက်ထဲဖြင့် မြမှူး ခေါင်းအထက်မှာ

ချုပ်ထားသည်။ထို့အပြင် သူ့ရဲ့ မသတီစရာကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မြမှူးအပေါ်အုပ်မိုးထားသည်။

မိုးက ပိုပြီး သည်းကြီးမဲကြီးရွာလာတာကြောင့် မြမှူးရဲ့ အော်သံကို ဘယ်သူမှ မကြားသလို လမ်းသွားလမ်းလာလဲ တစ်ယောက်မှ မရှိပါ။မိုးရေစက်များကတော့ အကြင်နာတရားမဲ့ကာ မြမှူး အပေါ်ကို သက်ဆင်းနေလေသည်။

"မြမှူး မင်းကတကယ် ရူးလောက်အောင်ကိုလှတာ"

မိုးရေများကြောင့် မြမှူး၀တ်ထားသော အင်္ကျီဖြူဖြူလေးက ခန္ဓာကိုယ်မှာကပ်ကာ အတွင်းပိုင်းက ဘရာစီယာနဲ့ အပေါ်မှာမို့တက်နေသောရင်သားဖြူဖြူလေးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ကိုယ် အိမ်ထဲရောက်တဲ့အထိ မစောင့်နိုင်လောက်တော့ဘူးထင်တယ်....ဒီမှာဘယ်သူမှလဲ မရှိတော့ ဒီမှာပဲလုပ်ငန်းစကြရအောင်.....ပြီးရင်လဲ ချွေးထွက်တော့မှာပဲမဟုတ်လား....ဟက်"

မြမှူး အစွမ်းကုန် အားအကုန်သုံးကာအော်ဟစ်ပြီး ရုန်းကန်နေပေမဲ့ ထူးခန့်က မြမှူးအင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီဖြစ်သည်။အခုဆိုရင် မြမှူးရဲ့ အပေါ်ပိုင်းမှာ ကပိုကရိုစုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီအပိုင်းအစသာကျန်ရှိနေသောသည်။မြမှူးနောက်ဆုံး အနေဖြင့် ရင်ထဲကနေ အနူးအညွတ်တောင်းဆိုနေမိသည်။

အခုချိန်မှာ အကိုသာရောက်လာခဲ့ရင်

သိပ်ကောင်းမှာပဲ.........................

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

ဒီရက်ပိုင်းတော့ အခါးလေးတွေပဲ စားထားလိုက်ပါ အချစ်တို့ရေ....

နောက်ပိုင်းကျမှ အချိုကို နှစ်ဆကျွေးပါမယ်

လို့ သာသာကတိပေးပါတယ်😗

Zawgyi

ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲကထြက္လာၿပီး ကားရိွရာကို ေလ်ွာက္လာေပမဲ့ ဘုန္းျမတ္ စိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔မကပ္ေပ။ယမံု႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေတြ လုပ္ရတာလဲဆိုတာအေျဖရွာမရ ျဖစ္ေနသည္။အမွန္ဆို သူ႔လို သူ​ေ႒းသာ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အျပင္ ရုပ္ရည္ကပါ ေျပာစရာမရိွတဲ့သူကို တြဲရတာ အားမရတဲ့အျပင္ တျခားေယာက်ာ္းေတြနဲ႔ silent တြဲရံုသာမက မိန္းမငုတ္တုပ္ရိွသည့္ အိမ္ေထာင္သည္ေယာက်ာ္းနဲ႔ေတာင္ ေဖာက္ျပန္လိုက္ေသးသည္။

"ဘယ္ေနရာကေန စၿပီးမွားခဲ့တာလဲ?......ငါကသူ႔အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္လို႔လား........?

ငါကသူ႔ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ျမႇင့္ေပးဖို႔အတြက္ အေဆာင္အေယာင္သပ္သပ္လိုပဲ သေဘာထားခဲ့တာလား.........?

စတြဲကတည္းက ငါရဲ့ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ ဆရာ၀န္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ကိုမက္ေမာလို႔ ငါနဲ႔တြဲခဲ့တာလား....?

