Uni

အချိန်က ညနေ ၅နာရီ။

ညနေ ၆နာရီမှာ ယမုံနဲ့ ချိန်းထားတာကြောင့်

ဘုန်းမြတ် အပြင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။မီးခိုးရောင်စပို့ရှပ်ကို အနက်ရောင် ဘောင်းဘီတိုနဲ့ တွဲပြီး၀တ်ဆင်လိုက်ထားသည်မှာ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ခေါင်းလျှော်ထားတာကြောင့် နဖူးဆီသို့ မညီမညာ တစ်စစီကျနေသော ဆံပင်တို့က်ို

စပရေးဖျန်းကာ ပုံကျအောင်လုပ်လိုက်သည်။ပြီးနောက် စျေးကြီးပေး၀ယ်ထားသော အကောင်းစားနာရီတစ်လုံးကို လက်မှာပတ်လိုက်ပြီး ညှို့အားပြင်းသော ရေမွှေးကိုလက်ကောက်၀တ်နဲ့ လည်ပင်းကို ဖြန်းဆွတ်လိုက်သည်။နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် အဆင်သင့်တင်ထားသော အမျိုးသားကိုင် ခေါက်ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ကားသော့ကိုယူပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့သည်။

ဘုန်းမြတ် လှေကားထစ်ဆီမှ တစ်ဆင့်ခြင်း ဆင်းလာရင်း အောက်ထပ်ကို မျက်လုံးဖြင့်ဝေ့ကြည့်ကာ အမေ့ကိုလိုက်ရှာမိလိုက်သည်။ဒါပေမဲ့ မတွေ့ ။အိမ်နောက်ဖေး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသော ဒေါ်ကြီးညို ကိုမြင်တော့ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ကြီးညို အမေ့ကိုတွေ့မိသေးလား"

"ဒီညနေ အစ်မချို City Mart မှာစျေးသွား၀ယ်မယ်လို့တော့ ကြီးညိုကို ပြောထားတယ်သား"

"အဲ့ကိုသွားတာဖြစ်လောက်တယ်"

"သြော်... ဟုတ်ကဲ့ အဲ့ဒါဆို အမေပြန်လာလို့ ကျွန်တော့်ကိုမေးရင် ယမုံ့နဲ့ သွားတွေ့တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး ကြီးညို"

"အေး အေး ကြီးညို ပြောပေးမယ်သား"

ဟိုတယ်ခန်း တစ်ခုထဲမှာ ဦးကောင်းမြတ်နဲ့ ယမုံ့တို့ ကုတင်ပေါ်မှာ အ၀တ်ဗလာဖြင့် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖက်အိပ်နေကြသည်။

"ကိုကြီးးးးးး "

ရုံးပတေသီး ထက် ချွဲပြစ်သောအသံနဲ့ ဦးကောင်းမြတ်ကို ယမုံခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင် ဘာပြောမလို့တုန်း ကလေးရဲ့ ပြောလေ

ကိုကြီး နားထောင်နေတယ်"

လက်တစ်ဖက် ယမုံ့ရဲ့ ရင်ဘက်ကို ကိုင်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟိုဟာလေ...."

" ယမုံ သုံးစရာပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး ကိုကြီးရဲ့"

"အဲ့ဒါ ယမုံ့ကို မုန့်ဖိုးပေးဦး"

ယမုံ့ ဒီညနေ ဘုန်းမြတ်နဲ့ တွေ့ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံလိုနေ၍ ဦးကောင်းမြတ်ဆီမှ တောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အော် ဒါများကလေးရယ် အစောကတည်းကပြောပေါ့"

ဦးကောင်းမြတ် ရီကျဲကျဲနဲ့ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်ရှိ ပိုက်ဆံအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အထဲမှ တစ်သောင်းတန် အုပ်လိုက်ကို ယမုံ့ကိုပေးလိုက်သည်။

"ဟီးးးး ဒါ့ကြောင့် ကိုကြီးကို ချစ်နေရတာပေါ့"

"ပြွတ်"

ဦးကောင်းမြတ်ရဲ့ ပါးကို အကြာကြီးဖိနမ်းပစ်လိုက်သည်။အဲ့လို အတတ်တွေကြောင့်

ဦးကောင်းမြတ်ဆီကနေ ချူစားလို့ ရနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးကောင်းမြတ် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။အချိန်က ညနေ ငါးနာရီခွဲနေပြီ။ညကျရင် မိန်းမနဲ့ သမီးကို အပြင်မှာ ညစာလိုက်၀ယ်ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေး၍ အိမ်ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကလေး ကိုကြီး ပြန်တော့မယ်"

"ကလေးနဲ့ ဆက်နေချင်သေးပေမဲ့ အိမ်ကသမီးကိုဒီနေ့ စောစောပြန်လာမယ်လို့ ​ကတိပေးထားလို့ ကိုကြီးပြန်မှ ရတော့မယ်"

ဦးကောင်းမြတ်ပြောစကားကြောင့် ယမုံ့ထခုန်မတက်ပျော်သွားသည်။ယမုံလဲ ဘုန်းမြတ်နဲ့ ချိန်းထားတာမို့ ပြင်ဆင်ရဦးမှာကြောင့်

"အဲ့ဒါဆို ကိုကြီး ပြန်လိုက်တော့လေ"

