Uni

အခုတလော ဘုန်းမြတ် ဆေးခန်းခွဲ(၂) ဘက်

မထိုင်ဖြစ်တာကြာပြီမို့ ဒီညနေတော့ အဲ့ဘက်မှာ ထိုင်ရန် ရဲသွေးနောင်နဲ့ ဂျူတီ ချိန်းလိုက်သည်။

ညနေစောင်းဘက်ဖြစ်ပြီး မိုးကလဲ ဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်မို့ လူနာကလဲ ရှင်းနေလေသည်။ဒါကြောင့် မိုးအေးအေးနဲ့ ကော်ဖီခွက်တစ်ခွက်ကိုလက်ကကိုင် သောက်နေရင်း လမ်းမထက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

မကြာခင်မှာ ကားမှတ်တိုင်သို့ YBS တစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပြီး ခရီးသည်များလဲ အလျိုလျို ဆင်းလာကြသည်။ထို ကားပေါ်မှဆင်းလာသော ခရီးသည်များထဲမှ အ၀ါရောင် ၀မ်းဆက် နဲ့ ထီးအကြည်လေးဆောင်းထားသော ကောင်မလေး တစ်ယောက်သည် သူ့ဆေးခန်းကို သေချာကြည့်နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘုန်းမြတ်က ဆေးခန်း၏ အတွင်းပိိုင်းကျသောနေရာတွင်ထိုင်နေသည်မို့ သူ့ကိုမြင်ပုံမရ။

"ဘာတွေ အဲ့လောက်စူးစိုက်ကြည့်နေတာလဲ မသိဘူး"

တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေသည့် ပုံစံနဲ့ကြည့်နေသောကြောင့် ဘုန်းမြတ် ထိုမိန်းကလေးကို သေချာ ကြည့်ရန် တံခါး၀ကို အထွက် အနောက်ကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ဖြတ်သွားသော

ဆိုင်ကယ်ကြောင့် သူမ လဲကျသွားလေသည်။

ထီးတစ်ခြား လူတစ်ခြား လဲကျသွားသည်မို့ မိုးရေတွေကလဲ ခေါင်းပေါ်ကိုတဖွဲဖွဲကျ နေလေရဲ့။ဘုန်းမြတ်လဲ ဘာများဖြစ်သွားသလဲ ဆိုပြီး စိတ်ပူကာ ဆေးခန်းအ၀င်အ၀ရှိ ပုံးထဲတွင် ထည့်ထားသော ထီးတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ထိုမိန်းကလေး ရှိရာကို မပြေးရုံတစ်မယ်သွားလိုက်သည်။

အနားရောက်တော့ မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲကျနေသော သူမအပေါ်ကို ထီးမိုးပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဘုန်းမြတ်ရောက်နေတာကိုပင် သိပုံမရ သူမရဲ့ ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်မို့ ဘုန်းမြတ်စိတ်ပူပြီး မေးလိုက်သည်

"ခြေထောက်ခေါက်သွားထင်တယ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဘုန်းမြတ်ရဲ့ စကားသံကို ကြား၍ပဲလား ဘေးနားကို တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသည်ကို

သတိထားမိ၍ ပဲလားမသိ ခြေထောက်ကို ကြည့်နေရာမှ ဘုန်းမြတ်ကို မော့ကြည့်လာလေသည်။

ဘုန်းမြတ်ကို မော့ကြည့်လာသော သူမကို မြင်တော့ ဘုန်းမြတ် တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးနေသော

ရင်းနှီးနေတဲ့မျက်နှာဖြစ်နေတာကြောင့် ဦးနှောက်ကို အလျင်အမြန် အလုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူမရဲ့ ပြောင်ရှင်းနေသောမျက်နှာ​ပေါ်မှာ ရေစက်လေးတစ်ချို့က တွဲလွဲခိုနေပြီး ဘုန်းမြတ်ကို မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် မခက်ပဲ တွေတွေကြီး ကြည့်နေသော သူမရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ပန်းနုရောင် သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးက ဘုန်းမြတ်ရဲ့ မှတ်ဥာဏ်ကို မြန်မြန် ပြန်ခေါ်လာခဲ့နိုင်သည်။

ဟုတ်တယ် ဟိုကလေးမလေးပဲ။ဆေးခန်းပြတဲ့ နေ့က နေမကောင်းဖြစ်နေ၍ ကပိုကရို ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်ကလေးက ကလေးဆန်နေပေမဲ့ အခုလို မြန်မာ၀တ်စုံနဲ့ make upပါးပါးလေး ပြင်ထားတော့ ထိုကလေးမက လူကြီးဆန်သွားသဖြင့် မှတ်မိအောင် မနည်းစဥ်းစားလိုက်ရသည်။

ဘုန်းမြတ်က ခြေထောက်အဆင်ပြေရဲ့လား လို့ မေးထားတာကို ပြန်မဖြေပဲ တွေတွေကြီး ဘုန်းမြတ်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ကို စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် ဘုန်းမြတ်လဲ ကလေးမကို သေချာကြည့်နေမိတော့သည်။ပြီးမှ နားမှာ နားကြပ်ထားတာကို တွေ့တော့ ဘုန်းမြတ် နားကြပ်တစ်ဖက်ကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

