Uni

ခုနက ဆရာ၀န် အကြောင်းတွေးနေတာနဲ့

ခေါင်းမူးနေတာကိုတောင် မေ့သွားခဲ့သည်။အခုမှ

တစ်ဆစ်ဆစ်နဲ့ ကိုက်နေသောခေါင်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ နားထင်ကိုဖြေးညင်းစွာ နှိပ်နေမိသည်။ ဆရာ၀န်က အပြင်မှာ ဆေးစာထွက်ရေးနေ၍ မြမှူးနဲ့ အဖွားနဲ့ လူနာကြည့်အခန်းထဲတွင် ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။

ခနအကြာတွင် ဂျူတီကုတ် နဲ့၀င်လာသော ဆရာ၀န်ကို မြေးအဘွား နှစ်ယောက် မော့ကြည့်မိလိုက်သည်။

"လူနာက ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

ခုံတစ်လုံး စီတွင်ထိုင်စောင့်နေသော မြမှူးတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ပြီး ​မေးလာသည်။

"သူပါ ဆရာ"

အဖွားက မြမှူးရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သြော် ဟုတ်ကဲ့"

"အဲ့ဒါဆို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် လူနာက ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပေးနော်"

ဆိုပြီးကုတင်ရှိရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ခွဲစိတ်ခန်းသုံး လက်အိတ်ကိုစွပ်နေရင်း မြမှူးကိုတစ်ချက်ကိုကြည့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်မှာထိုင်နေရင်း ဆရာ့ကို ခိုးကြည့်နေရာမှ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိတဲ့အပြင် သူကပြုံးပါပြသေးသည်။mask တပ်ထား၍ ဆရာ့ အပြုံးကိုမမြင်လိုက်ရပေမဲ့ စူးရှသော မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်တို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုတော့ မြင်လိုက်ရသည်။မြမှူး ရှက်ပြီး အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်သည်။

လက်အိတ်စွပ်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ နားကြပ်ကိုယူပြီး မြမှူးအရှေ့မှာ ရပ်နေလေသည်။

"ဘယ်အချိန်က စဖျားတာလဲ"

အသံခပ်အေးအေးနဲ့ မေးပြီး နားကြပ်နဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်နေသည်။

အရှေ့တည့်တည့်ကနေ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့မှ ဆရာက တော်တော်ချောမှန်း ပိုသေချာသွားသည်။အရှေ့ကနေ နှလုံးခုန်နှုန်း စမ်းနေရင်းမေးလိုက်သောကြောင့် ဆရာ့ရဲ့ အသံခပ်တိုးတိုးကိုပြတ်သားစွာကြားလိုက်ရသည်။

"မနေ့ ညကပါဆရာ"

ဤအဖြေသည် မြမှူးဖြေလိုက်တာမဟုတ် အဖွားကအနောက်ကနေ ကိုယ်စားဖြေပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံး မမြင်ရတာတောင် ညှို့အားပြင်းသောမျက်လုံးများကြောင့် နှလုံးခုန်နှုန်းတွေ

မြန်လာသလို ခံစားရသည်။

"ကြောက်နေတာလား နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်နေတယ် "

"စိတ်အေးအေးထားနော် အသက်ကိုဖြေးဖြေးရှူလိုက်"

ရုတ်တရက် ပြောလာသောစကားကြောင့် မြမှူးတစ်ယောက် သူခိုးလူမိသွားသလိုပင်။

"ဟုတ်"

လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ အသံကအပြင်မထွက် ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လက်လေးနည်းနည်းမြှောက်မယ်နော် ညီမ"

အဖျားတိုင်းမည်ဖြစ်တာကြောင့် မြမှူးခေါင်းညိမ့်ပြီး လက်နည်းနည်းကြွပေးလိုက်သည်။

ချိုင်း​အောက်ထဲကို သာမိုမီတာထည့်ထားပြီး ညာဘက်လက်ကို သွေးပေါင်ချိန်စက်နဲ့ သွေးပေါင်ချိန်နေသည်။