"ယမုံကတော့ ရေချိုးပြီးမှ အေးဆေးပြန်တော့မယ်"

"ကောင်းပါပြီဗျာ အဲ့ဒါဆိုကိုကြီးပြန်လိုက် ဦးမယ် ကလေးအေးဆေးနေခဲ့ ဟုတ်ပြီလား ဗိုက်ဆာရင်လဲမှာစားထားလိုက် ကိုကြီးရှင်းလိုက်မယ်"

"ကလေး Shopping ထွက်လို့ ပိုက်ဆံလိုရင်လဲ

ကိုကြီးကို စာပို့ထားလိုက် "

"ဟုတ်"

"အဲ့ဒါကြောင့် ကိုကြီးကိုချစ်နေရတာ အာဘွား"

ဦးကောင်းမြတ် အခန်းထဲကထွက်သွားတာနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ရိုစီကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို ရိုစီလား ငါ့ကိုကူညီပါဦး"

"အခုချက်ချင်း xxxxxဟိုတယ်ကို ငါ့အတွက်

အ​ဆင်ပြေမဲ့ အ၀တ်အစားသုံးစုံလောက် ၀ယ်ပြီး လာပို့ပေးစမ်းပါဦး"

"ငါဒိညနေ ကိုဘုန်းနဲ့ ချိန်းထားလို့"

ယမုံ့ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောပုံကိုကြည့်တာနဲ့ ရိုစီ အခြေအနေကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်တဲ့သဘောပဲပေါ့။

"အိုကေ ငါသဘောပေါက်ပြီ အခုချက်ချင်းလာခဲ့မယ် နင်ရေချိုးပြီး အသင့်​ပြင်ထားလိုက်။"

ရိုစီသည် ယမုံဆီက ကပ်ဖားရပ်ဖားလုပ်ကာ စားသောက်နေကြမို့လို့ ယမုံ့ရဲ့ ခိုင်းဖက်သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ယမုံ့ရဲ့ ရှုပ်ပွေသမျှကိုလဲ အလိုတူအလိုပါ မြှောက်လဲမြှောက်ပေးသည့်အပြင် ပြဿနာတက်ရင်လဲ ကူရှင်းပေးသည်။

စိတ်ချရတဲ့သူငယ်ချင်း ရိုစီ ကကူညီမည် ဖြစ်တာကြောင့် ယမုံ စိတ်အေးလက်အေး ရေချိုးနေလိုက်သည်။ရေချိုးပြီး ထွက်လာတော့ အပြင်ဘက်က တံခါးခေါက်သံကြောင့် ရိုစီမှန်းတန်းသိလိုက်သည်။တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရိုစီအထုတ်အပိုးတွေ တစ်သီကြီးနဲ့ အခန်းထဲ၀င်လာသည်။

"ရော့ ဒီမှာ ငါအဆင်ပြေလောက်မယ့်၀တ်စုံတွေ

ရွေးပြီး၀ယ်လာတယ်"

"ဖိနပ်နဲ့ ငါ့make upပစ္စည်းတွေလဲ ယူလာတယ်"

"နင်အဆင်ပြေသလို ကြည့်လုပ်လိုက်တော့"

မောမောပန်းပန်းနဲ့ အသက်ကိုမနည်းရှူပြီးပြောနေသော ရိုစီကိုကြည့်ပြီး ယမုံ အားနာစိတ်တောင်၀င်သွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရိုစီရယ်"

"ငါလဲ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်မရှိတော့လို့ နင့်ကိုပဲ အကူအညီတောင်းလိုက်ရတာ"

"ရပါတယ် အချင်းချင်းတွေပဲ မလိုပါဘူး"

"ဒါနဲ့ နင် ကိုဘုန်းနဲ့ ဘယ်အချိန် ချိန်းထားတာလဲ "

"ညနေ၆နာရီ ညစာအတူတူစားမလို့လေ"

အကျင်္ီ၀တ်နေရင်း စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သော ယမုံ့ကို ကြည့်ရင်း ကိုဘုန်းကိုတွေးမိကာ

သနားစိိတ်တော့၀င်မိသည်။ သူ့ခမျာ ယမုံကလွဲရင် ဘယ်မိန်းကလေးမှ စိတ်မ၀င်စားပေမဲ့ ယမုံကတော့ ယောကျာ်းတွေကို silentတွဲနေသည်မှာနည်းတာမဟုတ်။ယောကျာ်းတွေရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဆေးရှိသလားလို့တောင် မေးရအောင် တွဲသမျှယောကျာ်းတိုင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ယမုံက မတွဲခင် ကတည်းက silentတွဲမယ်ဆိုတာကြိုပြောထားတာကို ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ လက်ခံပြီး တွဲခဲ့ကြသူများပင်ဖြစ်သည်။ယမုံ officalချပြထားသော ရည်းစားကတော့ ဆရာ၀န် ဘုန်းမြတ်မင်းသွေး တစ်ယောက်ထဲပဲရှိသည်။

ဘလောက်ထိပွေရှုပ်ရှုပ် ပိရိလွန်းလှသဖြင့် အများအမြင်မှာ သူမဟာ စမတ်ကျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။

မှန်ရှေ့မှာ ရေမွှေးဆွတ်နေရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည့်မှု အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော ယမုံ့ကို ရိုစီ စကားတစ်ခွန်းမေးလိုက်သည်။