"ဟိတ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဆရာက နားကြပ်တစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်မှ မြမှူး အသိစိတ်တို့ပြန်၀င်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ် အဆင်ပြေပါတယ်"

အဲ့ကျမှ ဆရာ့ အကြည့်တွေဆီမှ မျက်လုံးကို လွှဲကာ အသံတုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြန်ဖြေမိလိုက်သည်။

"ထရော ထနိုင်ရဲ့လား"

မြမှူး ရဲ့ ခြေထောက်ကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးတော့ မြမှူး တစ်ယောက် ထပ်ပြီး နှလုံးသားက အရည်ပျော်ရပြန်ပြီ။

"ဟုတ် ထနိုင်ပါတယ်"

ဆိုပြီး မြမှူး မြေကြီးကို လက်နဲ့ ထောက်ပြီး အထ

ရုတ်တရက် မြမှူးရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ကြီးမား ကျယ်​ပြန့်သော လက်တစ်စုံနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသဖြင့် မြမှူး မျက်လုံး အ၀ိုင်းသားနဲ့ ဆရာ့ကိုကြည့် မိလိုက်သည်။

"လာ ကိုယ်ထူပေးမယ်"

ဆိုပြီး နွေးထွေးသော စကားသံက နား နားမှာ ကပ်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

နဂိုကတည်းက ဆရာ့ အနားမှာရှိနေတာတောင် ရင်ခုန်နေတာကို အခု သူ့ရဲ့ သွေးကြောစိမ်း တွေထောင်နေသော သန်မာသော လက်နဲ့ မြမှူးရဲ့ လက်သေးသေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ မြမှူး ရင်ခုန်သံ တွေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားသည်အထိ ကျယ်လောင်နေလေသည်။မြမှူးရဲ့ ရင်ခုန်သံကြောင့် စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်နိုင် သဖြင့် အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိမှာ စိုး၍ ဤနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာ ရန်ပြင်တော့သည်။

မြမှူး တံတွေးတစ်ချက်မြိုချလိုက်ပြီး

"ဟုတ် မြမှူး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လမ်းလျောက်

နိုင်ပါတယ်"

"အခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက်လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မြမှူး ခေါင်းငုံ့၍ ကျေးဇူးတင်စကားအမြန်ဆိုပြီး ထိုနေရာမှာ အမြန်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မြမှူး ဆရာ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တော့ ၀မ်းသားစိတ်ရော ၀မ်းနည်းစိတ်ရော ဖြစ်မိသည်။ဆရာရဲ့ မျက်နှာကို သေချာမြင်ခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် နီးကပ်ခွင့် ရခဲ့ တဲ့အတွက်ကြောင့် ၀မ်းသာမိပြီး ဆရာ့က မြမှူးကို မမှတ်မိသည့်ပုံစံ မို့ အနည်းငယ်တော့ ၀မ်းနည်းမိသည်။

"ဟိတ် ထီးယူသွားဦးလေ"

အနောက်ကနေ အော်ပြောလိုက်တဲ့အသံ ကြောင့် မြမှူး မိုးရေထဲမှာ ထီးမပါပဲ လမ်းလျောက်နေမှန်းသတိထားမိလိုက်သည်။ခုနက ထီးတစ်ခြား လူတစ်ခြား လဲ ကျခဲ့တာမို့ ထီးက ဆရာ့အရှေ့မှာ ကျန်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

အမြန်ရှောင်ကာမှ နောက်တစ်ကြိမ် ထီးကို ပြန်လှည့်ယူရမဲ့ မိမိအဖြစ်ကို စဥ်းစားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မိသည်။ တကယ်ကို ဘာလုပ်လုပ် လွဲဖြစ်အောင် ကိုလွဲလိုက်သေးသည်။

နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်စိကို စုံမှိတ်ကာ အနောက်ကို ပြန်လှည့်ဖို့ အားယူလိုက်သည်။ထို့နောက် ခပ်မြန်မြန် ပြန်လှည့်လျှောက်ကာ ထီးကို ကောက်ပြီး ပြန်အထ

"နောက်ဆို မိုးရေထဲ ထီးမပါပဲ လျှောက်သွားမနေနဲ့ "

"မိုးမိပြီး နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးခန်းလာပြရင်"

"ဒီတစ်ခါတော့ Nurseကို ဆေးမထိုးခိုင်းတော့ဘူး ကိုယ် ကိုယ်တိုင်ပဲ ထိုးတော့မယ်"

ဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကွေးပြီး ပြုံးပြကာ လက်တစ်ဖက်က ဘောင်းဘီ အိတ်ထဲ လက်ထည့်ပြီး နောက်တစ်ဖက်က ထီးဆောင်းကာ ဆေးခန်းထဲပြန်၀င်သွားလေသည်။မြမှူးကတော့ ဆေးခန်းရှေ့မှာ ထီးကြီးကိုင်ပြီး စိတ်ကိုတည်ငြိမ်ရန်