စသျဖင့္ ဘုန္းျမတ္ရဲ့ေခါင္းထဲမွာ ေမးခြန္းမ်ားစြာရိွေနသည္။

ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဘုန္းျမတ္ ယမံုရွင္းျပတာကိုလဲ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့သလို႔ နားေထာင္စရာလဲ မလိုေလာက္ေအာင္ပင္ အားလံုးဘူးေပၚသလို ေပၚေနၿပီ မဟုတ္လား။

ဘုန္းျမတ္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ယမံုမ်က္ႏွာကို စဥ္းစားလိုက္ရံုနဲ႔ပင္ ရြံ႔ရွာ မုန္းတီးလာသည္။

ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ပညာေတြအမ်ားႀကီးသင္ခဲ့ေပမဲ့ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးမွာ ညံ့ဖ်င္းခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ သူမ်ားမလိမ့္တပတ္လုပ္သမ်ွ ခံခဲ့ရေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ အျပစ္တင္မိသည္။

ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳးကို အျမတ္တစ္ႏိုး ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္ကို ႏြားျဖစ္ေနမွန္း အခုမွ သိေတာ့သည္။ဒီအေၾကာင္းကို သိသူေတြကေတာ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ဒီႏြားကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလွာင္ေနလိုက္မလဲလို႔

စဥ္းစားမိတိုင္း ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ဓားနဲ႔လွီးပစ္ခ်င္သည္အထိ ရွက္မိသည္။ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဘုန္းျမတ္ ယမံု႔ကို ေသသည္အထိ ရြံရွာကာ နာၾကည္းမုန္းတီးေနေတာ့မည္..........။

×××××××××××××××

ဒီေန့ေက်ာင္းကအျပန္ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ပံုမွန္ အလုပ္တစ္ခုကဲ့သို႔ အကိုရိွေနၾကေနရာ ျဖစ္ေသာေဆးခန္းေလးကို ျမမွဴး လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ဒါေပမဲ့ ပံုမွန္အတိုင္း အကိုမဟုတ္ေပ။

အကိုနဲ႔ ဟိုမိန္းမ ျပႆနာျဖစ္တဲ့ေန့ကတည္းက ျမမွဴးအကိုနဲ႔ မေတြ့ျဖစ္ေတာ့သည္မွာ အခုဆို တစ္လနီးပါးပင္ရိွေနၿပီျဖစ္သည္။

အကို႔အိမ္ကို သြားေတာ့လဲ အခုအခ်ိန္အထိ အိမ္ကို တစ္ရက္ေတာင္ ျပန္မလာေသးေၾကာင္းသိရသည္။အကို႔အေမေျပာတာကေတာ့ သူ႔ရဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔အတြက္ အေရးေပၚခန္းမွာ ပဲ၂၄နာရီ ေန့မအား ညမအား အလုပ္ေတြဆက္တိုက္လုပ္ေနသည္လို႔ သိရသည္။ေဆးခန္းႏွစ္ခုမွာလဲ ထိုေန့ကတည္းကစၿပီး လာမထိုင္ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္းသိရသည္။အန္တီ့ကိုေတာ့ စိတ္တည္ၿငိမ္သြားတဲ့တစ္ေန့ အရင္လို ဘုန္းျမတ္မင္းေသြးအျဖစ္နဲ႔ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ ေျပာၿပီး ျမမွဴးကိုလဲ သူ႔ကိုယ္စား ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ မွာထားသည္ကို သိရသည္။

အကို႔ဆီကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့လဲ အၿမဲစက္ပိတ္ထားသလို ျမမွဴးဆီလဲ အကိုေရာက္မလာေတာ့ပါ။အကိုရိွရာ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးကို သြားရွာေတာ့လဲ အၿမဲ ခြဲစိတ္ခန္းထဲ၀င္ေနသည့္ အခ်ိန္နဲ႔ပဲတိုးေနရသည္။ျမမွဴး အကို႔ကို အရင္လို မေတြ့ရေပမဲ့ ျမမွဴးရင္ထဲမွာေတာ့ အကိုဟာအခုခ်ိန္ထိ ရွင္သန္ေနဆဲဆိုတာကို အကို႔ကို သိေစခ်င္ပါေသးသည္........။