ကျယ်ပြန့်ပြီး ရှည်လျားသောလက်ချောင်းများ နဲ့သွေးပေါင်ချိန်စက်မှ လေကိုဖြေးဖြေးချင်းလျော့ရင်း သွေးပေါင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည့်ပုံမှာ တကယ်ကို ယောကျာ်းပီသလွန်းသည်ဟု တွေးနေတုန်း

"အပေါ်သွေးရော အောက်သွေးရော ၁၀ ဆီကျနေတယ်"

"အဖျားကတော့......"ဆိုပြီး ချိုင်းအောက်က သာမိုမီတာကို ယူကြည့်လိုက်သည်။

"အဖျားက ၁၀၄တောင်ရှိတာပဲ"

"ဒီအတိုင်းဆို သောက်ဆေးနဲ့ဆိုရင် အချိန်ကြာသွားလိမ့်မယ် "

"အဖျားပိုးက ပြင်းတော့ ညဘက်ကျရင် အဖျားပြန်တက်လိမ့်မယ်"

"သွေးပေါင်က ကျနေတဲ့ အတွက်ကြောင့် ဆေးပြင်းတွေလဲ ပေးလို့မရဘူး"

ကုတင်ဘေးမှာ လာရပ်နေသော အဖွားကို သေချာရှင်းပြပေးနေသည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် ဆေးထိုးမှ ရလိမ့်မယ်"

"ဟမ်"

စမ်းသပ်နေတဲ့ အချိန်တောက်လျောက် အသံတစ်ခုမှ မထွက်ပဲ အခုမှ ဟမ် ဆိုပြီး အကျယ်ကြီးပြောလိုက်၍ ရှင်းပြနေတဲ့ ဆရာ၀န်ရော အဖွားရော နှစ်ယောက်လုံး ကြောင်သွားပြီး အကြည့်တွေကမြမှူးဆီမှာ။

"ဆေးမထိုးလို့ မရဘူးလားဆရာ"

ဒါပထမဆုံး မြမှူးဆီမှ သေသေချာချာ ပီပီသသ ပထမဆုံး ထွက်လာသောစကား။

"ဆေးမထိုး လို့ကတော့ ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဖျားမပျောက်ခင်အထိတော့ ခံစားရလိမ့်မယ်"

မြမှူး ဝေခွဲရခက်နေပြီဖြစ်သည်။ ခေါင်းကိုက်တဲ့ ​ေ၀ဒနာကိုလဲ မခံစားချင် ဆေးလဲမထိုးချင်ဖြစ်နေသည်။

"ဆေးထိုးလိုက်ပါသမီးရယ်"

"နော် လိမ္မာပါတယ် ဘွားမြေးလေးက"

အဘွားက ချော့ပြောလာ၍ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့ ရှုံ့မဲ့နဲ့

ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ပြီးနောက် အင်္ကျီကို လက်မောင်းပေါ်အောင်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူလုပ်နေတဲ့ အရာများကို အဖွားရော ဆရာ၀န်ရော နားမလည်နိုင်တဲ့

အကြည့်များဖြင့် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ကိုယ့်ဟာကိုယ် အင်္ကျီဆွဲတင်ပြီးမှ အဖွားရော ဆရာ၀န်ရော ကြောင်ကြည့်နေသဖြင့် မြမှူး ပြန်ပြူးကြည့်လိုက်သည်။

"ဆေးထိုးမယ်ဆို?"

ဘုန်းမြတ် ဒီကလေးမကို စ၀င်လာကတည်းက ကြည့်ပြီး ရီချင်နေသည်မှာအမှန်။အနီးကပ်စစမ်းသပ်ကတည်းက အဖျားသွေးကြောင့် နှာသီးထိပ်နဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူး မှာရဲနေသည့် ဒီကလေးမက အူကြောင်ကြောင်ရုပ်နဲ့မို့လို့ ကာတွန်းရုပ်နဲ့ တူနေ​ေလသည်။