"ယမုံ နင် ကိုဘုန်းကို ရှေ့လျောက်ဘယ်လိုလုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ယမုံ​ပြန်ဖြေဖို့ စကားအတွက် ခဏတာစဥ်းစားနေသည်ကို မှန်ထဲကတစ်ဆင့်မြင်လိုက်ရသည်။

အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်ပြီးမှ

"ကိုဘုန်းက ငါ့အတွက်တော့ ၀ှက်ဖဲတစ်ခုပဲ ငါအပြင်မှာ ရှုပ်ပွေလို့၀ရင် ကိုဘုန်းရဲ့မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုဘုန်းကိုရအောင်လက်ထပ်မှာ ပြီးရင်တော့ ကျန်တဲ့ဘ၀ကို ဆရာ၀န်ကတော် ဆိုပြီး

သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ဖြတ်သန်းတော့မှာ"

မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ ပြောလာသော ယမုံ့ကိုကြည့်ပြီး ပြန်ပြောစရာ စကားပင်ရှာမတွေ့တော့...။သူကတော့ အေးဆေး ဖိနပ်စီးနေလေရဲ့။

ဒီနေ့ ယမုံ့နဲ့ တွေ့ရမည်ဆို၍ ဘုန်းမြတ်စိတ်ထဲမှာပျော်ရွှင်နေသည်။ယမုံနဲ့ သူနဲ့ မဆုံဖြစ်တာ ၂ပတ်​ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ချိန်းထားသောနေရာသို့ ဘုန်းမြတ်ရောက်နေသည်မှာ ၁၀မိနစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။အပေါ်ထပ် လေဟာပြင်က ထောင့်စွန်းစားပွဲ၀ိုင်းမှာ နေ၀င်ချိန်အလှကို ကြည့်ရင်း ယမုံအလာကို စောင့်နေလိုက်သည်။သိပ်မကြာ နေ၀င်ဆည်းဆာကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအပေါ်

နွေးထွေးလက်များဖြင့် အုပ်မိုးလာမှူကြောင့် ယမုံရောက်နေပြီဆိုတာသိလိုက်သည်။

ဘုန်းမြတ်လဲ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးအပေါ်မှာအုပ်မိုးလာသော လက်တွေကို သွေးကြောစိမ်းလေးများ ထောင်နေသော သူ့ရဲ လက်၀ါးကျယ်နဲ့ ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ယမုံ မင်းမှန်း ကိုယ်သိတယ်"

ပြုံးပြီးစကား ဆိုလာသော ဘုန်းမြတ်ကြောင့် ယမုံအနောက်ကနေ ခိုးရီမိလိုက်သည်။

"ကိုဘုန်းကလဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တောင်မနေဘူးနော် ယမုံလို့ တန်းဖြေတော့တာပဲ"

ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးထားသော နှုတ်ခမ်းလေးကိုဆူကာ မကျေနပ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆိုလာသော ချစ်သူကိုကြည့်တာ ဘုန်းမြတ် အားရပါးရ ရီမိတော့သည်။

"ဟားးး ယမုံကလဲ ကိုယ်ကယမုံကို အရမ်းတွေ့ချင်နေတာကိုး"

"ခနလေးတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး "

"အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ်က တန်းပြောလိုက်တာပါ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်"

အရှေ့မှာ ဆူပုတ်နေသော ယမုံ့ကိုကြည့်ပြီး ကလေးဆန်လိုက်တာလို့ တွေးမိလိုက်သည်။

ဒီလို ကလေးဆန်တဲ့ သူမကိုမှ အမေက ဘာလို့ အမြင်မကြည်တာလဲ ဆိုတာစဥ်းစားလို့မရ။

"ကဲပါ ယမုံရယ် ကိုယ်တို့ စားစရာတွေ မှာကြမယ်"

"ကိုယ် ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ "

"မနက်ကတည်းက အလုပ်တွေဆက်တိုက်လုပ်နေရလို့ ထမင်းတောင်သေချာမစားရသေးဘူး"

ဘုန်းမြတ် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ မျက်နှာငယ်နဲ့ ပြောလိုက်တော့မှ ယမုံလဲဆူပုတ်နေရာမှ ထရီမိတောသည်"

"ကိုဘုန်း ကလေ ဆရာ၀န်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ မသိရင် ကလေးကျနေတာပဲ လုပ်ပြနေတာက အသဲယားဖို့ကောင်းအောင်လို့"

"ကိုယ်က အများအတွက်တော့ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပေမဲ့ အမေနဲ့ ယမုံ့ရှေ့မှာတော့ နည်းနည်းတော့ ကလေးဆန်ကြည့်တာပေါ့"

မှာထားသော အစားအသောက်တွေရောက်လာတာနဲ့ နှစ်ယောက်စလုံး စတင် စားလိုက်ကြသည်။

အစားစားနေချိန် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ယမုံ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ကိုဘုန်း"

"ဟင် ယမုံ ဘာပြောမလို့လဲပြောလေ"

ဘုန်းမြတ် ဘေးနားရှိ ဖန်ခွက်ထဲကရေကိုသောက်ပြီး ယမုံကို မေးငေါ့ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကိုဘုန်း အမေက ယမုံတို့နှစ်ယောက်ကို သဘောတူတယ်တဲ့လား"