ကြိုးစားနေရသည်။

ဆရာက မြမှူးကို မှတ်မိနေတယ် ဆိုသောအသိက မြမှူးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရေးရေးလေး ပေါ်လာသလိုခံစားရသည်။

စိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုရော အံ့သြမှုတွေရော ပြည့်ကြပ်နေတာမို့ လူက ပြုံးစိစိနဲ့ မျက်နှာပိုးကို

မသတ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။နဂိုကတည်းက ဆရာ့ကို စွဲလန်းနေသော ရောဂါက အခုဆို ကုသလို့ မရတော့သည်အထိ လောင်ကျွမ်းနေလေပြီ။

×××××××××××××××××

ဒေါ်ချိုမာ အခုရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သက်သေတွေစုဆောင်း နေတာ စုံသလောက်ဖြစ်နေလေပြီ။အဓိကလိုအပ်တဲ့အရာ တစ်ခုသာကျန်တော့သည်မို့ ပိုပြီး အားစိုက်နေရသည်။ငွေများများသုံးနိုင်သူမို့ ဒေါ်ချိုမာ ယမုံ့ကို ဘုန်းမြတ်အနားက မကြာမီ ဖယ်ရှားနိုင်တော့မည်မို့ စိတ်ထဲပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"ရွှန်းလဲယမုံ......ရွှန်းလဲ့ယမုံ နင့်ကိုယ်နင် လုံလှပြီထင်နေတာပဲ "

"နင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်က သရုပ်အမှန်ကို အားလုံးသိအောင် လုပ်ပြမယ် ဟင်းးးဟင်း"

ဒေါ်ချိုမာ လက်ထဲက ဓာတ်ပုံအချို့ကို မသတီစရာအကြည့်များနဲ့ ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုတစ်ချက်မဲ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

×××××××××××××××××××

ဘုန်းမြတ် ယမုံနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တာကြာနေပြီမို့ ဆေးခန်းပိတ်သည့်အချိန် ည​နေပိုင်းရောက်ရင်တော့ dateလုပ်ရန် ယမုံနဲ့ချိန်းထားလေသည်။

"Ring Ring Ring"

ဘုန်းမြတ် အခန်းထဲမှာ လူနာကိုစမ်းသပ်နေသည်မို့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်သေး။

၁၀မိနစ်လောက်ကြာမှ ဖုန်းကို ကြည့်မိတော့

ယမုံ ဖုန်းခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်၍ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို "

"ယမုံ ဖုန်းခေါ်ထားတာတွေ့လို့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ဟုတ်တယ် ကိုဘုန်း ယမုံ ဒီညတော့ လာမတွေ့နိုင်လောက်တော့ဘူးထင်တယ်"

ဒီနဲ့ ယမုံနဲ့ တွေ့ရမယ်ဆို၍ အလွမ်းတွေကို အတိုးချရန် ပြင်နေသော ဘုန်းမြတ်သည် ယမုံ့စကားကြောင့် မျက်နှာညိှုးသွားရသည်။

"ဘာကိစ္စတွေ ရှိနေလို့လဲယမုံ"

"ဟိုလေ ယမုံ ဒီညနေ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မန္တလေးဘက်သွားစရာရှိလို့"

"အရေးကြီးတဲ့ meeting ဆိုတော့ ဖျက်လို့လဲ မရလို့ပါ "

ယမုံ သူ့စကားကို ဘုန်းမြတ် အပြည့်အ၀ယုံကြည်စေရန် ၀မ်းနည်းနေတဲ့ အသံနဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပုံစံပြောနေလေသည်။

"အင်းပါ ယမုံက မအားဘူးဆိုတော့လဲ ခရီးကပြန်လာမှ တွေ့ကြတာပေါ့"

"မန္တလေးကို ရောက်ရင်လဲ ကိုယ့်ကို ဖုန်းဆက်ဦး"

"ဟုတ် ယမုံအခု ခရီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မှာမို့

ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော် အရမ်းချစ်တယ် အာဘွား"

"တီ "

ယမုံသူပြောချင်တာ ပြောသွားပြီး ဖုန်းချသွားသည်။ဘုန်းမြတ်ပြန်အပြောတောင် မစောင့်တော့။

"ဟင်းးးး"

ဘုန်းမြတ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကိုချလိုက်ပြီး ယမုံနဲ့ သူနဲ့ အမြန်လက်ထပ်မှပဲ စိတ်ကြိုက်တွေ့လို့ရနိုင်တော့မှာမို့ လက်ထပ်ဖို့ အမေနဲ့ အဖေဆီက ခွင့်ပြုယူဖို့ စဥ်းစားနေလေသည်။

×××××××××××××××

ယမုံ ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ တမ်းပြီး ဖုန်းကို ကားနောက်ခန်းဆီကို ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"ယမုံကလဲ ဖုန်းပြောတာ ကြာလိုက်တာ "

"ကိုယ်ကဒီမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

"ယမုံလဲ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

ဆိုပြီး driverနေရာမှာ ထိုင်နေသော ယမုံနဲ့ ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်ခွထိုင်လိုက်ပြီး အနမ်းကြမ်းကြမ်းတွေ အပြန်အလှန်ပေးရင်း ရှည်လျားသော အချစ်ခရီးရှည်ကြီးကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းကြတော့သည်................။