အခုလဲ ဆေးထိုးပါမယ်ဆိုကာမှ ကာကွယ်ဆေးထိုးမည့် အတိုင်း လက်မောင်းကိုဖော်ထားပေးနေပြန်သည်။သူ့အဖွားရော ဘုန်းမြတ်ရော ရီချင်စိတ်ကိုမနည်းထိန်းထားရသည်။ သူကလဲ တလွဲလုပ်နေသေးတယ် ဘုန်းမြတ်ကိုပါ ဆေးမထိုးသေးဘူးလား ဆိုသော အကြည့်နဲ့ ပြူးကြည့်နေပြန်သည်။နဂိုကတည်းက ကျယ်နေသော မျက်အိမ်ကို ပြူးပြနေ၍ တကယ် ကာတွန်းရုပ်နဲ့ တူနေသည်။

သူ့အဖွားကလဲ မနေနိုင်၍ ထသွားကာ အနားကပ်ပြီး

"ဆေးက တင်ပါးကို ထိုးရမှာ မြမှူးရဲ့"

စကားလဲ ဆုံးရော နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ကို တင်ထားသော အင်္ကျီလက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။

"သေလိုက်ပါတော့ မြမှူးသော်တာရယ် "

"နင်ဟာလေ လုပ်လိုက်ရင် စောက်တလွဲတွေကြီးပဲ"

"အခုလဲ ဆရာ၀န်ကို crushမယ်မှ မကြံရသေးဘူး ဖင်လှန်ပြရဦးမယ်"

"စိတ်ညစ်လိုက်တာနော်"

မြမှူး တစ်ယောက်ထဲ စိတ်ထဲမှာ ပြောရင်း ကိုယ်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေလိုက်သည်။ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လို့မှ မဆုံးသေး ဒင်းက ဆေးထိုးအပ်နဲ့ ဆေးပုလင်းထဲက ဆေးကို စုပ်ယူနေပြီ။

"ဟိုဘက်လှည့်ပြီး တစောင်းလှဲလိုက်နော်" ခပ်အေးအေးအသံနဲ့ ဆေးထိုးအပ်ကြီးကို ကိုင်ရင်းပြောလိုက်တာကြောင့် အံကိုကြိတ်ကာသန်းခေါင်ထက် ညဥ့်မနက်တော့ဘူးဟု တွေးပြီး ဖြစ်ချင်ရာသာဖြစ်တော့ ဆိုပြီး လှဲလိုက်သည်။

ဆရာ၀န်ကိုကျောပေးပြီး လှဲနေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့

"ဆေးထိုးရင် ဘောင်းဘီကို ဘယ်သူလှန်ပေးမှာလဲ"

"သူကိုယ်တိုင် လှန်မှာလား?????"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလှန်လှန် ငါ့တင်ပါးကို သူမြင်မှာပဲလေ"

"သေသာ သေလိုက်ပါတော့"

စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေနဲ့အတူ ငိုချင်စိတ်ပါပေါက်လာသည်။

"ဟိုဟာလေ"

အနောက်က ဆရာ၀န်ရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် တစ်စောင်းအနေအထားမှ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆေးထိုးမယ်ဆိုတာကလေ ဟိုလို ဘောင်းဘီကြီးကို ချွတ်ပြီး ဆေးထိုးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ဒီနေရာက ခါးဆစ်ရိုး ဆိုရင် ဒီအနောက်ကိုထိုးမှာ ခါးအောက်လေးကိုပဲထိုးမှာ မ​ရှက်နဲ့ညီမ"

သူကအားပေးစကား ပြောကာမှ ငိုချင်တဲ့သူကို လက်တို့သလို ဖြစ်နေလေသည်။မြမှူး ဘာအဖြေမှ ပြန်မပေးပဲ ဟိုဘက်သာလှည့်နေလိုက်သည်။

ဘုန်းမြတ်သိသည် ဒီကလေးမ ရှက်နေတယ်ဆိုတာကို။အဲ့ဒါကြောင့် သူဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုအမြန်ချလိုက်ပြီး

ဆေးကောင်တာမှာ ထိုင်နေသော nurseကိုလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"၀တ်ရည်ရေ ဆရာ့ဆီ တစ်ချက်လောက် လာကူပေးပါဦး"