"မိုးကရြာၪီးမွာလားမသိဘူး"

ျမမွဴး ေက်ာင္းကအျပန္ ၿခံအ၀တံခါးေသာ့ကို ဖြင့္ေနရင္းနဲ႔ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ကာ တီးတိုးေရရြတ္မိလိုက္သည္။အမွန္ဆို မိုးရာသီက ကုန္ခါနီးျဖစ္ေနေလၿပီ။ဒါေပမဲ့ ေကာင္းကင္ရိွ တိမ္ဆိုင္တိမ္မဲတို႔က မိုးသိမ္းမိုး ရြာေတာ့မည့္ပံုစံရိွေနသည္။

ျမမွဴး ၿခံတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အိမ္ရိွရာကို ၪီးတည္ၿပီး ေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။ဒီေန့အိမ္မွာ အဖြားေရာ ေဒၚႀကီး​ေဝရော ၪီးဖိုးထူးေရာ မရိွသျဖင့္ ျမမွဴးတစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနေလသည္။အဖြားနဲ႔ ေဒၚႀကီး​ေဝက အကို႔အေမနဲ႔ အတူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သြားၿပီး ၪီးဖိုးထူးကေတာ့ ရြာက

အေမေနမေကာင္း၍ ရြာျပန္သြားသည္မွာ ၃ရက္ေလာက္ရိွေနၿပီျဖစ္သည္။

ျမမွဴး အိမ္ထဲ၀င္လာၿပီးေတာ့မွ ၿခံတံခါးကို ေသာ့ျပန္ခတ္ဖို႔ေမ့ခဲ့သျဖင့္ ၿခံထိပ္ကိုတစ္ခါျပန္သြားရျပန္သည္။အဖြားက တစ္ေယာက္ထဲရိွေနခ်ိန္တြင္ ၿခံတံခါးကိုပိတ္ထားဖို႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး မွာထားသျဖင့္ ၿခံတံခါးကို အေသအခ်ာေသာ့ခတ္ေနရသည္။

ေသာ့က ၾကာေနၿပီ ျဖစ္၍ ၾကပ္ေနသျဖင့္ မနည္းအားစိုက္ကာ ပိတ္ေနရသည္။ထိုစဥ္ မဲေမွာင္ေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးက ရုတ္တရက္ဆိုသလို သဲႀကီးမဲႀကီးမိုးရြာခ်ေတာ့သည္။

ျမမွဴးကေတာ့ မိုးေရထဲမွာ စိုလက္စနဲ႔ မထူးေတာ့ဘူးဟု ေတြးကာ ေသာ့ကို အေသအခ်ာပိတ္ေနသည္။

"ေခ်ာက္"

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေသာ့က ပိတ္သြားေလၿပီ။

ျမမွဴးလဲ မိုးေအးေအးနဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ကာ စာအုပ္ဖတ္မည္ဆိုေသာအေတြ့ျဖင့္ အိမ္ထဲကို ေျပး၀င္လာခဲ့သည္။

ေသာ့ခတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ျမမွဴးတစ္ကိုယ္လံုး မိုးေရမ်ားစိုရႊဲေနၿပီး ၀တ္ထားေသာ ျမန္မာ၀တ္စံုမွာ စိုကပ္ေနၿပီး ခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းကို ေပၚလြင္ေနေလသည္။၀တ္ထားေသာအေရာင္မွာ အျပာႏုေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပါးပါးေလးျဖစ္သျဖင့္ မိုးေရမ်ားစိုရႊဲသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးေနသည့္အတြက္ ျမမွဴး၀တ္ထားေသာ အတြင္းခံအေရာင္ေလးပင္ အတိုင္းသားကပ္ကာ ျမင္ေနရသည္။

ထိုျမင္ကြင္းကို တစ္ဖက္အိမ္ရဲ့ အေပၚထပ္က ျမင္ေနရသူ ထူးခန္႔အတြက္ကေတာ့ ယမကာတန္ခိုးႏွင့္ ေပါင္းကာ ကာမစိတ္ကိုႏိုးႂကြေစေနသည္။