ရုတ်တရက်ဆန်သော ယမုံ့အမေးစကားကြောင့် ဘုန်းမြတ် ပြာယာခတ်သွားသည်။ခေါင်းထဲတွင် အစီအစဥ်မကျစွာ ပေါ်လာသောစကားကိုအမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အမေက ကိုယ့်တို့ကိစ္စအတွက် စဥ်းစားဦးမယ်လို့ပြောတယ်"

"ယမုံနဲ့ကလဲ တစ်ခေါက်ပဲတွေ့ဖူးတော့ သူလဲ သိပ်အကဲမခတ်ရသေးလို့ ထင်ပါတယ်ကွာ"

"သိပ်စိတ်မပူနဲ့နော် ယမုံ့ဘက်မှာ ကိုယ်အမြဲတမ်းရှိတယ် "

စားပွဲခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော ယမုံ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။

"အင်းပါ ယမုံက ကိုဘုန်းကိုယုံပြီးသားပါ"

ပြုံးပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြီး ပြန်ဖြေရှာတဲ့ ယမုံ့ကိုကြည့်ပြီး အမေ့ကို သေချာဖြောင်းဖြရန် ကိစ္စကိုရှေ့တိုးရတော့မည်။

ယမုံကို အိမ်ပြန်ပို့သော လမ်းတွင်ဖြစ်သည်။

"ယမုံ"

ဘုန်းမြတ်ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့် ကားမှန်ကိုခေါင်းမှီရင်း လိုက်ပါလာသော ယမုံ ဘုန်းမြတ်ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ပါတ် ယမုံ့ ရုံးပိတ်ရက်ကျရင် ကိုယ်တို့ ဘုရားတူတူသွားရအောင်"

"တကယ်လား"

"ကိုဘုန်း အားတယ်ပေါ့"

"ယမုံနဲ့ အတူတူအပြင်သွားချင်တော့ မအားလဲ အားအောင်လုပ်ရမှာပေါ့"

ကားမောင်းရင်း ​ပြုံးပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နှစ်ပတ်ခန့်ကြာသော်

ဒီနေ့ စနေနေ့။

ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ ယွန်းမီနဲ့ အပြင်သွားရန် ချိန်းထားသည်။မနက် ၁၀နာရီ ကျရင် သူ အိမ်ကိုလာခေါ်မည်ဟု ပြောထားသဖြင့် အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည်။ဒီနေ့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး shopping ထွက်မှာမို့ ​ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအကျီ်ကို ၀တ်ထားလိုက်သည်။ဒူးဖုံး လက်တစ်လုံးကြိုး ဂါ၀န်ပန်းရောင်ကို အပေါ် crochetပန်းရောင် ခါးတို လက်ရှည် ထပ်၀တ်ထားသည်။၉နာရီ ၄၅မိနစ် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၍ အောက်ထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်ရန် အောက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းမှာ တော့ လမ်းထဲက အန်တီကြီးတစ်ယောက် နဲ့ အဖွား စကားပြောနေသည်ကို လှေကားပေါ်ကနေ လှမ်းတွေ့လိုက်သည်။

"သမီးလေး ဒီနေ့အရမ်းလှနေပါလား အပြင်သွားမလို့ထင်တယ်"

ဧည့်ခန်းထဲမှာ အဖွားနဲ့ စကားပြောနေရင်း မြမှူးဆင်းတာလာ မြင်တော့ အန်တီကြီးက နှုတ်ဆက်စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အန်တီရဲ့"

"ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ အပြင်သွားမှာမို့လို့"

ဧည့် ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ၀င်ထိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အန်တီက ထောက်ခံတဲ့ သဘောနဲ့ ရီပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြတော့ မြမှူးလဲ ပြန်ရီပြလိုက်သည်။

ပြီးတော့ အဖွားဘက်လှည့်တာ ပြောလက်စစကားဆက်ပြောတော့သည်။

"အခုတလော ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ နာမည်ကြီးနေတာကတော့ လမ်းထိပ်က ဆေးခန်း အကြောင်းပဲ ဒေါ်လေးရဲ့"

အန်တီက အဖွားကို ဒေါ်လေးလို့ ခေါ်နေကြဖြစ်သည်။

"ဟုတ်လား အဲ့ဆေးခန်းက အဲ့လောက်တောင် ဆေးကုတာ ကောင်းတာလား"

အဖွားက သောက်လက်စ လက်ဖက်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်ချရင်း ​မေးလိုက်သည်။

မြမှူးလဲ အဖွားရဲ့ အမေးကို ဘာပြန်ဖြေမလဲဆိုတာ စိတ်၀င်စားစွာနဲ့ စားပွဲပေါ်က မုန့်ပန်းကန်ထဲက မုန့်တစ်ခုကိုယူစားရင်း မျက်လုံးအ၀ိုင်းသားဖြင့် နားထောင်မိလိုက်သည်။

"ဆေးကုသမှုကောင်းတာတင် ဘယ်ကမလဲ ဒေါ်လေးရဲ့ ဆရာ၀န်လေးတွေကလဲ ငယ်ငယ်ချောချောလေးတွေကြီးပဲ သဘောလေးတွေကလဲ ကောင်းလိုက်တာမှ လွန်ရောပဲ "