၀တ်ရည်လဲ ဆရာ့အသံကြောင့် အခန်းထဲ၀င်လာပြီး တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ဘာကူပေးရမလဲဆရာ"

" ဒီမှာလေ ဆရာဆေးထိုးရမဲ့ လူနာက မိန်းကလေးဆိုတော့ ရှက်နေမှာစိုးလို့"

ဆရာ့ကို နောက်ကျောပေးထားပေမဲ့ သူ့ပြောစကားကြောင့် ခေါင်းလှည့်ပြီး nurseကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။မျက်နှာငယ်နဲ့ လှည့်ကြည့်လာသော မြမှူးကို nurseကပြန်ပြုံးပြသည်။မြမှူးလဲ အားနာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်ပြုံးပြပြီး နံရံဘက်ကိုပြန်လှည့် လိုက်သည်။

စိတ်ထဲမှာ ပျော်သလိုလိုတော့ ဖြစ်မိသွားသည်။

ဆရာ့က ငါ့ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးတာပဲ။

အဲ့လိုတွေ သဘော​ကောင်းလို့ နာမည်ကြီးနေတာ ဖြစ်မယ်။

ကိုယ့်အတွေး နဲ့ကိုယ် စိတ်ကူးယဥ်နေတုန်း အနောက်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဆေးထိုးလိုက်လဲမသိ စူးခနဲ အောင့်တက်သွားပြီး တစ်ဆက်ထဲမှာပင် ဆေးထိုးထားသောနေရာကိုလက်နဲ့ ဖိချေခံလိုက်ရသည်။အော်ချိန်ပင်မရလိုက်

မြမှူးအငိုက်မိပြီး ခံလိုက်ရပြန်ပြီ.....။

လူနာကြည့်အခန်းထဲကနေ မြမှူးတင်ပါးကို ပွတ်ပြီး ရှုံ့မဲ့ကာထွက်လာခဲ့သည်။အဖွားကတော့ ဆေးကောင်တာမှာ ဆရာရေးပေးသော ဆေးစာနဲ့ ဆေး၀ယ်နေလေသည်။မြမှူးကတော့ တင်ပါးက အောင့်နေ၍ ကားဆီကိုသာ တန်းလာခဲ့တော့သည်။

ဘုန်းမြတ် ဆေးစာရေးပေးပြီး ဆရာ၀န်နားနေခန်းထဲကို မ၀င်မှီ တင်ပါးကိုပွတ်ကာ အပြင်ထွက်သွားသော ထိုကလေးမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာရီမိလိုက်သည်။အနောက်မှာ ကြည့်စရာလူနာမရှိတော့ သဖြင့် နားနေခန်းထဲကို ၀င်လာရင်း ထိုကလေးမအကြောင်းကို အလိုလိုစဥ်းစားမိနေသည်။

အသက် ၁၈နှစ်အရွယ် သူမက လူကြီးဆန်ပေမဲ့ ကလေးစိတ်မကုန်သေးသလိုပင်။ ကလေးပုံစံပေါက်အောင် အတင်းလုပ်ပြနေတာမဟုတ်ဘဲ

သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်အပြုအမူကိုက အကြည်ဓာတ်ကလေးပင်။ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထိုကလေးမနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီး ချင်သလိုစိတ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

---------------------------------------------------------

Zawgyi

ခုနက ဆရာ၀န္ အေၾကာင္းေတြးေနတာနဲ႔

ေခါင္းမူးေနတာကိုေတာင္ ေမ့သြားခဲ့သည္။အခုမွ

တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကိုက္ေနေသာေခါင္းမွ နာက်င္မႈေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ နားထင္ကိုေျဖးညင္းစြာ ႏိွပ္ေနမိသည္။ ဆရာ၀န္က အျပင္မွာ ေဆးစာထြက္ေရးေန၍ ျမမွဴးနဲ႔ အဖြားနဲ႔ လူနာၾကည့္အာအခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။

ခနအၾကာတြင္ ဂ်ူတီကုတ္ နဲ႔၀င္လာေသာ ဆရာ၀န္ကို ေျမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္သည္။