××××××××

ျမမွဴးအေပၚထပ္မွာ ေရခ်ိဳးအ၀တ္လဲၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အက်ႌအျဖဴ အပါးလက္ရွည္ေလးကို ေအာက္က ခ်ည္ေဘာင္းဘီ အစင္းၾကား အနက္ေရာင္နဲ႔တြဲ၀တ္ကာ ေလွကားထစ္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ဆင္းလာခဲ့သည္။ထိုမွ တစ္ဆင့္ ေကာ္ဖီပူပူေလးေဖ်ာ္ရန္အတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ကာ အေသအခ်ာမေျခာက္ေသးေသာ ဆံႏြယ္မ်ားကို လက္တစ္ဖက္က တဘက္ တစ္ထည္ျဖင့္ သုတ္ေနၿပီး တျခားတစ္ဖက္က ေကာ္ဖီခြက္လဲ ေရႏြေးေလာင္းထည့္ကာ ဇြန္းျဖင့္ေမႊေနသည္။

ျပင္ၪီးလြင္ ၿခံထြက္ ေကာ္ဖီနံ႔သင္းသင္းေလးက မိုးသံေတြၾကားထဲမွာ ရႈရိႈက္မိလိုက္ေသာ ရွင္းသန္႔ၾကည္လင္ေနေသာ ျမမွဴးမ်က္ႏွာေလးမွာ အၿပံဳးေလးေတြ ျဖတ္သန္းသြားေတာ့သည္။

ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ကိုလဲ အဆင္သင့္ စဥ္းစားၿပီးၿပီ ျဖစ္သည့္အတြက္ ေကာ္ဖီခြက္ကို လက္ကကိုင္ကာ ဧည့္ခန္းဆီ ၪီးတည္လိုက္သည္။

"ဟင္!!ရွင္.....ရွင္ဘယ္လိုလုပ္ ဒီအိမ္ထဲကို ေရာက္လာတာလဲ"

ေကာ္ဖီခြက္ လက္ကကိုင္ကာ ဧည့္ခန္းထဲကို ထြက္လာခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ျမမွဴးမ်က္လံုးအဝိုင္းသားျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားပင္တုန္ရီကာေၾကာက္ရြံသြားရသည္။ၿခံတံခါးကို အ​ေသအခ်ာပိတ္ထားပါရဲ့နဲ႔ အခု ထူးခန္႔ဆိုေသာလူက အေပၚအက်ႌဗလာျဖင့္ အိမ္ထဲကို ပင္ေရာက္ေနေလသည္။

"surprise!!!!! အဟက္ ျမမွဴး အံၾသသြားလား"

"ရွင့္ကိုကြၽန္မ ဒီကို ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲလို႔ေမးေနတယ္ေနာ္"

ျမမွဴး ေၾကာက္စိတ္ေရာ ေဒါသေရာ ေရာေထြးေနၿပီး တုန္ရီေနေသာ အသံျဖင့္ေမးလိုက္သည္။

"ဟင္းးးဟင္းးးကိုယ္ကအမွန္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုေနေနတာပါ....ဒါေပမဲ့ ျမမွဴးရဲ့အလွကိုျမင္ေတာ့ ကိုယ္ကစိတ္ကူးမွန္းတာနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ေတာ့လို႔ အထိအေတြ့အျဖစ္ အဆင့္တက္ၾကည့္မလားလို႔"

လူရုပ္မာ အၿပံဳးၿပံဳးၿပီး သူ၀တ္ထားေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ခါးပတ္ကို ျဖဳတ္ရင္း ျမမွဴးေရ႔ွကို တစ္လွမ္းခ်င္းတိုးလာေနသည္။

"ရွင္...ရွင္ အေရ႔ွကိုတိုးမလာနဲ႔ေနာ္"

ျမမွဴး တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ရီေနၿပီး ဒီလူ႔ျမမွဴးေရ႔ွက ေနအျမန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

"ျမမွဴးကလဲ ကိုယ္က ခ်စ္ခ်င္လို႔ပါဆိုေနမွ အေရ႔ွကိုတိုးမလာလို႔ ရမလား.....ဟင္းးးဟင္းးး