"ကျွန်မဖြင့် သမီးမရှိလို့ သမီးရှိရင် သမက်တောင် တော်ချင်တာ ဒေါ်လေးရေ"

ဆိုပြီး အရွှန်းဖောက်တော့ အဖွားရော အန်တီပါ တစ်ဟားဟားနဲ့ ရီကြတော့ မြမှူးလဲ ရောယောင်ပြီး လိုက်ရီလိုက်တော့သည်။စိတ်ထဲမှာတော့ အဲ့လောက်တောင် perfectဖြစ်နိုင် လောက်လို့လား ဆိုပြီး တွေးနေမိသည်။ခနအကြာမှာတော့

ယွန်းမီရောက်လာ၍ နှစ်ယောက် တူတူshopping ခရီးစဥ် ကိုစတင်လိုက်တော့သည်။

shoppingထွက်လာပြီး အပြန်ကားဂိတ်ကိုရောက်တာနဲ့ လေးလံသောခြေထောက်များဖြင့် အိမ်သို့ ဦးတည်လာတော့သည်။လက်ထဲမှာလဲ အထုတ်အပိုးများအပြည့်။ တစ်နေကုန်လျောက်သွားထားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေသည်။

ယွန်းမီ ခေါ်ရာနောက် အလိုက်ကောင်းတာ အပူရှပ်ပြီး ဖျားချင်သလိုဖြစ်နေလေပြီ။

အိမ်ရောက်တာနဲ့ အကျင်္ီီတောင် မလဲနိုင်တော့ပဲ တန်းပြီး အိပ်ပစ်လိုက်သည်။အဖွားက ထမင်းစားဖို့ လာခေါ်တော့လဲ အပြင်မှာစားခဲ့ပြီးပြီလို့သာ ပြန်ဖြေပြီး ဆက်အိပ်နေလိုက်သည်။တစ်ကိုယ်လုံး အရိုက်ခံထားရသလို နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ခေါင်းတစ်ခုလုံးလဲ မူးနောက်နေသည်။

မနက်ရောက်သော်

"သမီးရေ မြမှူး "

"ထတော့လေ ၉နာရီထိုးနေပြီ"

အထဲမှ ပြန်ဖြေသံ မကြားသဖြင့် အဖွားစောစိတ်ပူသွားသည်။မနေ့ကလဲ ပြန်လာကတည်းက အခန်းထဲကမထွက်တော့

"နေများမကောင်းဘူး လားမသိဘူး"

တစ်ယောက်ထဲရေရွတ်လိုက်ပြီး ဆက်ခေါ်လိုက်သည်။

"မြမှူးရေ"

အခန်းတံခါးခေါက်ပြီး ဆက်တိုက်ခေါ်တော့ နောက်ဆုံးတော့ အခန်းတံခါးဖွင့်လာတော့သည်။

တံခါးနောက်က မြေးဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာကိုမြင်တာနဲ့ အဖွားစော မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

"ဟယ် သမီး နေမကောင်းဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် အဘွား ခေါင်းတွေကိုက်ပြီး ကိုယ်လက်တွေနာနေတယ်"

မြမှူး အသံအက်အက်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆို ဘယ်ဖြစ်မလဲ လာလာ နီးနီးနားနား လမ်းထိပ်ကဆေးခန်းသွားပြမယ် "

"ဖိုးထူးရေ ကားအဆင်သင့်​ပြင်ထားလိုက်"

အဘွားက စိတ်ပူနေသည့်ပုံနဲ့ ကားအမြန်ပြင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဆေးခန်းပြရန် သွားပြင်ဆင်ဖို့ အောက်ကို ဆင်းသွားသည်။မြမှူးလဲ ဆေးခန်းသွားရန် အတွက် အ၀တ်အစားလဲရန် အခန်းထဲပြန်၀င်လာခဲ့သည်။

ဆေးခန်းရောက်တော့ အရှေ့မှာ တခြားလူနာတွေ ရှိသေးသဖြင့် လူနာတွေ တန်းစီထိုင်နေသော ခုံတန်းလျားမှာ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူဓာတ်ကြောင့် ပူလောင်နေ၍ လေ၀င်လေထွက်ကောင်းသော ချည်သားအင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီရှည် ၀မ်းဆက်ကို၀တ်ထားသည်။

ခနအကြာတွင်ဆရာ၀န် ပုံစံရှိသည့် လူတစ်ယောက် လူနာကြည့်ခန်းထဲကနေ ဆေးကောင်တာ ဘက်ကို ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ပြီးနောက် ဆေးကောင်တာမှာ ထိုင်နေသော nurseမှ လှမ်းပေးလိုက်သော စာအုပ်ပေါ်တွင် ဆေးစာရေးပေးနေသည်။

ဆေးစာရေးပေးပြီး လူနာကြည့်တဲ့ အခန်းထဲကို ပြန်လာတဲ့ ဆရာ၀န်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်မိပြီး မြမှူး ခနတာ လောကကြီးနဲ့ အဆက်ပြတ်သွား သလိုခံစားလိုက်ရသည်။

"အိုး မိုင် ဂေါ့"