"လူနာက ဘယ္သူလဲမသိဘူး"

ခံုတစ္လံုး စီတြင္ထိုင္ေစာင့္ေနေသာ ျမမွဴးတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္လွည့္စီၾကည့္ၿပီး ​ေမးလာသည္။

"သူပါ ဆရာ"

အဖြားက ျမမွဴးရဲ့ ပုခံုးကို လွမ္းကိုင္ၿပီး ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

"ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့"

"အဲ့ဒါဆို စမ္းသပ္ဖို႔အတြက္ လူနာက ကုတင္ေပၚထိုင္ေပးေနာ္"

ဆိုၿပီးကုတင္ရိွရာကို ၫႊန္ျပလိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ခြဲစိတ္ခန္းသံုး လက္အိတ္ကိုစြပ္ေနရင္း ျမမွဴးကိုတစ္ခ်က္ကိုၾကည့္ရင္း ၿပံဳးျပလိုက္သည္။

ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ေနရင္း ဆရာ့ကို ခိုးၾကည့္ေနရာမွ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိတဲ့အျပင္ သူကၿပံဳးပါျပေသးသည္။mask တပ္ထား၍ ဆရာ့ အၿပံဳးကိုဟမျမင္လိုက္ရေပမဲ့ စူးရွေသာ မ်က္လံုးထဲတြင္ အၿပံဳးရိပ္တို႔ ျဖတ္သန္းသြားသည္ကိုေတာ့ ျမင္လိုက္ရသည္။ျမမွဴး ရွက္ၿပီး အၾကည့္ကိုလႊဲလိုက္သည္။

လက္အိတ္စြပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ နားၾကပ္ကိုယူၿပီး ျမမွဴးအေရ႔ွမွာ ရပ္ေနေလသည္။

"ဘယ္အခ်ိန္က စဖ်ားတာလဲ"

အသံခပ္ေအးေအးနဲ႔ ေမးၿပီး နားၾကပ္နဲ႔ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း စမ္းသပ္ေနသည္။

အေရ႔ွတည့္တည့္ကေန အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဆရာက ေတာ္ေတာ္ေခ်ာမွန္း ပိုေသခ်ာသြားသည္။အေရ႔ွကေန ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း စမ္းေနရင္းေမးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့ရဲ့ အသံခပ္တိုးတိုးကိုျပတ္သားစြာၾကားလိုက္ရသည္။

"မေန့ ညကပါဆရာ"

ဤအေျဖသည္ ျမမွဴးေျဖလိုက္တာမဟုတ္ အဖြားကအေနာက္ကေန ကိုယ္စားေျဖေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး မျမင္ရတာေတာင္ ၫွို႔အားျပင္းေသာမ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းေတြ

ျမန္လာသလို ခံစားရသည္။

"ေၾကာက္ေနတာလား ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းေတျြမန္ေနတယ္ "

"စိတ္ေအးေအးထားေနာ္ အသက္ကိုေျဖးေျဖးရႉလိုက္"

ရုတ္တရက္ ေျပာလာေသာစကားေၾကာင့္ ျမမွဴးတစ္ေယာက္ သူခိုးလူမိသြားသလိုပင္။

"ဟုတ္"

လို႔ ေျပာလိုက္ေပမဲ့ အသံကအျပင္မထြက္ ေခါင္းသာညိတ္ျပလိုက္သည္။

"လက္ေလးနည္းနည္းေျမႇာက္မယ္ေနာ္ ညီမ"

အဖ်ားတိုင္းမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမမွဴးေခါင္းညိမ့္ၿပီး လက္နည္းနည္းႂကြေပးလိုက္သည္။

ခ်ိဳင္း​ေအာက္ထဲကို သာမိုမီတာထည့္ထားၿပီး ညာဘက္လက္ကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္နဲ႔ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေနသည္။

က်ယ္ျပန္႔ၿပီး ရွည္လ်ားေသာလက္ေခ်ာင္းမ်ား နဲ႔ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္မွ ေလကိုေျဖးေျဖးခ်င္းေလ်ာ့ရင္း ေသြးေပါင္ကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည့္ပံုမွာ တကယ္ကို ေယာက်ာ္းပီသလြန္းသည္ဟု ေတြးေနတုန္း