×××××××××××××××××××

မြမှူး ဒီနေ့ စိတ်တိုစရာတွေပဲ ကြုံနေရသည်။

ကျောင်းမှာလဲ သူများကို roll callခိုးထိုးပေးတာမိသွားလို့ အတန်းထဲမှာ အဆူခံရသည့်အပြင် အခုကျောင်းကပြန်လာ​တော့လဲ ကားကမှတ်တိုင်မှာ မရပ်ပေးပဲ တစ်မှတ်တိုင်ကျော်ရပ်သဖြင့် ကားပေါ်ကနေ ပွစိပွစိပြောပြီး ဆောင့်အောင့် ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

အဆိုးထဲက အကောင်းလို့ပဲ ပြောရမလားမသိ ဒီနေ့ မိုးမရွာတော့ တော်တော့သေးသည်။ညနေစောင်းဘက်လဲ ဖြစ်တော့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြည်းဖြည်းချင်း မိမိ ဆင်းနေကြကားမှတ်တိုင်ဆီ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

မြမှူး လမ်းလျောက်နေရင်း အရှေ့မှာ အသက်ကြီးကြီး အဖွားကြီးတစ်ယောက် ယိုင်နဲ့နဲ့ နဲ့ လဲကျမလို ဖြစ်ပြီး အနီးအနားရှိ ဓာတ်တိုင်ကို လှမ်းမီလိုကို တွေ့လိုက်သည်။မြမှူးလဲ အဘွားကို ကူဖို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။ဒါပေမဲ့ မြမှူးထက်စောပြီး အဘွားဆီ အရင်ရောက်သွားတာက အသက် ၅၀ကျော်ခန့် အန်တီကြီးတစ်ယောက်။

အန်တီကြီးရဲ့ ပုံစံမှာ ပိုက်ဆံရှိ သည့်ဂုဏ်သရေရှိအမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်။

"အဘွား အဆင်ပြေရဲ့လား"

မြမှူးက မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဆင်မပြေလောက်ဘူး ထင်တယ်သမီး

ပုံစံကြည့်ရတာ မူးပြီး အားမရှိတဲ့ပုံစံပဲ"

မြမှူးနဲ့ အတူ အဘွားကို ၀ိုင်းတွဲပေးထားသော အန်တီကြီးမှ ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မြမှူးလဲ အန်တီပြောတာကို နားလည်သည့် သဘောနဲ့ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး

"ဒါဆို ဒီအရှေ့နားမှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်"

"သမီးတို့နှစ်ယောက် အဘွားကို တွဲပြီး အဲ့ကို ခေါ်သွားကြရအောင်"

"အန်တီ ၀ိုင်းတွဲပေးလို့ အဆင်ပြေတယ်မလား"

မြမှူးတို့ နေထိုင်သော ရပ်ကွက်သည်

လူချမ်းသာတွေ နေထိုင်တဲ့ ရပ်ကွက်ဖြစ်တာကြောင့် လူပြတ်တာ​နေပြီး တခြားအကူအညီတောင်းစရာ လူတွေကိုလဲ မတွေ့တာကြောင့် နှစ်ယောက်တည်း ပဲကူညီမှ ရတော့မည်။

"ရတယ်သမီး ဆေးခန်းက ဒီနားမှာပဲ မလား"

"အန်တီတို့ တူတူ၀ိုင်းတွဲကြတာပေါ့"

အန်တီလဲ သဘောတူတာမို့ နှစ်ယောက်တူတူတွဲပြီး ဆရာ့ ဆေးခန်းဆီကို ခေါ်လာလိုက်သည်။

အဘွားကို ကူညီချင်တဲ့ စိတ်သန့်သန့်နဲ့ ကူညီခဲ့ပေမဲ့ ဆေးခန်းမှာ ဆရာရှိနေပါစေ ဆိုပြီးတော့လဲ စိတ်ထဲမှာ ကြိတ်ဆုတောင်းနေမိသည်။

ဆေးခန်းကို ရောက်တော့ လူနာတွေရှင်းနေ၍ တော်တော့သေးသည်။

ဆေးကောင်တာမှာ ထိုင်နေသော nurseက လူနာကို တွဲခေါ်လာသည်ကို မြင်၍ ဆရာ၀န်ကို အပြေးသွားခေါ်တော့သည်။

nurseက ဆရာ၀န်နားနေခန်း အပြင်ဘက်ကနေ တံခါးကိုခေါက်လိုက်ပြီး

"ဆရာ အပြင်မှာ အရေးကြီး လူနာ တစ်ယောက်ရောက်နေတယ်ဆရာ"

ဆိုပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

nurseက ပြောပြီး ထွက်လာပြီး ခနအကြာ နားနေခန်း တံခါးကပွင့်လာတော့ မြမှူး စိတ်ထဲမှာ ကြိတ်ပြီး ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဆုတောင်းကတော့ မြမှူးရဲ့ ဆရာပဲဖြစ်ပါစေလို့ပေါ့။

အဘွားကို ကူညီခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကြောင့်ပဲလားမသိ

မြမှူးရဲ့ ဆုတောင်းတွေ ပြည့်ခဲ့သည်။ဂျူတီကုတ်ကို အပေါ်က ထပ်၀တ်နေရင်းနဲ့ အခန်းပြင်ထွက်လာပုံမှာ မြမှူး ရင်ထဲကို အေးချမ်းသွားစေသည်။

မြမှူးဆရာ့ကို ငေးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ဆရာ့ပုံစံက အံ့သြသွားနဲ့ပုံစံနဲ့ မြမှူးဆီလျှောက်လာပြီး စကားပြောလာသည်။

"အမေ ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်တာလာလဲ"

ဆိုပြီး ရီရင်းပြောနေသည်။

"ဟမ်"

"အမေတဲ့လား?"