အခုအခ်ိန္က ကိုယ္ျမမွဴးကိုပိုင္ဆိုင္ရဖို႔အတြက္အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ပဲေလ....မိုးကလဲ သဲႀကီးမဲႀကီးရြာေနသလို အိမ္ထဲကို၀င္ဖို႔အတြက္ ၪီးဖိုးထူးဆီက ခိုးထားတဲ့ ေသာ့ေလးေတြကလဲ အဆင္သင့္ ျမမွဴးကလဲ တစ္ေယာက္ထဲ ....ကဲ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္လဲ....."

လက္ထဲမွာ ေသာ့ကိုအတြဲလိုက္ကိုင္ကာ လူယုတ္မာအၿပံဳးျဖင့္ ၿပံဳျပေနပံုက ရြံစရာေကာင္းလွသည္။

ထိုလူဘယ္ေျခလွမ္းကို လွမ္းမလဲဆိုတာ ျမမွဴးစိတ္ထဲကေန သိေနၿပီျဖစ္၍ အိမ္ေပၚတက္ကိုေျပးတက္ရန္ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္သည္။

"ဟိတ္!ဒါ ဘယ္ကိုေျပးမွာလဲ"

ဒါေပမဲ့ ကံတရားက ျမမွဴးဘက္မွာရိွမေနခဲ့ပါ။

ေလွကားတစ္ထစ္ဆီပဲ ေျခလွမ္းက​ေရာက္ေသးသည္ အေနာက္ကေန လက္ကိုလွမ္းဆြဲၿပီး ခါးကို ေပြ့ဖက္ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ျမမွဴး အားအကုန္သံုးကာရုန္းထြက္ေနရသည္။သို႔ေသာ္ ျမမွဴးကိုယ္ေသးေသးေလးက ထိုလူရဲ့အားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါ။

ခါးကေန ဆြဲဖက္ၿပီး နံရံကိုအားျဖင့္ ေဆာင့္ကပ္တာ ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ျမမွဴး ေက်ာတစ္ခုလံုးနာက်င္သြားရသည္။ျမမွဴးရဲ့ လွပေသာ မ်က္၀န္းက်ယ္ေတြထဲမွာ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္သာ ျပည့္က်ပ္ေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာလဲ တုန္ရီေနကာ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေနေတာ့သည္။

"ဟား..... ေမႊးလိုက္တာ ျမမွဴးရဲ့ကိုယ္သင္းနံ႔ေလးကို အခုလိုမ်ိဳး ရႈရိႈက္ခ်င္ေနတာၾကာၿပီ"

ထူးခန္႔က သူ႔ရဲ့ အရက္နံ႔ေထာင္းေထာင္းထေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ျမမွဴးရဲ့ လည္ပင္းနားကို အငမ္းမရ ရိႈက္နမ္းေသးသည္။

"ေခြးေကာင္ နင္ငါ့ကိုယုတ္မာဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔"

ျမမွဴး လက္ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္ေမွာက္က်ထားေသာ ေကာ္ဖီခြက္ျဖင့္ ထူးခန္႔ရဲ့ မ်က္ႏွာကိုပပက္လိုက္သည္။မၾကာေသးခင္ကမွ ဆူပြက္ထားေသာ အရိွန္ေၾကာင့္ ထူးခန္႔မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးပူကာက်ိန္းစပ္သြားရသည္။

ထိုမွသာ ျမမွဴးအခ်ဳပ္ခံထားရေသာ လက္တို႔လြတ္သြားသျဖင့္ ထူးခန္႔ကိုတြန္းထုတ္ကာ အကူအညီရရန္အတြက္ ၿခံအျပင္ကို ေျပးထြက္ရန္ ျပင္လိုက္သည္။ရိွသမ်ွ အားအကုန္သံုးထားရသျဖင့္ ျမမွဴး ၿခံတံခါးဆီကို ေျပးေနေပမဲ့ ေျခလွမ္းေတြက မေရာက္။