"အေပၚေသြးေရာ ေအာက္ေသြးေရာ ၁၀ ဆီက်ေနတယ္"

"အဖ်ားကေတာ့......"ဆိုၿပီး ခ်ိဳင္းေအာက္က သာမိုမီတာကို ယူၾကည့္လိုက္သည္။

"အဖ်ားက ၁၀၄ေတာင္ရိွတာပဲ"

"ဒီအတိုင္းဆို ေသာက္ေဆးနဲ႔ဆိုရင္ အခ်ိန္ၾကာသြားလိမ့္မယ္ "

"အဖ်ားပိုးက ျပင္းေတာ့ ညဘက္က်ရင္ အဖ်ားျပန္တက္လိမ့္မယ္"

"ေသြးေပါင္က က်ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေဆးျပင္းေတြလဲ ေပးလို႔မရဘူး"

ကုတင္ေဘးမွာ လာရပ္ေနေသာ အဖြားကို ေသခ်ာရွင္းျပေပးေနသည္။

"အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေဆးထိုးမွ ရလိမ့္မယ္"

"ဟမ္"

စမ္းသပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတာက္ေလ်ာက္ အသံတစ္ခုမွ မထြက္ပဲ အခုမွ ဟမ္ ဆိုၿပီး အက်ယ္ႀကီးေျပာလိုက္၍ ရွင္းျပေနတဲ့ ဆရာ၀န္ေရာ အဖြားေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေၾကာင္သြားၿပီး အၾကည့္ေတြကျမမွဴးဆီမွာ။

"ေဆးမထိုးလို႔ မရဘူးလားဆရာ"

ဒါပထမဆံုး ျမမွဴးဆီမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ပီပီသသ ပထမဆံုး ထြက္လာေသာစကား။

"ေဆးမထိုး လို႔ကေတာ့ ရပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အဖ်ားမေပ်ာက္ခင္အထိေတာ့ ခံစားရလိမ့္မယ္"

ျမမွဴး ေဝခြဲရခက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ေခါင္းကိုက္တဲ့ ​ေဝဒနာကိုလဲ မခံစားခ်င္ ေဆးလဲမထိုးခ်င္ျဖစ္ေနသည္။

"ေဆးထိုးလိုက္ပါသမီးရယ္"

"ေနာ္ လိမၼာပါတယ္ ဘြားေျမးေလးက"

အဘြားက ေခ်ာ့ေျပာလာ၍ မ်က္ႏွာက ရႈံ႔မဲ့ ရႈံ႔မဲ့နဲ႔

ေခါင္းညိမ့္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚ ထိုင္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ အက်ႌကို လက္ေမာင္းေပၚေအာင္ဆြဲတင္လိုက္သည္။ သူလုပ္ေနတဲ့ အရာမ်ားကို အဖြားေရာ ဆရာ၀န္ေရာ နားမလည္ႏိုင္တဲ့

အၾကည့္မ်ားျဖင့္ ရပ္ၾကည့္ေနၾကသည္။ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အက်ႌဆြဲတင္ၿပီးမွ အဖြားေရာ ဆရာ၀န္ေရာ ေၾကာင္ၾကည့္ေနသျဖင့္ ျမမွဴး ျပန္ျပဴးၾကည့္လိုက္သည္။

"ေဆးထိုးမယ္ဆို?"