မြမှူး စိတ်ထဲမှာ နားမလည်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်မေးရင်း နည်းနည်း စဥ်းစားသွားသည်။

ဆရာ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ မြမှူးနဲ့ အတူပါလာတဲ့ အန်တီကြီးကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်တာဖြစ်သည်။

"ဟင် ...ဒါဆို ငါနဲ့ တူတူပါလာတဲ့ အန်တီကြီးက ဆရာ့အမေပေါ့"ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ အကျယ်ကြီးအော်ပြောမိလိုက်သည်.........။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

❗️attention please❗️

သာသာတစ်ခုလောက်ပြောစရာလေးရှိပါတယ်

မြမှူးနဲ့ ဘုန်းမြတ်ရဲ့ faceကို အရမ်းတိတိကျကျ မဖော်ပြထားတာကလေ ဒါဒါတွေကို ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ပုံစံလေးတွေနဲ့ တွဲပြီး ဖတ်စေချင်တာကြောင့် အတင်းကြီး ပုံဖော်မပြတာပါနော်။

ဥပမာဆိုရင် မြမှူးနေရာမှာ ကိုယ်တိုင် အစားထိုးပြီး ဖတ်တာမျိုးပေါ့

ပြီးတော့ အိမ်နေရာတို့ လမ်းတို့ အတိအကျမပြောတာကလဲ အပြင်ကဟာနဲ့ တိုင်ဆိုင်နေရင် ပြဿနာတစ်စုံ တစ်ခုဖြစ်မှာစိုးရိမ်လို့ပါ

အဓိကကတော့ ဒါဒါလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်ပုံဖော်ကြည့်စေချင်တာပါ

အကယ်၍ ပုံမဖော်တတ်ဘူး ဆိုရင်လဲ Story coverကပုံကို inspire ယူပြီး ဖတ်ကြည့်ပါနော်🙆

အားလုံးနားလည်ပေးမယ်လို့မျှော်လင့်ပါတယ်❤️

Zawgyi

အခုတေလာ ဘုန္းျမတ္ ေဆးခန္းခြဲ(၂) ဘက္

မထိုင္ျဖစ္တာၾကာၿပီမို႔ ဒီညေနေတာ့ အဲ့ဘက္မွာ ထိုင္ရန္ ရဲေသြးေနာင္နဲ႔ ဂ်ူတီ ခ်ိန္းလိုက္သည္။

ညေနေစာင္းဘက္ျဖစ္ၿပီး မိုးကလဲ ဖြဲဖြဲေလး ရြာေနသည္မို႔ လူနာကလဲ ရွင္းေနေလသည္။ဒါေၾကာင့္ မိုးေအးေအးနဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္တစ္ခြက္ကိုလက္ကကိုင္ ေသာက္ေနရင္း လမ္းမထက္ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

မၾကာခင္မွာ ကားမွတ္တိုင္သို႔ YBS တစ္စီး ဆိုက္ေရာက္လာၿပီး ခရီးသည္မ်ားလဲ အလ်ိဳလ်ိဳ ဆင္းလာၾကသည္။ထို ကားေပၚမွဆင္းလာေသာ ခရီးသည္မ်ားထဲမွ အဝါေရာင္ ၀မ္းဆက္ နဲ႔ ထီးအၾကည္ေလးေဆာင္းထားေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္သည္ သူ႔ေဆးခန္းကို ေသခ်ာၾကည့္ေနေလသည္။

ဒါေပမဲ့ ဘုန္းျမတ္က ေဆးခန္း၏ အတြင္းပိုင္းက်ေသာေနရာတြင္ထိုင္ေနသည္မို႔ သူ႔ကိုျမင္ပံုမရ။

"ဘာေတြ အဲ့ေလာက္စူးစိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ မသိဘူး"

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရွာေနသည့္ ပံုစံနဲ႔ၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္ ထိုမိန္းကေလးကို ေသခ်ာ ၾကည့္ရန္ တံခါး၀ကို အထြက္ အေနာက္ကေန အရိွန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ျဖတ္သြားေသာ

ဆိုင္ကယ္ေၾကာင့္ သူမ လဲက်သြားေလသည္။

ထီးတစ္ျခား လူတစ္ျခား လဲက်သြားသည္မို႔ မိုးေရေတြကလဲ ေခါင္းေပၚကိုတဖြဲဖြဲက် ေနေလရဲ့။ဘုန္းျမတ္လဲ ဘာမ်ားျဖစ္သြားသလဲ ဆိုၿပီး စိတ္ပူကာ ေဆးခန္းအ၀င္အ၀ရိွ ပံုးထဲတြင္ ထည့္ထားေသာ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲယူကာ ထိုမိန္းကေလး ရိွရာကို မေျပးရံုတစ္မယ္သြားလိုက္သည္။