"ေခြးမ နင္က အႏုနည္းနဲ႔ မရေတာ့ အၾကမ္းနည္းနဲ႔ လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့"

ထူးခန္႔ မ်က္ႏွာကို လက္ျဖင့္ သုတ္လိုက္ကာ ျမမွဴးရိွရာကို ေျပးလိုက္သြားေတာ့သည္။

"အ"

အေနာက္ကေန လက္ကိုလွမ္းဆြဲကာ တြန္းလွဲခံလိုက္ရသျဖင့္ ျမမွဴး တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္သြားရသည္။ၿခံတံခါးဆီ ေရာက္ဖို႔ တစ္၀က္ေလာက္အလိုမွာ ထူးခန္႔ရဲ့ လက္ထဲကို ေနာက္တစ္ခါျပန္​ေရာက္သြားရျပန္ၿပီ ျဖစ္သည္။ျမမွဴးကို လမ္းေပၚမွာလွဲခ်ကာ ထူးခန္႔ က ျမမွဴးရဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို သူ႔လက္တစ္ဖက္ထဲျဖင့္ ျမမွဴး ေခါင္းအထက္မွာ

ခ်ဳပ္ထားသည္။ထို႔အျပင္ သူ႔ရဲ့ မသတီစရာေကာင္းေသာ ခႏၶာကိုယ္ျဖင့္ ျမမွဴးအေပၚအုပ္မိုးထားသည္။

မိုးက ပိုၿပီး သည္းႀကီးမဲႀကီးရြာလာတာေၾကာင့္ ျမမွဴးရဲ့ ေအာ္သံကို ဘယ္သူမွ မၾကားသလို လမ္းသြားလမ္းလာလဲ တစ္ေယာက္မွ မရိွပါ။မိုးေရစက္မ်ားကေတာ့ အၾကင္နာတရားမဲ့ကာ ျမမွဴး အေပၚကို သက္ဆင္းေနေလသည္။

"ျမမွဴး မင္းကတကယ္ ရူးေလာက္ေအာင္ကိုလွတာ"

မိုးေရမ်ားေၾကာင့္ ျမမွဴး၀တ္ထားေသာ အက်ႌျဖဴျဖဴေလးက ခႏၶာကိုယ္မွာကပ္ကာ အတြင္းပိုင္းက ဘရာစီယာနဲ႔ အေပၚမွာမို႔တက္ေနေသာရင္သားျဖဴျဖဴေလးကို စိုက္ၾကည့္ကာ ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ကိုယ္ အိမ္ထဲေရာက္တဲ့အထိ မေစာင့္ႏိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္....ဒီမွာဘယ္သူမွလဲ မရိွေတာ့ ဒီမွာပဲလုပ္ငန္းစၾကရေအာင္.....ၿပီးရင္လဲ ေခြၽးထြက္ေတာ့မွာပဲမဟုတ္လား....ဟက္"

ျမမွဴး အစြမ္းကုန္ အားအကုန္သံုးကာေအာ္ဟစ္ၿပီး ရုန္းကန္ေနေပမဲ့ ထူးခန္႔က ျမမွဴးအက်ႌကို ဆြဲၿဖဲလိုက္ၿပီျဖစ္သည္။အခုဆိုရင္ ျမမွဴးရဲ့ အေပၚပိုင္းမွာ ကပိုကရိုစုတ္ၿပဲေနေသာ အက်ႌအပိုင္းအစသာက်န္ရိွေနေသာသည္။ျမမွဴးေနာက္ဆံုး အေနျဖင့္ ရင္ထဲကေန အႏူးအၫြတ္ေတာင္းဆိုေနမိသည္။

အခုခ်ိန္မွာ အကိုသာေရာက္လာခဲ့ရင္

သိပ္ေကာင္းမွာပဲ.........................

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

ဒီရက္ပိုင္းေတာ့ အခါးေလးေတြပဲ စားထားလိုက္ပါ အခ်စ္တို႔ေရ....

ေနာက္ပိုင္းက်မွ အခ်ိဳကို ႏွစ္ဆေကြၽးပါမယ္

လို႔ သာသာကတိေပးပါတယ္😗