စိတ်ထဲမှာ တစ်လုံးချင်းဆီပြောမိလိုက်သည်။

အရှည်က ၆ပေ၀န်းကျင်လောက်ရှိပုံရသည်။အောက်က အင်္ကျီကအဖြူရောင် ကိုStyle pantဘောင်းဘီနဲ့ တွဲဖက်၀တ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ကဂျူတီကုတ် ထပ်၀တ်ထားသည်မှာ webtoon ထဲက ကာတွန်းဇာတ်ကောင် အပြင်ကိုခုန်ထွက်လာသည့်အတိုင်းပင်။မျက်နှာကို maskတပ်ထား၍ သေချာမမြင်ရပေမဲ့ စူးရှနေသော မျက်လုံးနဲ့ နက်​​မှောင်နေသော မျက်ခုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှု တော်တော်ရှိသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လူနာတွေ ၀င်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေပင်မဲ့ သတိမထားမိ မျက်လုံးထဲမှာ အစောကဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်တဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကို ထုတ်မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။

"မမြမှူး သော်တာ "

"၀င်လို့ရပါပြီနော်"

ကောင်တာက nurse ရဲ့ တုံကင် နာမည်ခေါ်သံကြားမှ အသိစိတ်တို့ ၀င်လာခဲ့ပြီး လူနာကြည့်ရာအခန်းထဲသို့ အဖွားလက်ကိုတွဲကာ တစ်လှမ်းချင်း ၀င်လာခဲ့သည်။

-------------------------------------------

မနေ့ကညကမှ စရေးခဲ့ပေမဲ့ ၀ိုင်းပြီး supportပေးခဲ့လို့ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်🙆

အားလုံးရဲ့ အားပေးမှုကြောင့် အားတွေရှိလာပြီး

အပိုင်းသစ်တွေအမြန်တင်ပေးနိုင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားသွားပါမယ်။ပထမဆုံး ficဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်မပျက်စေရအောင် ကြိုးစားသွားပါမယ်❤️

Zawgyi

အခ်ိန္က ညေန ၅နာရီ။

ညေန ၆နာရီမွာ ယမံုနဲ႔ ခ်ိန္းထားတာေၾကာင့္

ဘုန္းျမတ္ အျပင္သြားရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။မီးခိုးေရာင္စပို႔ရွပ္ကို အနက္ေရာင္ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔ တြဲၿပီး၀တ္ဆင္လိုက္ထားသည္မွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ပင္။ ေခါင္းေလ်ွာ္ထားတာေၾကာင့္ နဖူးဆီသို႔ မညီမညာ တစ္စစီက်ေနေသာ ဆံပင္တို႔က္ို

စပေရးဖ်န္းကာ ပံုက်ေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ၿပီးေနာက္ ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ထားေသာ အေကာင္းစားနာရီတစ္လံုးကို လက္မွာပတ္လိုက္ၿပီး ၫွို႔အားျပင္းေသာ ေရေမႊးကိုလက္ေကာက္၀တ္နဲ႔ လည္ပင္းကို ျဖန္းဆြတ္လိုက္သည္။ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ အဆင္သင့္တင္ထားေသာ အမ်ိဳးသားကိုင္ ေခါက္ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔ ကားေသာ့ကိုယူၿပီး ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းလာခဲ့သည္။

ဘုန္းျမတ္ ေလွကားထစ္ဆီမွ တစ္ဆင့္ျခင္း ဆင္းလာရင္း ေအာက္ထပ္ကို မ်က္လံုးျဖင့္ေဝ့ၾကည့္ကာ အေမ့ကိုလိုက္ရွာမိလိုက္သည္။ဒါေပမဲ့ မေတြ့ ။အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္မွ ထြက္လာေသာ ေဒၚႀကီးညို ကိုျမင္ေတာ့ လွမ္းေမးလိုက္သည္။

"ႀကီးညို အေမ့ကိုေတြ့မိေသးလား"

"ဒီညေန အစ္မခ်ိဳ City Mart မွာေစ်းသြား၀ယ္မယ္လို႔ေတာ့ ႀကီးညိုကို ေျပာထားတယ္သား"

"အဲ့ကိုသြားတာျဖစ္ေလာက္တယ္"

"ေၾသာ္... ဟုတ္ကဲ့ အဲ့ဒါဆို အေမျပန္လာလို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးရင္ ယမံု႔နဲ႔ သြားေတြ့တယ္လို႔ ေျပာေပးပါၪီး ႀကီးညို"

"ေအး ေအး ႀကီးညို ေျပာေပးမယ္သား"

ဟိုတယ္ခန္း တစ္ခုထဲမွာ ၪီးေကာင္းျမတ္နဲ႔ ယမံု႔တို႔ ကုတင္ေပၚမွာ အ၀တ္ဗလာျဖင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖက္အိပ္ေနၾကသည္။

"ကိုႀကီးးးးးး "

ရံုးပေတသီး ထက္ ခြၽဲျပစ္ေသာအသံနဲ႔ ၪီးေကာင္းျမတ္ကို ယမံုေခၚလိုက္သည္။

"ဟင္ ဘာေျပာမလို႔တုန္း ကေလးရဲ့ ေျပာေလ

ကိုႀကီး နားေထာင္ေနတယ္"

လက္တစ္ဖက္ ယမံု႔ရဲ့ ရင္ဘက္ကို ကိုင္ေနရင္း ေမးလိုက္သည္။

"ဟိုဟာေလ...."