အနားေရာက္ေတာ့ မိုးစက္ေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနေသာ သူမအေပၚကို ထီးမိုးေပးလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ ဘုန္းျမတ္ေရာက္ေနတာကိုပင္ သိပံုမရ သူမရဲ့ ေျခေထာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ေနသည္မို႔ ဘုန္းျမတ္စိတ္ပူၿပီး ေမးလိုက္သည္

"ေျခေထာက္ေခါက္သြားထင္တယ္ အဆင္ေျပရဲ့လား"

ဘုန္းျမတ္ရဲ့ စကားသံကို ၾကား၍ပဲလား ေဘးနားကို တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရာက္လာသည္ကို

သတိထားမိ၍ ပဲလားမသိ ေျခေထာက္ကို ၾကည့္ေနရာမွ ဘုန္းျမတ္ကို ေမာ့ၾကည့္လာေလသည္။

ဘုန္းျမတ္ကို ေမာ့ၾကည့္လာေသာ သူမကို ျမင္ေတာ့ ဘုန္းျမတ္ တစ္ေနရာရာမွာ ျမင္ဖူးေနေသာ

ရင္းႏွီးေနတဲ့မ်က္ႏွာျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၪီးေနွာက္ကို အလ်င္အျမန္ အလုပ္ေပးလိုက္သည္။

သူမရဲ့ ေျပာင္ရွင္းေနေသာမ်က္ႏွာ​ေပၚမွာ ေရစက္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕က တြဲလြဲခိုေနၿပီး ဘုန္းျမတ္ကို မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ေတာင္ မခက္ပဲ ေတြေတြႀကီး ၾကည့္ေနေသာ သူမရဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ သန္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက ဘုန္းျမတ္ရဲ့ မွတ္ဥာဏ္ကို ျမန္ျမန္ ျပန္ေခၚလာခဲ့ႏိုင္သည္။

ဟုတ္တယ္ ဟိုကေလးမေလးပဲ။ေဆးခန္းျပတဲ့ ေန့က ေနမေကာင္းျဖစ္ေန၍ ကပိုကရို ျဖစ္ေနတဲ့ ရုပ္ကေလးက ကေလးဆန္ေနေပမဲ့ အခုလို ျမန္မာ၀တ္စံုနဲ႔ make upပါးပါးေလး ျပင္ထားေတာ့ ထိုကေလးမက လူႀကီးဆန္သြားသျဖင့္ မွတ္မိေအာင္ မနည္းစဥ္းစားလိုက္ရသည္။

ဘုန္းျမတ္က ေျခေထာက္အဆင္ေျပရဲ့လား လို႔ ေမးထားတာကို ျပန္မေျဖပဲ ေတြေတြႀကီး ဘုန္းျမတ္ရဲ့မ်က္လံုးေတြ ကို စိုက္ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္လဲ ကေလးမကို ေသခ်ာၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ၿပီးမွ နားမွာ နားၾကပ္ထားတာကို ေတြ့ေတာ့ ဘုန္းျမတ္ နားၾကပ္တစ္ဖက္ကိုဆြဲျဖဳတ္လိုက္သည္။

"ဟိတ္ အဆင္ေျပရဲ့လား"

ဆရာက နားၾကပ္တစ္ဖက္ကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္မွ ျမမွဴး အသိစိတ္တို႔ျပန္၀င္လာခဲ့သည္။

"ဟုတ္ အဆင္ေျပပါတယ္"

အဲ့က်မွ ဆရာ့ အၾကည့္ေတြဆီမွ မ်က္လံုးကို လႊဲကာ အသံတုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ျပန္ေျဖမိလိုက္သည္။

"ထေရာ ထႏိုင္ရဲ့လား"

ျမမွဴး ရဲ့ ေျခေထာက္ကိုၾကည့္ၿပီး စိုးရိမ္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ေမးေတာ့ ျမမွဴး တစ္ေယာက္ ထပ္ၿပီး ႏွလံုးသားက အရည္ေပ်ာ္ရျပန္ၿပီ။

"ဟုတ္ ထႏိုင္ပါတယ္"

ဆိုၿပီး ျမမွဴး ေျမၾကီးကို လက္နဲ႔ ေထာက္ၿပီး အထ

ရုတ္တရက္ ျမမွဴးရဲ့ လက္ေသးေသးေလးကို ႀကီးမား က်ယ္​ျပန္႔ေသာ လက္တစ္စံုနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ခံလိုက္ရသျဖင့္ ျမမွဴး မ်က္လံုး အဝိုင္းသားနဲ႔ ဆရာ့ကိုၾကည့္ မိလိုက္သည္။

"လာ ကိုယ္ထူေပးမယ္"