ဘုန္းျမတ္ ဒီကေလးမကို စ၀င္လာကတည္းက ၾကည့္ၿပီး ရီခ်င္ေနသည္မွာအမွန္။အနီးကပ္စစမ္းသပ္ကတည္းက အဖ်ားေသြးေၾကာင့္ ႏွာသီးထိပ္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူး မွာရဲေနသည့္ ဒီကေလးမက အူေၾကာင္ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔မို႔လို႔ ကာတြန္းရုပ္နဲ႔ တူေန​ေလသည္။

အခုလဲ ေဆးထိုးပါမယ္ဆိုကာမွ ကာကြယ္ေဆးထိုးမည့္ အတိုင္း လက္ေမာင္းကိုေဖာ္ထားေပးေနျပန္သည္။သူ႔အဖြားေရာ ဘုန္းျမတ္ေရာ ရီခ်င္စိတ္ကိုမနည္းထိန္းထားရသည္။ သူကလဲ တလြဲလုပ္ေနေသးတယ္ ဘုန္းျမတ္ကိုပါ ေဆးမထိုးေသးဘူးလား ဆိုေသာ အၾကည့္နဲ႔ ျပဴးၾကည့္ေနျပန္သည္။နဂိုကတည္းက က်ယ္ေနေသာ မ်က္အိမ္ကို ျပဴးျပေန၍ တကယ္ ကာတြန္းရုပ္နဲ႔ တူေနသည္။

သူ႔အဖြားကလဲ မေနႏိုင္၍ ထသြားကာ အနားကပ္ၿပီး

"ေဆးက တင္ပါးကို ထိုးရမွာ ျမမွဴးရဲ့"

စကားလဲ ဆံုးေရာ ႏႈတ္ခမ္းကိုမဲ့ကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ကို တင္ထားေသာ အက်ႌလက္ကို ျပန္ခ်လိုက္သည္။

"ေသလိုက္ပါေတာ့ ျမမွဴးေသာ္တာရယ္ "

"နင္ဟာေလ လုပ္လိုက္ရင္ ေစာက္တလြဲေတြႀကီးပဲ"

"အခုလဲ ဆရာ၀န္ကို crushမယ္မွ မႀကံရေသးဘူး ဖင္လွန္ျပရၪီးမယ္"

"စိတ္ညစ္လိုက္တာေနာ္"

ျမမွဴး တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ထဲမွာ ေျပာရင္း ကိုယ္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနလိုက္သည္။ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔မွ မဆံုးေသး ဒင္းက ေဆးထိုးအပ္နဲ႔ ေဆးပုလင္းထဲက ေဆးကို စုပ္ယူေနၿပီ။

"ဟိုဘက္လွည့္ၿပီး တေစာင္းလွဲလိုက္ေနာ္" ခပ္ေအးေအးအသံနဲ႔ ေဆးထိုးအပ္ႀကီးကို ကိုင္ရင္းေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ အံကိုႀကိတ္ကာသန္းေခါင္ထက္ ညဥ့္မနက္ေတာ့ဘူးဟု ေတြးၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာသာျဖစ္ေတာ့ ဆိုၿပီး လွဲလိုက္သည္။

ဆရာ၀န္ကိုေက်ာေပးၿပီး လွဲေနေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့

"ေဆးထိုးရင္ ေဘာင္းဘီကို ဘယ္သူလွန္ေပးမွာလဲ"

"သူကိုယ္တိုင္ လွန္မွာလား?????"

"ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူလွန္လွန္ ငါ့တင္ပါးကို သူျမင္မွာပဲေလ"

"ေသသာ ေသလိုက္ပါေတာ့"

စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြနဲ႔အတူ ငိုခ်င္စိတ္ပါေပါက္လာသည္။

"ဟိုဟာေလ"

အေနာက္က ဆရာ၀န္ရဲ့ ေခၚသံေၾကာင့္ တစ္ေစာင္းအေနအထားမွ ေခါင္းလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ေဆးထိုးမယ္ဆိုတာကေလ ဟိုလို ေဘာင္းဘီႀကီးကို ခြၽတ္ၿပီး ေဆးထိုးမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္"

"ဒီေနရာက ခါးဆစ္ရိုး ဆိုရင္ ဒီအေနာက္ကိုထိုးမွာ ခါးေအာက္ေလးကိုပဲထိုးမွာ မ​ရွက္နဲ႔ညီမ"

သူကအားေပးစကား ေျပာကာမွ ငိုခ်င္တဲ့သူကို လက္တို႔သလို ျဖစ္ေနေလသည္။ျမမွဴး ဘာအေျဖမွ ျပန္မေပးပဲ ဟိုဘက္သာလွည့္ေနလိုက္သည္။