" ယမံု သံုးစရာပိုက္ဆံ မရိွေတာ့ဘူး ကိုႀကီးရဲ့"

"အဲ့ဒါ ယမံု႔ကို မုန္႔ဖိုးေပးၪီး"

ယမံု႔ ဒီညေန ဘုန္းျမတ္နဲ႔ ေတြ့ဖို႔အတြက္ ပိုက္ဆံလိုေန၍ ၪီးေကာင္းျမတ္ဆီမွ ေတာင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ေအာ္ ဒါမ်ားကေလးရယ္ အေစာကတည္းကေျပာေပါ့"

ၪီးေကာင္းျမတ္ ရီက်ဲက်ဲနဲ႔ ကုတင္ေဘးက စားပြဲေပၚရိွ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လွမ္းယူလိုက္ၿပီး အထဲမွ တစ္ေသာင္းတန္ အုပ္လိုက္ကို ယမံု႔ကိုေပးလိုက္သည္။

"ဟီးးးး ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုႀကီးကို ခ်စ္ေနရတာေပါ့"

"ႁပြတ္"

ၪီးေကာင္းျမတ္ရဲ့ ပါးကို အၾကာႀကီးဖိနမ္းပစ္လိုက္သည္။အဲ့လို အတတ္ေတြေၾကာင့္

ၪီးေကာင္းျမတ္ဆီကေန ခ်ူစားလို႔ ရေနျခင္းျဖစ္သည္။

ၪီးေကာင္းျမတ္ နာရီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။အခ်ိန္က ညေန ငါးနာရီခြဲေနၿပီ။ညက်ရင္ မိန္းမနဲ႔ သမီးကို အျပင္မွာ ညစာလိုက္၀ယ္ေကြၽးမယ္လို႔ ကတိေပး၍ အိမ္ျပန္ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

"ကေလး ကိုႀကီး ျပန္ေတာ့မယ္"

"ကေလးနဲ႔ ဆက္ေနခ်င္ေသးေပမဲ့ အိမ္ကသမီးကိုဒီေန့ ေစာေစာျပန္လာမယ္လို႔ ​ကတိေပးထားလို႔ ကိုႀကီးျပန္မွ ရေတာ့မယ္"

ၪီးေကာင္းျမတ္ေျပာစကားေၾကာင့္ ယမံု႔ထခုန္မတက္ေပ်ာ္သြားသည္။ယမံုလဲ ဘုန္းျမတ္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာမို႔ ျပင္ဆင္ရၪီးမွာေၾကာင့္

"အဲ့ဒါဆို ကိုႀကီး ျပန္လိုက္ေတာ့ေလ"

"ယမံုကေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီးမွ ေအးေဆးျပန္ေတာ့မယ္"

"ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ အဲ့ဒါဆိုကိုႀကီးျပန္လိုက္ ၪီးမယ္ ကေလးေအးေဆးေနခဲ့ ဟုတ္ၿပီလား ဗိုက္ဆာရင္လဲမွာစားထားလိုက္ ကိုႀကီးရွင္းလိုက္မယ္"

"ကေလး Shopping ထြက္လို႔ ပိုက္ဆံလိုရင္လဲ

ကိုႀကီးကို စာပို႔ထားလိုက္ "

"ဟုတ္"

"အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုႀကီးကိုခ်စ္ေနရတာ အာဘြား"

ၪီးေကာင္းျမတ္ အခန္းထဲကထြက္သြားတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ရိုစီကို ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို ရိုစီလား ငါ့ကိုကူညီပါၪီး"

"အခုခ်က္ခ်င္း xxxxxဟိုတယ္ကို ငါ့အတြက္

အ​ဆင္ေျပမဲ့ အ၀တ္အစားသံုးစံုေလာက္ ၀ယ္ၿပီး လာပို႔ေပးစမ္းပါၪီး"

"ငါဒိညေန ကိုဘုန္းနဲ႔ ခ်ိန္းထားလို႔"

ယမံု႔ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာပံုကိုၾကည့္တာနဲ႔ ရိုစီ အေျခအေနကို ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္သြားသည္။ေႁမျြမြေခ်င္း ေျချမင္တဲ့သေဘာပဲေပါ့။

"အိုေက ငါသေဘာေပါက္ၿပီ အခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္ နင္ေရခ်ိဳးၿပီး အသင့္​ျပင္ထားလိုက္။"

ရိုစီသည္ ယမံုဆီက ကပ္ဖားရပ္ဖားလုပ္ကာ စားေသာက္ေနၾကမို႔လို႔ ယမံု႔ရဲ့ ခိုင္းဖက္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ယမံု႔ရဲ့ ရႈပ္ေပြသမ်ွကိုလဲ အလိုတူအလိုပါ ေျမႇာက္လဲေျမႇာက္ေပးသည့္အျပင္ ျပႆနာတက္ရင္လဲ ကူရွင္းေပးသည္။

စိတ္ခ်ရတဲ့သူငယ္ခ်င္း ရိုစီ ကကူညီမည္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ယမံု စိတ္ေအးလက္ေအး ေရခ်ိဳးေနလိုက္သည္။ေရခ်ိဳးၿပီး ထြက္လာေတာ့ အျပင္ဘက္က တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ရိုစီမွန္းတန္းသိလိုက္သည္။တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ရိုစီအထုတ္အပိုးေတြ တစ္သီႀကီးနဲ႔ အခန္းထဲ၀င္လာသည္။