ဆိုၿပီး ေနြးေထြးေသာ စကားသံက နား နားမွာ ကပ္ၿပီး ျဖတ္သန္းသြားေလသည္။

နဂိုကတည္းက ဆရာ့ အနားမွာရိွေနတာေတာင္ ရင္ခုန္ေနတာကို အခု သူ႔ရဲ့ ေသြးေၾကာစိမ္း ေတြေထာင္ေနေသာ သန္မာေသာ လက္နဲ႔ ျမမွဴးရဲ့ လက္ေသးေသးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ျမမွဴး ရင္ခုန္သံ ေတြကို ကိုယ္တိုင္ ျပန္ၾကားသည္အထိ က်ယ္ေလာင္ေနေလသည္။ျမမွဴးရဲ့ ရင္ခုန္သံေၾကာင့္ စိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔မကပ္ႏိုင္ သျဖင့္ အမွားတစ္ခုခုလုပ္မိမွာ စိုး၍ ဤေနရာမွ အျမန္ထြက္ခြာ ရန္ျပင္ေတာ့သည္။

ျမမွဴး တံေတြးတစ္ခ်က္ၿမိဳခ်လိုက္ၿပီး

"ဟုတ္ ျမမွဴး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လမ္းေလ်ာက္

ႏိုင္ပါတယ္"

"အခုလို ကူညီေပးတဲ့အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

ျမမွဴး ေခါင္းငံု႔၍ ေက်းဇူးတင္စကားအျမန္ဆိုၿပီး ထိုေနရာမွာ အျမန္ထြက္ခြာခဲ့သည္။

ျမမွဴး ဆရာ့ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ၀မ္းသားစိတ္ေရာ ၀မ္းနည္းစိတ္ေရာ ျဖစ္မိသည္။ဆရာရဲ့ မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာျမင္ခဲ့ရၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ နီးကပ္ခြင့္ ရခဲ့ တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၀မ္းသာမိၿပီး ဆရာ့က ျမမွဴးကို မမွတ္မိသည့္ပံုစံ မို႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ၀မ္းနည္းမိသည္။

"ဟိတ္ ထီးယူသြားၪီးေလ"

အေနာက္ကေန ေအာ္ေျပာလိုက္တဲ့အသံ ေၾကာင့္ ျမမွဴး မိုးေရထဲမွာ ထီးမပါပဲ လမ္းေလ်ာက္ေနမွန္းသတိထားမိလိုက္သည္။ခုနက ထီးတစ္ျခား လူတစ္ျခား လဲ က်ခဲ့တာမို႔ ထီးက ဆရာ့အေရ႔ွမွာ က်န္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။

အျမန္ေရွာင္ကာမွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထီးကို ျပန္လွည့္ယူရမဲ့ မိမိအျဖစ္ကို စဥ္းစားၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္မိသည္။ တကယ္ကို ဘာလုပ္လုပ္ လြဲျဖစ္ေအာင္ ကိုလြဲလိုက္ေသးသည္။

ႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္ကိုက္လိုက္ၿပီး မ်က္စိကို စံုမိွတ္ကာ အေနာက္ကို ျပန္လွည့္ဖို႔ အားယူလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္လွည့္ေလ်ွာက္ကာ ထီးကို ေကာက္ၿပီး ျပန္အထ

"ေနာက္ဆို မိုးေရထဲ ထီးမပါပဲ ေလ်ွာက္သြားမေနနဲ႔ "

"မိုးမိၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးခန္းလာျပရင္"

"ဒီတစ္ခါေတာ့ Nurseကို ေဆးမထိုးခိုင္းေတာ့ဘူး ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲ ထိုးေတာ့မယ္"

ဆိုၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို ေကြးၿပီး ၿပံဳးျပကာ လက္တစ္ဖက္က ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲ လက္ထည့္ၿပီး ေနာက္တစ္ဖက္က ထီးေဆာင္းကာ ေဆးခန္းထဲျပန္၀င္သြားေလသည္။ျမမွဴးကေတာ့ ေဆးခန္းေရ႔ွမွာ ထီးႀကီးကိုင္ၿပီး စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ရန္

ႀကိဳးစားေနရသည္။

ဆရာက ျမမွဴးကို မွတ္မိေနတယ္ ဆိုေသာအသိက ျမမွဴးအတြက္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေရးေရးေလး ေပၚလာသလိုခံစားရသည္။

စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေရာ အံ့ၾသမႈေတြေရာ ျပည့္ၾကပ္ေနတာမို႔ လူက ၿပံဳးစိစိနဲ႔ မ်က္ႏွာပိုးကို

မသတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။နဂိုကတည္းက ဆရာ့ကို စြဲလန္းေနေသာ ေရာဂါက အခုဆို ကုသလို႔ မရေတာ့သည္အထိ ေလာင္ကြၽမ္းေနေလၿပီ။

×××××××××××××××××

ေဒၚခ်ိဳမာ အခုရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ သက္ေသေတြစုေဆာင္း ေနတာ စံုသေလာက္ျဖစ္ေနေလၿပီ။အဓိကလိုအပ္တဲ့အရာ တစ္ခုသာက်န္ေတာ့သည္မို႔ ပိုၿပီး အားစိုက္ေနရသည္။ေငြမ်ားမ်ားသံုးႏိုင္သူမို႔ ေဒၚခ်ိဳမာ ယမံု႔ကို ဘုန္းျမတ္အနားက မၾကာမီ ဖယ္ရွားႏိုင္ေတာ့မည္မို႔ စိတ္ထဲေပ်ာ္ရႊင္ေနေလသည္။