ဘုန္းျမတ္သိသည္ ဒီကေလးမ ရွက္ေနတယ္ဆိုတာကို။အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုအျမန္ခ်လိုက္ၿပီး

ေဆးေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနေသာ nurseကိုလွမ္းေခၚလိုက္သည္။

"၀တ္ရည္ေရ ဆရာ့ဆီ တစ္ခ်က္ေလာက္ လာကူေပးပါၪီး"

၀တ္ရည္လဲ ဆရာ့အသံေၾကာင့္ အခန္းထဲ၀င္လာၿပီး တံခါးျပန္ပိတ္လိုက္သည္။

"ဘာကူေပးရမလဲဆရာ"

" ဒီမွာေလ ဆရာေဆးထိုးရမဲ့ လူနာက မိန္းကေလးဆိုေတာ့ ရွက္ေနမွာစိုးလို႔"

ဆရာ့ကို ေနာက္ေက်ာေပးထားေပမဲ့ သူ႔ေျပာစကားေၾကာင့္ ေခါင္းလွည့္ၿပီး nurseကို တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔ လွည့္ၾကည့္လာေသာ ျမမွဴးကို nurseကျပန္ၿပံဳးျပသည္။ျမမွဴးလဲ အားနာတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ျပန္ၿပံဳးျပၿပီး နံရံဘက္ကိုျပန္လွည့္ လိုက္သည္။

စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္မိသြားသည္။

ဆရာ့က ငါ့ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးတာပဲ။

အဲ့လိုေတြ သေဘာ​ေကာင္းလို႔ နာမည္ႀကီးေနတာ ျဖစ္မယ္။

ကိုယ့္အေတြး နဲ႔ကိုယ္ စိတ္ကူးယဥ္ေနတုန္း အေနာက္က ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေဆးထိုးလိုက္လဲမသိ စူးခနဲ ေအာင့္တက္သြားၿပီး တစ္ဆက္ထဲမွာပင္ ေဆးထိုးထားေသာေနရာကိုလက္နဲ႔ ဖိေခ်ခံလိုက္ရသည္။ေအာ္ခ်ိန္ပင္မရလိုက္

ျမမွဴးအငိုက္မိၿပီး ခံလိုက္ရျပန္ၿပီ.....။

လူနာၾကည့္အခန္းထဲကေန ျမမွဴးတင္ပါးကို ပြတ္ၿပီး ရႈံ႔မဲ့ကာထြက္လာခဲ့သည္။အဖြားကေတာ့ ေဆးေကာင္တာမွာ ဆရာေရးေပးေသာ ေဆးစာနဲ႔ ေဆး၀ယ္ေနေလသည္။ျမမွဴးကေတာ့ တင္ပါးက ေအာင့္ေန၍ ကားဆီကိုသာ တန္းလာခဲ့ေတာ့သည္။

ဘုန္းျမတ္ ေဆးစာေရးေပးၿပီး ဆရာ၀န္နားေနခန္းထဲကို မ၀င္မွီ တင္ပါးကိုပြတ္ကာ အျပင္ထြက္သြားေသာ ထိုကေလးမကို ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းခါကာရီမိလိုက္သည္။အေနာက္မွာ ၾကည့္စရာလူနာမရိွေတာ့ သျဖင့္ နားေနခန္းထဲကို ၀င္လာရင္း ထိုကေလးမအေၾကာင္းကို အလိုလိုစဥ္းစားမိေနသည္။

အသက္ ၁၈ႏွစ္အရြယ္ သူမက လူႀကီးဆန္ေပမဲ့ ကေလးစိတ္မကုန္ေသးသလိုပင္။ ကေလးပံုစံေပါက္ေအာင္ အတင္းလုပ္ျပေနတာမဟုတ္ဘဲ

သူမရဲ့ ပင္ကိုယ္အျပဳအမူကိုက အၾကည္ဓာတ္ကေလးပင္။ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိုကေလးမနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီး ခ်င္သလိုစိတ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနသည္။

---------------------------------------------------------