"ေရာ့ ဒီမွာ ငါအဆင္ေျပေလာက္မယ့္၀တ္စံုေတြ

ေရြးၿပီး၀ယ္လာတယ္"

"ဖိနပ္နဲ႔ ငါ့make upပစၥည္းေတြလဲ ယူလာတယ္"

"နင္အဆင္ေျပသလို ၾကည့္လုပ္လိုက္ေတာ့"

ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အသက္ကိုမနည္းရႉၿပီးေျပာေနေသာ ရိုစီကိုၾကည့္ၿပီး ယမံု အားနာစိတ္ေတာင္၀င္သြားေတာ့သည္။

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ရိုစီရယ္"

"ငါလဲ အိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္မရိွေတာ့လို႔ နင့္ကိုပဲ အကူအညီေတာင္းလိုက္ရတာ"

"ရပါတယ္ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ မလိုပါဘူး"

"ဒါနဲ႔ နင္ ကိုဘုန္းနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္ ခ်ိန္းထားတာလဲ "

"ညေန၆နာရီ ညစာအတူတူစားမလို႔ေလ"

အက်ႌ၀တ္ေနရင္း စပ္ၿဖဲျဖဲနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ ယမံု႔ကို ၾကည့္ရင္း ကိုဘုန္းကိုေတြးမိကာ

သနားစိတ္ေတာ့၀င္မိသည္။ သူ႔ခမ်ာ ယမံုကလြဲရင္ ဘယ္မိန္းကေလးမွ စိတ္မ၀င္စားေပမဲ့ ယမံုကေတာ့ ေယာက်ာ္းေတြကို silentတြဲေနသည္မွာနည္းတာမဟုတ္။ေယာက်ာ္းေတြရဲ့ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေသာ ေဆးရိွသလားလို႔ေတာင္ ေမးရေအာင္ တြဲသမ်ွေယာက်ာ္းတိုင္းကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည္။ယမံုက မတြဲခင္ ကတည္းက silentတြဲမယ္ဆိုတာႀကိဳေျပာထားတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ လက္ခံၿပီး တြဲခဲ့ၾကသူမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ယမံု officalခ်ျပထားေသာ ရည္းစားကေတာ့ ဆရာ၀န္ ဘုန္းျမတ္မင္းေသြး တစ္ေယာက္ထဲပဲရိွသည္။

ဘေလာက္ထိေပြရႈပ္ရႈပ္ ပိရိလြန္းလွသျဖင့္ အမ်ားအျမင္မွာ သူမဟာ စမတ္က်တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္သည္။

မွန္ေရ႔ွမွာ ေရေမႊးဆြတ္ေနရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည့္မႈ အျပည့္ျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ ယမံု႔ကို ရိုစီ စကားတစ္ခြန္းေမးလိုက္သည္။

"ယမံု နင္ ကိုဘုန္းကို ေရ႔ွေလ်ာက္ဘယ္လိုလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားလဲ"

ယမံု​ျပန္ေျဖဖို႔ စကားအတြက္ ခဏတာစဥ္းစားေနသည္ကို မွန္ထဲကတစ္ဆင့္ျမင္လိုက္ရသည္။

အခ်ိန္တစ္ခုၾကာသည္အထိ တိတ္ဆိတ္ၿပီးမွ

"ကိုဘုန္းက ငါ့အတြက္ေတာ့ ဝွက္ဖဲတစ္ခုပဲ ငါအျပင္မွာ ရႈပ္ေပြလို႔၀ရင္ ကိုဘုန္းရဲ့မိဘေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး ကိုဘုန္းကိုရေအာင္လက္ထပ္မွာ ၿပီးရင္ေတာ့ က်န္တဲ့ဘ၀ကို ဆရာ၀န္ကေတာ္ ဆိုၿပီး

သိကၡာရိွရိွနဲ႔ ျဖတ္သန္းေတာ့မွာ"

မ်က္ခံုးတစ္ဖက္ပင့္ကာ ေျပာလာေသာ ယမံု႔ကိုၾကည့္ၿပီး ျပန္ေျပာစရာ စကားပင္ရွာမေတြ့ေတာ့...။သူကေတာ့ ေအးေဆး ဖိနပ္စီးေနေလရဲ့။

ဒီေန့ ယမံု႔နဲ႔ ေတြ့ရမည္ဆို၍ ဘုန္းျမတ္စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ယမံုနဲ႔ သူနဲ႔ မဆံုျဖစ္တာ ၂ပတ္​ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ခ်ိန္းထားေသာေနရာသို႔ ဘုန္းျမတ္ေရာက္ေနသည္မွာ ၁၀မိနစ္ခန္႔ရိွၿပီျဖစ္သည္။အေပၚထပ္ ေလဟာျပင္က ေထာင့္စြန္းစားပြဲဝိုင္းမွာ ေန၀င္ခ်ိန္အလွကို ၾကည့္ရင္း ယမံုအလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။သိပ္မၾကာ ေန၀င္ဆည္းဆာကို ၾကည့္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားအေပၚ

ေနြးေထြးလက္မ်ားျဖင့္ အုပ္မိုးလာမွဴေၾကာင့္ ယမံုေရာက္ေနၿပီဆိုတာသိလိုက္သည္။