"ရႊန္းလဲယမံု......ရႊန္းလဲ့ယမံု နင့္ကိုယ္နင္ လံုလွၿပီထင္ေနတာပဲ "

"နင္ရဲ့ မ်က္ႏွာဖံုး ေနာက္ကြယ္က သရုပ္အမွန္ကို အားလံုးသိေအာင္ လုပ္ျပမယ္ ဟင္းးးဟင္း"

ေဒၚခ်ိဳမာ လက္ထဲက ဓာတ္ပံုအခ်ိဳ႕ကို မသတီစရာအၾကည့္မ်ားနဲ႔ ၾကည့္ကာ ႏႈတ္ခမ္းကိုတစ္ခ်က္မဲ့ကာ ၿပံဳးလိုက္သည္။

×××××××××××××××××××

ဘုန္းျမတ္ ယမံုနဲ႔ မေတြ့ျဖစ္တာၾကာေနၿပီမို႔ ေဆးခန္းပိတ္သည့္အခ်ိန္ ည​ေနပိုင္းေရာက္ရင္ေတာ့ dateလုပ္ရန္ ယမံုနဲ႔ခ်ိန္းထားေလသည္။

"Ring Ring Ring"

ဘုန္းျမတ္ အခန္းထဲမွာ လူနာကိုစမ္းသပ္ေနသည္မို႔ ဖုန္းမကိုင္ႏိုင္ေသး။

၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ ဖုန္းကို ၾကည့္မိေတာ့

ယမံု ဖုန္းေခၚထားျခင္း ျဖစ္၍ ျပန္ေခၚလိုက္သည္။

"ဟယ္လို "

"ယမံု ဖုန္းေခၚထားတာေတြ့လို႔ ဘာကိစၥရိွလို႔လဲ"

"ဟုတ္တယ္ ကိုဘုန္း ယမံု ဒီညေတာ့ လာမေတြ့ႏိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္"

ဒီနဲ႔ ယမံုနဲ႔ ေတြ့ရမယ္ဆို၍ အလြမ္းေတြကို အတိုးခ်ရန္ ျပင္ေနေသာ ဘုန္းျမတ္သည္ ယမံု႔စကားေၾကာင့္ မ်က္ႏွာညိႈးသြားရသည္။

"ဘာကိစၥေတြ ရိွေနလို႔လဲယမံု"

"ဟိုေလ ယမံု ဒီညေန အလုပ္ကိစၥနဲ႔ မႏၲေလးဘက္သြားစရာရိွလို႔"

"အေရးႀကီးတဲ့ meeting ဆိုေတာ့ ဖ်က္လို႔လဲ မရလို႔ပါ "

ယမံု သူ႔စကားကို ဘုန္းျမတ္ အျပည့္အ၀ယံုၾကည္ေစရန္ ၀မ္းနည္းေနတဲ့ အသံနဲ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ပံုစံေျပာေနေလသည္။

"အင္းပါ ယမံုက မအားဘူးဆိုေတာ့လဲ ခရီးကျပန္လာမွ ေတြ့ၾကတာေပါ့"

"မႏၲေလးကို ေရာက္ရင္လဲ ကိုယ့္ကို ဖုန္းဆက္ၪီး"

"ဟုတ္ ယမံုအခု ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရေတာ့မွာမို႔

ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္ အရမ္းခ်စ္တယ္ အာဘြား"

"တီ "

ယမံုသူေျပာခ်င္တာ ေျပာသြားၿပီး ဖုန္းခ်သြားသည္။ဘုန္းျမတ္ျပန္အေျပာေတာင္ မေစာင့္ေတာ့။

"ဟင္းးးး"

ဘုန္းျမတ္ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီး တစ္ခုကိုခ်လိုက္ၿပီး ယမံုနဲ႔ သူနဲ႔ အျမန္လက္ထပ္မွပဲ စိတ္ႀကိဳက္ေတြ့လို႔ရႏိုင္ေတာ့မွာမို႔ လက္ထပ္ဖို႔ အေမနဲ႔ အေဖဆီက ခြင့္ျပဳယူဖို႔ စဥ္းစားေနေလသည္။

×××××××××××××××

ယမံု ဖုန္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တမ္းၿပီး ဖုန္းကို ကားေနာက္ခန္းဆီကို ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

"ယမံုကလဲ ဖုန္းေျပာတာ ၾကာလိုက္တာ "

"ကိုယ္ကဒီမွာ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး"

"ယမံုလဲ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး"

ဆိုၿပီး driverေနရာမွာ ထိုင္ေနေသာ ယမံုနဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ေပါင္ေပၚခြထိုင္လိုက္ၿပီး အနမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြ အျပန္အလွန္ေပးရင္း ရွည္လ်ားေသာ အခ်စ္ခရီးရွည္ႀကီးကို ဆက္လက္ျဖတ္သန္းၾကေတာ့သည္................။

×××××××××××××××××××